Ба ҳар манзил фузун дидам зи ҳиҷрони зории дил ро

به هر منزل فزون دیدم ز هجران زاری دل را

Хушо ҳоли ҷарас , фаҳмидааст ороми манзил ро

خوشا حال جرس، فهمیده است آرام منزل را

зи шавқи дӯст зон сони чашми ҳасрат бар қафо дорам

ز شوق دوست زان‌سان چشم حسرت بر قفا دارم

Ки рӯи ҳамгар ба роҳи орм наме байнами муқобил ро

که رو هم گر به راه آرم نمی‌بینم مقابل را

Чаманро ғунча нашукуфта бисёраст , май тарсам

چمن را غنچهٔ نشکفته بسیار است، می‌ترسم

Ки дар гулзори Эрон ҳам набинам шодмони дил ро

که در گلزار ایران هم نبینم شادمان دل را

Асири ҳиндаму зин рафтан бе ҷои пушаймонам

اسیر هندم و زین رفتن بی‌جا پشیمانم

Куҷо хоҳад расондани прФшонии мурғи бсмл ро

کجا خواهد رساندن پرفشانی مرغ بسمل را

Агарчӣ ҳинд гирдобаст амон аз вай наме хоҳам

اگرچه هند گرداب است امان از وی نمی‌خواهم

Нагирад дасти истиғнои ман домони соҳил ро

نگیرد دست استغنای من دامان ساحل را

Ба умеди сабурӣ аз дараш бори сафари бастам

به امید صبوری از درش بار سفر بستم

Хуранд оре ба умеди давои заҳри ҳалоҳил ро

خورند آری به امید دوا زهر هلاهل را

Ба Эрон меравад нолон кулем аз шавқи ҳамроҳон

به ایران می‌رود نالان کلیم از شوق همراهان

Ба пои дигарон ҳамчун ҷарас тай карда манзил ро

به پای دیگران همچون جرس طی کرده منزل را