Рӯзу шаб аз бас ки маҳви он миён гардӣда ам

روز و شب از بس که محو آن میان گردیده‌ام

Мӯӣ метарсам барояд оқибат аз дида ам

موی می‌ترسم برآید عاقبت از دیده‌ام

Соҳиби овоза дар иқлӣми гумномии манам

صاحب آوازه در اقلیم گمنامی منم

Номи худро аз забон ҳечкас нашунида ам

نام خود را از زبان هیچکس نشنیده‌ام

Ашки рангин , доғи ҳурмон , захми рашки муддаӣ

اشک رنگین، داغ حرمان، زخم رشک مدعی

Ваа чаҳ гулҳо баҳри тобути таманно чида ам

وه چه گل‌ها بهر تابوت تمنا چیده‌ام

Бар танам ҳар ҷо ки ашк уфтад , барояд дӯд аз он

بر تنم هر جا که اشک افتد، برآید دود از آن

Аз туфи табҳои ҳиҷрони тоб аз бас дида ам

از تف تب‌های هجران تاب از بس دیده‌ام

Айби пӯшӣ саҳл бошад , айб нодидан хушаст

عیب‌پوشی سهل باشد، عیب نادیدن خوشست

Чашми ман равшан ки доими соҳиби ин дида ам

چشم من روشن که دایم صاحب این دیده‌ام

Фурсати ъушрати з каф надаҳум ба ҳарҷое ки ҳаст

فرصت عشرت ز کف ندهم به هرجایی که هست

Гиря то бас кардаам бар бахти худ хандида ам

گریه تا بس کرده‌ام بر بخت خود خندیده‌ام

Гул ба бистар то ниФшонӣ наме хобӣ ва ман

گل به بستر تا نیفشانی نمی‌خوابی و من

Шамъи сон бо шуъла дар як перҳан хобида ам

شمع‌سان با شعله در یک پیرهن خوابیده‌ام

Аз сияҳи рӯзии раҳоӣ чун биёи бади дил , ки ман

از سیه‌روزی رهایی چون بیا بد دل، که من

Ҳар раг ӯро ба тори зулф ӯ тобида ам

هر رگ او را به تار زلف او تابیده‌ام

Ҳамчуи ман дар пеши ёр бевафоӣ худ кулем

همچو من در پیش یار بی‌وفای خود کلیم

Зуд натавон хор шуд , умрии вафо варзида ам

زود نتوان خار شد، عمری وفا ورزیده‌ام