Сайлро дарси равонии гиря мо ме диҳад

سیل را درس روانی گریه‌ی ما می‌دهد

Шӯрбахтии ашки мо таълим дарё ме диҳад

شوربختی، اشک ما تعلیم دریا می‌دهد

Рӯзгорами сурбаи сар аз тираи рӯзии як шаб аст

روزگارم سربه‌سر از تیره‌روزی یک شب است

Ваъдаи васлам чаҳ ҳосилгар ба фардо ме диҳад

وعده‌ی وصلم چه حاصل گر به فردا می‌دهد؟

Муфтии хат каз лаб ӯ ком бахше ме кунад

مفتی خط کز لب او کام‌بخشی می‌کند

Бӯсаро нашимурда ва беваъда фатво ме диҳад

بوسه را نشمرده و بی‌وعده، فتوا می‌دهد

Сарфаи худгар касе бинад на ҷой таъна аст

صرفه‌ی خود هر کسی بیند نه جای طعنه است

Дайни ноқисро агар зоҳид ба дунё ме диҳад

دین ناقص را اگر زاهد به دنیا می‌دهد

Нест дил ҳар дами ҳарифи трктози тоза Эй

نیست دل هردم حریف تُرکتاز تازه‌ای

Ҳарчӣ дорад чун садафи як ҷо ба яғмо ме диҳад

هرچه دارد چون صدف، یک‌جا به یغما می‌دهد

Вусъати малик ҷунун бингар ки як девона ро

وسعت ملک جنون بنگر که یک دیوانه را

Сад биёбон дар биёбони кӯҳ ва саҳро ме диҳад

صد بیابان در بیابان، کوه و صحرا می‌دهد

Гоҳ перӣ мекунам мӯии сифед аз бодаи ранг

گاه پیری می‌کنم موی سفید از باده رنگ

Зон ки май ранги ҷавониро ба симо ме диҳад

زان‌که می، رنگ جوانی را به سیما می‌دهد

Марҳами доғи дил парвоз бошад муми шамъ

مرهم داغ دل پروانه باشد موم شمع

Доруии ранҷи хуморами дӯд мино ме диҳад

داروی رنج خمارم دُرد مینا می‌دهد

Дил агар дорад фурӯғии зотш ишқасту бас

دل اگر دارد فروغی، زآتش عشق است و بس

Шишарогар обрӯе ҳаст саҳбо ме диҳад

شیشه را گر آبرویی هست صهبا می‌دهد

Дасташ аз домони истиғнои ширин кӯтаҳ аст

دستش از دامان استغنای شیرین کوته است

Кӯҳкангар бесутунро дар таҳ по ме диҳад

کوه‌کن گر بیستون را در ته پا می‌دهد

Доғи ҷавраш то фаровон дар назар ноед кулем

داغ جورش تا فراوان در نظر ناید کلیم!

Ҷумларо чун барги гул бар рӯй ҳам ҷо ме диҳад

جمله را چون برگ گل بر روی هم جا می‌دهد