Сар ба бустон чу диҳад ҷилваи иғмоӣӣ ро

سر به بستان چو دهد جلوهٔ یغمائی را

Аввал аз сарв кунад ҷомаи ръноӣӣ ро

اول از سرو کند جامهٔ رعنائی را

Пои саъйам шуда аз хори раҳати пӯшида

پای سعیم شده از خار رهت پوشیده

Чораи зин ба натавон кард тиҳии поӣӣ ро

چاره زین به نتوان کرد تهی پائی را

Зон шабу рӯзи гурезами замау меҳр , ки кард

زان شب و روز گریزم زمه و مهر، که کرد

Сояи ҳам талх ба ман ъушрати тнҳоӣӣ ро

سایه هم تلخ به من عشرت تنهائی را

Мо зи гироӣии мижгони ту побрҷоӣим

ما ز گیرائی مژگان تو پابرجائیم

Варна аввали нигаҳати бардаи тўоноӣӣ ро

ورنه اول نگهت برده توانائی را

Чашми ҷамъияти азуи давр ки хуш ме созад

چشم جمعیت ازو دور که خوش می‌سازد

Фикри зулфи ту димоғи ман сўдоӣӣ ро

فکر زلف تو دماغ من سودائی را

Хоки пои ту қадам гар нагузорад ба миён

خاک‌پای تو قدم گر نگذارد به میان

Ки ба ҳам сулҳ диҳад дидау биноӣиро ?

که به هم صلح دهد دیده و بینائی را؟

Лаҳзае хастаи мижгону дамии бастаи зулф

لحظه‌ای خستهٔ مژگان و دمی بستهٔ زلف

Хуш раҳо карда кулем ин дили ҳрҷоӣӣ ро

خوش رها کرده کلیم این دل هرجائی را