Гули дарин гулшан куҷо дорад сари пурвои мо

گل درین گلشن کجا دارد سر پروای ما

Хори ҳам аз саркашӣ кӣ меравад дар пои мо

خار هم از سرکشی کی می رود در پای ما

Гар ба мастии орзӯии абр ва борон ме кунам

گر به مستی آرزوی ابر و باران می‌کنم

Санг май боради зи абри пунба бар минои мо

سنگ می‌بارد ز ابر پنبه بر مینای ما

Дар шикасти мо фироқати ҳеҷ тақсирӣ накард

در شکست ما فراقت هیچ تقصیری نکرد

Пуршикан монанди мактубаст сртопои мо

پُِرشکن مانند مکتوب است سرتاپای ما

Дидаи биноӣии баҳоии хоки роҳат чун диҳад ?

دیده بینائی بهای خاک راهت چون دهد؟

Оби дарёи дида кам қимат буд колои мо

آب دریا دیده کم قیمت بود کالای ما

Сарфарозии ҳамчуи нақш мо намедонем чист

سرفرازی همچو نقش ما نمی‌دانیم چیست

Хоксорӣ метавон фаҳмид аз симои мо

خاکساری می‌توان فهمید از سیمای ما

Саркашу мағрур аз рстои ғайрат май расм

سرکش و مغرور از رستای غیرت می‌رسم

Брнхизди хори домани гир аз саҳрои мо

برنخیزد خار دامن گیر از صحرای ما

Доман аз дарё чу барчинем , кӣ хоҳад расед

دامن از دریا چو برچینیم، کی خواهد رسید

Оби ин дарё ба пушти пои истиғнои мо ?

آب این دریا به پشت پای استغنای ما؟

Пастии мо дар сари кӯии ту хуш авҷӣ гирифт

پستی ما در سر کوی تو خوش اوجی گرفت

Нақши поро ор меояд ки гирад ҷои мо

نقش پا را عار می‌آید که گیرد جای ما

Чанд азин хории ту худ хиҷлат наме фаҳмӣ , кулем

چند ازین خواری تو خود خجلت نمی فهمی، کلیم

Дар замин хоҳад фурӯ шуд соя аз болои мо

در زمین خواهد فرو شد سایه از بالای ما