Ошиқ аз ҳайрати дарин водӣ ба ҷое ме расад

عاشق از حیرت درین وادی به جایی می‌رسد

То нагардад роҳи гум кӣ раҳнамое ме расад

تا نگردد راه گم کی رهنمایی می‌رسد

Хӯни худ бар гули рухони шаҳр қисмат ме кунам

خون خود بر گل‌رخان شهر قسمت می‌کنم

Ҳарки меояд ба даст ӯ ҳиное ме расад

هرکه می‌آید به دست او حنایی می‌رسد

Рашк бар санги фалохан барда саргардонем

رشک بر سنگ فلاخن برده سرگردانیم

Кӯи пас аз саргаштагии охир ба ҷое ме расад

کو پس از سرگشتگی آخر به جایی می‌رسد

Гарчи сайлам барнаме дорад зи роҳи интизор

گرچه سیلم برنمی‌دارد ز راه انتظار

Май рӯм аз ҷо агар овоз пое ме расад

می‌روم از جا اگر آواز پایی می‌رسد

Бо рахти афсонаи гулшани зи бас кӯтоҳ шуд

با رخت افسانه گلشن ز بس کوتاه شد

На зи гули бӯе на аз булбул навое ме расад

نه ز گل بویی نه از بلبل نوایی می‌رسد

Ваъдаи васлат ба дилгар май даҳум бар ман маханд

وعده وصلت به دل گر می‌دهم بر من مخند

Ҳарки бинад хастаро гуяд шифоӣ ме расад

هرکه بیند خسته را گوید شفایی می‌رسد

Дар сари кӯй тағофул нестам бекас кулем

در سر کوی تغافل نیستم بی‌کس کلیم

Гар ба фарёдами нигоҳ ошноӣ ме расад

گر به فریادم نگاه آشنایی می‌رسد