Шукр гӯям ҳарчӣ ғам бо ҷон мискин ме кунад

شُکر گویم هرچه غم با جان مسکین می‌کند

Дар мазоқами маргро давр аз ту ширин ме кунад

در مذاقم مرگ را دور از تو شیرین می‌کند

Хоки кӯии хоксорони афсари ҳаркас ки шуд

خاک کوی خاکساران افسر هرکس که شد

Дорад ар бистари зи дебои хишт болин ме кунад

دارد ار بستر ز دیبا خشت بالین می‌کند

Гар ҳадис бевафоеҳои хубон башнавад

گر حدیث بی‌وفایی‌های خوبان بشنود

Бесутуни паҳлуи тиҳӣ аз нақш ширин ме кунад

بیستون پهلو تهی از نقش شیرین می‌کند

Гули дарин гулшани здбс осеб дорад дар камӣн

گل درین گلشن زدبس آسیب دارد در کمین

Боли булбулро хаёли даст гулчин ме кунад

بال بلبل را خیال دست گلچین می‌کند

Тифли ашкам аз тлўни хонаҳои дида ро

طفل اشکم از تلون خانه‌های دیده را

Гоҳ месозад сифеду гоҳ рангин ме кунад

گاه می‌سازد سفید و گاه رنگین می‌کند

Суфиён аз синаи равшан ба аҷаб афтода анд

صوفیان از سینه روشن به عجب افتاده‌اند

Ореи ореи мардро ойӣна худбин ме кунад

آری آری مرد را آیینه خودبین می‌کند

Бо Асои ақл ҳаркас меравад дар роҳи ишқ

با عصای عقل هرکس می‌رود در راه عشق

Таии дашти оташин аз пой чубин ме кунад

طی دشت آتشین از پای چوبین می‌کند

Шайхи шаҳр аз бодаи хоки сбҳаҳро гули сохта

شیخ شهر از باده خاک سبحه را گل ساخته

Фурсаташи бодои алоҷи рахна дайн ме кунад

فرصتش بادا علاج رخنهٔ دین می‌کند

Ноларо аз лаб ба дили ҳаргиз намеорад кулем

ناله را از لب به دل هرگز نمی‌آرد کلیم

Шуъларо аз аблаҳии таълим тамкин ме кунад

شعله را از ابلهی تعلیم تمکین می‌کند