Чун дар масофи ҳодисаи оҳ аз ҷигари кашам

چون در مصاف حادثه آه از جگر کشم

Теғам наме баради бачаи умед бар кашам

تیغم نمی‌برد به چه امّید برکشم

Аз гиряи кӯри гаштам ва биноӣим баҷост

از گریه کور گشتم و بینایی‌ام به جاست

Ҳар лаҳзаи риштаи мижаро дар гуҳари кашам

هر لحظه رشتهٔ مژه را در گهر کشم

Умрами ббоғбони нахли қадаши гузашт

عمرم به باغبان نخل قدش گذشت

Як раҳ адаб наҳашт ки тангаши бабри кашам

یک ره ادب نهشت که تنگش به بر کشم

Ҳасрати насиб , тоири ин бӯстони манам

حسرت نصیب، طایر این بوستان منم

Хамёза дар баҳори зи гули бештари кашам

خمیازه در بهار ز گل بیشتر کشم

Хуши ҷомаи исти доғ вале парда пӯш нест

خوش جامه‌ای‌ست داغ ولی پرده‌پوش نیست

Сад перҳан агар басари икдгри кашам

صد پیرهن اگر به سر یکدگر کشم

Шавқами зи бскаҳи сохтаи умедвори ту

شوقم ز بس که ساخته امیدوار تو

Биўъдаҳи интизори баҳри раҳгузари кашам

بی‌وعده انتظار به هر رهگذر کشم

Бемор бетабиб чу чашми туам ки нест

بیمار بی طبیب چو چشم توام که نیست

Он қӯтам ки миннат ҳар чорагар кашам

آن قوتم که منت هر چاره‌گر کشم

Бо сарнавишти бади чаканами оҳ чора нест

با سرنوشت بد چه کنم آه چاره نیست

Ин он навишта нест ки хаташи басари кашам

این آن نوشته نیست که خطش به سر کشم

Гардад сари бурӣдаи бсндли ниёзманд

گردد سر برّیده به صندل نیازمند

Ҷоӣикаҳи ман зи дасти ғамати нола бар кашам

جایی که من ز دست غمت ناله برکشم

Бо онкии ҳеҷ вақт наёяд бакори ман

با آنکه هیچ وقت نیاید به کار من

Шаб то сабоҳи нолаи бмрги асари кашам

شب تا صباح ناله به مرگ اثر کشم

Хори шикаста дар қадамам сабз ме шавад

خار شکسته در قدمم سبز می‌شود

Гар ман кулем пои бдомонтар кашам

گر من کلیم پای به دامان تر کشم