зи оҳи гармии оташи занами саропо ро

ز آه گرمی آتش زنم سراپا را

зи як фатила кунам доғи ҷумлаи аъзо ро

ز یک فتیله کنم داغ جمله اعضا را

Ҳадиси баҳр фаромӯш шуд ки давр аз ту

حدیث بحر فراموش شد که دور از تو

з бас гиристаам оби бардаи дарё ро

ز بس گریسته‌ام آب برده دریا را

зи оҳи гарми ман оташ ба хона афтода аст

ز آه گرم من آتش به خانه افتاده است

Ба кӯии ишқ кунун гарм мекунам ҷо ро

به کوی عشق کنون گرم می‌کنم جا را

Кушодаи рўӣии соҳил ба кор мо наёд

گشاده روئی ساحل به کار ما ناید

Сиришки барад ба соҳили сафинаи мо ро

سرشک برد به ساحل سفینهٔ ما را

Агар ба бодияи гардӣ наме рӯм , чаҳ аҷаб

اگر به بادیه‌گردی نمی روم، چه عجب

Ҷунун ман нашносад зи шаҳри саҳро ро

جنون من نشناسد ز شهر صحرا را

Дилам гирифт азин халқ , Хизри роҳии кӯ ?

دلم گرفت ازین خلق، خضر راهی کو؟

Казу нишони талабами ошёни анқо ро

کزو نشان طلبم آشیان عنقا را

Кулем ҳар сари мӯяти фатила доғӣ аст

کلیم هر سر مویت فتیلهٔ داغی است

зи бскаҳи сӯзи дарун гарм карда аъзо ро

ز بسکه سوز درون گرم کرده اعضا را