Дӯш гум кардам зи беҳӯшии раҳи кошона ро
دوش گم کردم ز بیهوشی ره کاشانه را
Ёфтам боз аз навой ҷғди ин вайрона ро
یافتم باز از نوای جغد این ویرانه را
Ман ки дар доми омадам , на аз фиреби дона буд
من که در دام آمدم، نه از فریب دانه بود
Ғайритем нагузошт дар доми ту байнами дона ро
غیرتم نگذاشت در دام تو بینم دانه را
Дил дар он кӯи бози ёди сина ман ме кунад
دل در آن کو باز یاد سینهٔ من میکند
Кунҷи гулхани беҳтар аз гулшан буд девона ро
کنج گلخن بهتر از گلشن بود دیوانه را
Толеъи бади байн ки бар чок дилам хандид ва рафт
طالع بد بین که بر چاک دلم خندید و رفت
Онкии марҳам май ниҳод аз раҳм , захми шона ро
آنکه مرهم مینهاد از رحم، زخم شانه را
Шурӣ аз ман барнамеи хезад ба базм май кашон
شوری از من برنمیخیزد به بزم میکشان
Доғ дорам дар хамӯшиҳо лаби паймона ро
داغ دارم در خموشیها لب پیمانه را
То кӣ эй сар дар ҳаво дар осмони ҷӯии худо
تا کی ای سر در هوا در آسمان جویی خدا
Завқӣ аз боло нишастан нест соҳибхона ро
ذوقی از بالا نشستن نیست صاحبخانه را
Орзӯии бӯса аз соқӣ на ҳад чун манӣ аст
آرزوی بوسه از ساقی نه حد چون منی است
Мастам ва бо тарс май бӯсами лаби паймона ро
مستم و با ترس میبوسم لب پیمانه را
Дар ҳарими дил чу шамъи нола афрӯзӣ кулем
در حریم دل چو شمع نالهافروزی کلیم
Ҳоҷати шамъ ва чароғӣ нест отшхонаҳ ро
حاجت شمع و چراغی نیست آتشخانه را