Дӯш дар базм ту дидам зи дили худ сари хеш

دوش در بزم تو دیدم ز دل خود سر خویش

Он чаҳ парвона надидаст зболу пари хеш

آن‌چه پروانه ندیدست زبال و پر خویش

Манъам аз нола чаро фош чу шуд рози ниҳон

منع‌ام از ناله چرا فاش چو شد رازِ نهان

Чист дар хона ки ман қуфли занам бар дар хеш

چیست در خانه که من قفل زنم بر در خویش

Хонаи зоди ҷигари сӯхтаи мости ҳамон

خانه‌زاد جگر سوخته ماست همان

Нола ҳар чанд ба афлоки расонади сари хеш

ناله هر چند به افلاک رساند سر خویش

Як тан аз аҳл вафо нест ба хунгармии ман

یک تن از اهل وفا نیست به خونگرمی من

Боварат гар набӯд пресс ҳам аз ханҷари хеш

باورت گر نبود پرس هم از خنجر خویش

Танги чашмии фалак беш аз онаст ки буд

تنگ چشمی فلک بیش از آنست که بود

Нагузорад ки нишинем ба хокистари хеш

نگذارد که نشینیم به خاکستر خویش

Марҳами доғи ҷунуни хоки сари кӯй касе аст

مرهم داغ جنون خاک سر کوی کسی است

эй хуши он рӯз ки он хок кунам бар сари хеш

ای خوش آن روز که آن خاک کنم بر سر خویش

Пораи дили гиреҳ ришта ашкаст кулем

پاره دل گره رشته اشکست کلیم

Ин гиреҳ боз кун аз кори ду чашмтар хеш

این گره باز کن از کار دو چشمِ تر خویش