Агарчӣ аз мижаи рўбми ғубори раҳгузараш

اگرچه از مژه روبم غبار رهگذرش

Бичишам ман нарасад тўтёии хок дараш

به چشم من نرسد توتیای خاک درش

Гузашт аз он бар рӯи зулф то хаташ сар зад

گذشت از آن برِ رو زلف تا خطش سر زد

Кунун ниҳодаи з ҳар ҳалқаи чашм бар камараш

کنون نهاده ز هر حلقه چشم بر کمرش

Ҳамеша биҳдаҳи гўӣӣ буд баҳри маҳфил

همیشه بیهده‌گویی بود به هر محفل

Ки шамъи молади сандали басари зи дарди сараш

که شمع مالد صندل به سر ز دردِ سرش

Шикастаи боламу сайёди ҳам пурми баста

شکسته بالم و صیاد هم پرم بسته

Шикастаи бастаи ман хуш намӯда дар назараш

شکسته‌بسته‌ی من خوش نموده در نظرش

Гумон мабар ки шавад гиряи оби оташи ишқ

گمان مبر که شود گریه آبِ آتش عشق

Гувоҳ сӯзиш шамъасту ашк бе асараш

گواه، سوزش شمع‌ است و اشک بی اثرش

Ҳунар наҳуфта намемонад , аз садаф пайдост

هنر نهفته نمی ماند، از صدف پیداست

Ки қаър баҳр нигардида пардаи гуҳараш

که قعر بحر نگردیده پرده‌ی گهرش

Нишони дрдтлби бас ҳаминка май гирам

نشان دردِ طلب بس همین، که می‌گیرم

зи сояи худ дар роҳи ҷустуҷӯи хабараш

ز سایه‌ی خود در راه جست و جو، خبرش

Ҷадал бкс накунам зонка ғайр зону нест

جدل به کس نکنم زان‌که غیر زانو نیست

Қаринае ки тавонам ниҳоди србсрш

قرینه‌ای که توانم نهاد سر به سرش

Ксикаҳи куштаи ончшми серума со бошад

کسی‌ که کشته‌ی آن چشم سرمه‌سا باشد

Злб баланд нагардад фиғони навҳа гараш

ز لب بلند نگردد فغان نوحه‌گرش

Ҷавоб нома кулем аз ситамгарӣ хоҳад

جواب نامه، کلیم، از ستمگری خواهد

Ки мурғи нома бар ӯст тири чори париш

که مرغ نامه برِ اوست تیر چار پرش