Буии кини ҳаргиз касе нашунида аз обу гулам
بوی کین هرگز کسی نشنیده از آب و گلم
Гар ба хас оташ фитад аз меҳр май сӯзади дилам
گر به خس آتش فتد از مهر میسوزد دلم
Чун қалам дорам сари таслимро дар зери теғ
چون قلم دارم سر تسلیم را در زیر تیغ
Ҳаркасам сар мезанад гӯйӣ ки хати ботилам
هرکسم سر میزند گویی که خط باطلم
Нашъа огоҳем , лекини дарин нахҷӣргоҳ
نشئه آگاهیم، لیکن درین نخجیرگاه
Бар сари тири ҳама монанди сайди ғофилам
بر سر تیر همه مانند صید غافلم
Аз дару девор май гирами суроғи марг ро
از در و دیوار میگیرم سراغ مرگ را
Раҳнавард мондаам дар орзӯии манзилам
رهنورد ماندهام در آرزوی منزلم
Шамъро монам ки аз сайру сулӯками ноумед
شمع را مانم که از سیر و سلوکم ناامید
Ҳркҷо ҳастам зошки хештани андари гулам
هرکجا هستم زاشک خویشتن اندر گلم
Лолаи ворами дили зи ғами сад чок шуд дар бе касе
لالهوارم دل ز غم صد چاک شد در بیکسی
Ҳечкас наниҳод ғайр аз доғи дастӣ бар дилам
هیچکس ننهاد غیر از داغ دستی بر دلم
Орзӯии як дил аз ман дар ҷаҳон ҳосил нашуд
آرزوی یک دل از من در جهان حاصل نشد
Моя навмедем , гӯйии ҷавоби соилам
مایه نومیدیم، گویی جواب سائلم
Бе самари нахлам , марои ёрӣ ба ғайр соя нест
بیثمر نخلم، مرا باری به غیر سایه نیست
Сояи худ бо хок яксонаст бингар ҳосилам
سایه خود با خاک یکسانست بنگر حاصلم
То қиёмати хори ғам дар ҷон намемонад кулем
تا قیامت خار غم در جان نمیماند کلیم
Гар зи дил берун намеояд , барояд аз гулам
گر ز دل بیرون نمیآید، برآید از گلم