Набӯд аҷаб ки бошад саргаштаи садҳазораш

نبود عجب که باشد سرگشته صدهزارش

Оншохи гул ки гардад баргарди сари баҳораш

آنشاخ گل که گردد برگرد سر بهارش

Ғалатад бар он биногваш аз мавҷи зулфи дигар

غلطد بر آن بناگوش از موج زلف دیگر

Дар об ориз уфтад чун акси гӯшвораш

در آب عارض افتد چون عکس گوشوارش

Бар қомати шаҳидони хайёти ишқи дузад

بر قامت شهیدان خیاط عشق دوزد

Пероҳанӣ ки бошад аз захми пуду тораш

پیراهنی که باشد از زخم پود و تارش

Бо онкии новак ӯ дар сайди пар бар орад

با آنکه ناوک او در صید پر بر آرد

Аз дарди интизораш лоғар шавад шикораш

از درد انتظارش لاغر شود شکارش

Домони исмат ӯ аз бода тар набошад

دامان عصمت او از باده تر نباشد

Каз барқ ҳасан шуд об , ойина дар канораш

کز برق حسن شد آب، آئینه در کنارش

Бар лавҳи турбати мо Эй ҳамнишин рақам кун

بر لوح تربت ما ای همنشین رقم کن

Инаст онкӣ шамъӣ нагирист бар мазораш

اینست آنکه شمعی نگریست بر مزارش

Ҳар шохи гул ки бошад оризи зблбли худ

هر شاخ گل که باشد عارض زبلبل خود

Хораши зпо бурун кун вази синаи хори хораш

خارش زپا برون کن وز سینه خار خارش

Аз коми бахшеи даҳри миннати макаш ки надиҳад

از کام بخشی دهر منت مکش که ندهد

Коми дилӣ ки арзади васлаши бонтзорш

کام دلی که ارزد وصلش بانتظارش

Хушки ватар замонаи занг бақо надорад

خشک وتر زمانه زنگ بقا ندارد

Маълум метавон кард аз шабнаму шарораш

معلوم می توان کرد از شبنم و شرارش

Оқил аз он з дунё гирад канора кин баҳр

عاقل از آن ز دنیا گیرد کناره کاین بحر

Ҳар гавҳарӣ ки дорад афтода бар канораш

هر گوهری که دارد افتاده بر کنارش

Дигар кулем зардӣ аз ҳеҷ рӯ на бинад

دیگر کلیم زردی از هیچ رو نه بیند

Рўӣӣ ки сурх дорад силии рӯзгораш

روئی که سرخ دارد سیلی روزگارش