Маранҷ аз кас ки ҳар меҳнат ки ояд зосмон ояд

مرنج از کس که هر محنت که آید زآسمان آید

Ҳамаи тири ҳаводис аз камон каҳкашон ояд

همه تیر حوادث از کمان کهکشان آید

Балои ҳам пои биФшорд чу ҷони сахтона пеш ояд

بلا هم پا بیفشارد چو جان سختانه پیش آید

Ки пайкон бар наёяд зуд чун бар устихон ояд

که پیکان بر نیاید زود چون بر استخوان آید

зи дил то лаби раҳи гуфторро аз гиря май бандам

ز دل تا لب ره گفتار را از گریه می بندم

Ки май тарсами ҳадиси ишқат аз лаб бар забон ояд

که می ترسم حدیث عشقت از لب بر زبان آید

Чароғ аз ҳарфи рухсор ту афрӯзанд дар маҷлис

چراغ از حرف رخسار تو افروزند در مجلس

Ҳадиси зулфи шбрнги ту ҳар ҷо дар миён ояд

حدیث زلف شبرنگ تو هر جا در میان آید

Нахоҳад сӯхти олами зи оташи пайкон ӯ охир

نخواهد سوخت عالم ز آتش پیکان او آخر

Чаҳ хоҳад шуд агар тири Муродӣ бар нишон ояд

چه خواهد شد اگر تیر مرادی بر نشان آید

Дар он гулзор май нолам ки ашки андалебонаш

در آن گلزار می نالم که اشک عندلیبانش

Агар шабнам шавад бар хотири гулбун гарон ояд

اگر شبنم شود بر خاطر گلبن گران آید

Саропоем зи дардати ончунон лабрез шеван шуд

سراپایم ز دردت آنچنان لبریز شیون شد

Ки аз мизроби мижгони торои шикам дар фиғон ояд

که از مضراب مژگان تارا شکم در فغان آید

Димоғи олимӣ аз буии зулф ӯ чунон пар шуд

دماغ عالمی از بوی زلف او چنان پر شد

Ки дар саҳни чамани хӯн аз димоғ арғавон ояд

که در صحن چمن خون از دماغ ارغوان آید

Кулем аз ҳарфи теғ ӯ ҷароҳат об бардорад

کلیم از حرف تیغ او جراحت آب بردارد

Збс ҳар захмҳоро оби ҳасрат дар даҳон ояд

زبس هر زخم ها را آب حسرت در دهان آید