намекунӣ эй шайхи ёд аз рахнаҳои дайни хеш

می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش

Афканӣ бар шонаи ҳргаҳи дидаи худ байни хеш

افکنی بر شانه هرگه دیده خود بین خویش

Хоксории сарбаландиро зи сари во кардан аст

خاکساری سربلندی را ز سر وا کردن است

На ҳасиру хишт кардани бистару болини хеш

نه حصیر و خشت کردن بستر و بالین خویش

Бар карямони шукри соил дар ҳақиқат воҷибаст

بر کریمان شکر سائل در حقیقت واجبست

Зонка гулбунро сбкборист аз гулчини хеш

زانکه گلبن را سبکباریست از گلچین خویش

Дар паноҳи файзи урёнӣ мусаллам монад хор

در پناه فیض عریانی مسلم ماند خار

Гул чаҳ офатҳо ки дид аз ҷомаи рангини хеш

گل چه آفتها که دید از جامه رنگین خویش

Дар тариқати ор чун аз дайн худ баргаштанаст

در طریقت عار چون از دین خود برگشتنست

Гар баҷоам ҷам диҳад каси косаи чубини хеш

گر بجام جم دهد کس کاسه چوبین خویش

Ҳар гарон сангӣ шавад зондишаҳи рӯзии сабк

هر گران سنگی شود زاندیشه روزی سبک

Асияро дона меандозад аз тамкини хеш

آسیا را دانه می اندازد از تمکین خویش

Худшиканро хуш наёяд мадҳ ва беш аз дигарон

خودشکن را خوش نیاید مدح و بیش از دیگران

Худписанд аз аблаҳӣ худ мекунад таҳсини хеш

خودپسند از ابلهی خود می کند تحسین خویش

Талхи комон дигар дории биҷузи соғар , бидиҳ

تلخ کامان دگر داری بجز ساغر، بده

Дигаронро ҳам закотӣ аз лаби ширини хеш

دیگران را هم زکاتی از لب شیرین خویش

Аз ғами ҷонсӯзи худ то кӣ тавон дидан кулем

از غم جانسوز خود تا کی توان دیدن کلیم

Ҳамдамонро чун чароғи кушта бар болини хеш

همدمان را چون چراغ کشته بر بالین خویش