Он сарви равон то ба гулистон гузарӣ дошт
آن سرو روان تا به گلستان گذری داشت
Парвонаи сифати гули ҳаваси бол ва парӣ дошт
پروانهصفت گل هوس بال و پری داشت
Дил аз хами зулфи ту бурун рафт ва нагуфтӣ
دل از خم زلف تو برون رفت و نگفتی
Кин ҳалқа мотам задагон навҳа гарӣ дошт
کاین حلقهٔ ماتمزدگان نوحهگری داشت
Гомӣ ба ғалати ҳам сӯй мақсӯд нарафтем
گامی به غلط هم سوی مقصود نرفتیم
Гӯйии раҳ оворагеам роҳбарӣ дошт
گویی ره آوارگیام راهبری داشت
Пайваста чу ойӣнаи туфайлии нигоҳам
پیوسته چو آیینه طفیلی نگاهم
ӯ сӯии ман афканду назар бо дгарӣ дошт
او سوی من افکند و نظر با دگری داشت
То шуд мижа беашк фитод аз назари ман
تا شد مژه بیاشک فتاد از نظر من
Акнӯн чаҳ кунам ришта ки гоҳе гуҳарӣ дошт
اکنون چه کنم رشته که گاهی گهری داشت
Бе оби дарин бодияи як гом нарафтем
بیآب درین بادیه یک گام نرفتیم
Ҳар нақши қадам дар раҳ ӯ чашм тарӣ дошт
هر نقش قدم در ره او چشم تری داشت
Ошуфтагии зулфи ту рабт аз суханами барад
آشفتگی زلف تو ربط از سخنم برد
Зини бештари ин ришта , шӯрида сиррӣ дошт
زین بیشتر این رشته، شوریدهسری داشت
Парвона касе дар қафаси ин шамъ накарда аст
پروانه کسی در قفس این شمع نکرده است
Дар пой ту ифшоанд агар бол ва парӣ дошт
در پای تو افشاند اگر بال و پری داشت
Мангар ба кулем аз сари хорӣ ки дарин боғ
منگر به کلیم از سر خواری که درین باغ
Ин хорбни сӯхтаи ҳам барг ва барӣ дошт
این خاربن سوخته هم برگ و بری داشت