Аз он чашмӣ ки медонад забон безабонӣ ро

از آن چشمی که می‌داند زبان بی‌زبانی را

Накӯён ёд мегиранд тарзи нуктаи доне ро

نکویان یاد می‌گیرند طرز نکته‌دانی را

Ба назд онкӣ бошад тнгдл аз дасти кӯтоҳӣ

به نزد آنکه باشد تنگدل از دست کوتاهی

Дарозӣ айб мебошад қабои зиндагонӣ ро

درازی عیب می‌باشد قبای زندگانی را

Наме хоҳӣ ки захматро ба марҳам эҳтиёҷ уфтад

نمی‌خواهی که زخمت را به مرهم احتیاج افتد

Сипар аз сина кун тири ҷафои осмонӣ ро

سپر از سینه کن تیر جفای آسمانی را

Кунун каз раъшаи перӣ ба ҷомам май наме монад

کنون کز رعشهٔ پیری به جامم می نمی‌ماند

Чаҳ ҳосил гар диҳад даврони шароби Комронӣ ро

چه حاصل گر دهد دوران شراب کامرانی را

Ба сони соягар аз нотавониҳо замини гирам

به سان سایه گر از ناتوانی‌ها زمین‌گیرم

зи ҳамроҳони ним вопас бинозам сахти ҷонӣ ро

ز همراهان نیم واپس بنازم سخت‌جانی را

зи рӯйиши дида маҳрӯмасту гӯш аз муждаи васлаш

ز رویش دیده محروم است و گوش از مژدهٔ وصلش

Ки даврони баста бар дили шоҳроҳи шодмонӣ ро

که دوران بسته بر دل شاهراه شادمانی را

Дилами симои ҷанг аз чеҳраи сулҳ ту ме ёбад

دلم سیمای جنگ از چهرهٔ صلح تو می‌یابد

Ба он чашмӣ ки бинад дар тағофули ҳам забонӣ ро

به آن چشمی که بیند در تغافل هم‌زبانی را

Буд рӯзӣ ки май дар пардаи шаби ҷилва гар монад

بود روزی که می در پردهٔ شب جلوه‌گر ماند

Ба зулматгар нишон доданд оби зиндагонӣ ро

به ظلمت گر نشان دادند آب زندگانی را

Кулем улфат ба хори ин чамани беҳтар буд аз гул

کلیم الفت به خار این چمن بهتر بود از گل

Ки доман гиряш дорад нишони меҳрбонӣ ро

که دامن‌گیریش دارد نشان مهربانی را