Ман на он сайдам ки озодӣ ҳавас бошад маро

من نه آن صیدم که آزادی هوس باشد مرا

Аз қафас гӯям , нафас то дар қафас бошад маро

از قفس گویم، نفس تا در قفس باشد مرا

Аз паии роҳи фано сомон надорам , варна ман

از پی راه فنا سامان ندارم، ورنه من

Хешро май сӯзам ар як мушт хас бошад маро

خویش را می‌سوزم ار یک مشت خس باشد مرا

Бар саропои диловезат наме печам чу зулф

بر سراپای دلاویزت نمی‌پیچم چو زلف

Қонеъам зон ҳар ду лаби як бӯса бас бошад маро

قانعم زان هر دو لب یک بوسه بس باشد مرا

Бас ки меҳнат бар сари меҳнат насибам ме шавад

بس که محنت بر سر محنت نصیبم می‌شود

Бими доми роҳ дар кунҷ қафас бошад маро

بیم دام راه در کنج قفس باشد مرا

Гар серумро ҳаст сомонии ҳама савдоӣ туаст

گر سرم را هست سامانی همه سودای توست

Нақд доғаст ар ба чизе дастрас бошад маро

نقد داغ است ار به چیزی دسترس باشد مرا

Тарк сар кардам ки аз мардум набинам дардисар

ترک سر کردم که از مردم نبینم دردسر

Аз нафаси безорам ар як ҳам нафас бошад маро

از نفس بیزارم ار یک هم‌نفس باشد مرا

Кори оламгар ҳамаи озор ман бошад кулем

کار عالم گر همه آزار من باشد کلیم

Ноксми нокас , агар корӣ ба кас бошад маро

ناکسم ناکس، اگر کاری به کس باشد مرا