Бойени димоғ ки аз соя иҷтиноб кунем

باین دماغ که از سایه اجتناب کنیم

Бар он сарем ки тасхир офтоб кунем

بر آن سریم که تسخیر آفتاب کنیم

Бгриаҳи саҳарии саъй беш азин хуш нест

بگریه سحری سعی بیش ازین خوش نیست

Чаҳ лоиқаст ки дар шери субҳ об кунем

چه لایقست که در شیر صبح آب کنیم

Шавад басири бадали аҷз чун камол гирифт

شود بصیر بدل عجز چون کمال گرفت

Гузашт аз онкӣ тавонем изтироб кунем

گذشت از آنکه توانیم اضطراب کنیم

зи шӯри нола буд ҷумлаи биқрории ашк

ز شور ناله بود جمله بیقراری اشک

намегузорад кин Тифлро бихоб кунем

نمی گذارد کاین طفل را بخواب کنیم

Сафина меравад ин саъии нохудо абас аст

سفینه می رود این سعی ناخدا عبث است

Чу умр мегузарад мо чаро шитоб кунем

چو عمر می گذرد ما چرا شتاب کنیم

Ҳавои хонаи номӯсу нанг дилгир аст

هوای خانه ناموس و ننگ دلگیر است

Хуши онкӣ бар сари ақли ин банно хароб кунем

خوش آنکه بر سر عقل این بنا خراب کنیم

Кадоми сӯхтаи ҷони рости тоби оташи мо

کدام سوخته جان راست تاب آتش ما

Боаҳи сарди дилиро магар кабоб кунем

بآه سرد دلی را مگر کباب کنیم

Бимни ишқи зи хок вуҷӯд ме созем

بیمن عشق ز خاک وجود می سازیم

Гулӣ ки ғозаи рухсор офтоб кунем

گلی که غازه رخسار آفتاب کنیم

Буд кулем ки боз аз нишони дандонҳо

بود کلیم که باز از نشان دندانها

Барои бӯсаи лабӣ чанд интихоб кунем

برای بوسه لبی چند انتخاب کنیم