Асоу раъшае дар даст аз перӣ ба мо монда

عصا و رعشه‌ای در دست از پیری به ما مانده

з даст андоз заъф инаст агар чизе ба пои монда

ز دست‌انداز ضعف این است اگر چیزی به پا مانده

зи хирман ҳо равад бар боди коҳ ва ҳайратӣ дорам

ز خرمن‌ها رود بر باد کاه و حیرتی دارم

Ки чун коҳи танам аз хирман ҳастӣ ба ҷои монда

که چون کاه تنم از خرمن هستی به جا مانده

зи бори ҷома аз заъфи бадан дар зери деворам

ز بار جامه از ضعف بدن در زیر دیوارم

Танам монанд на?ил хома дар зери қабои монда

تنم مانند نال خامه در زیر قبا مانده

Нигоҳам бар қади ин срўболоён наме уфтад

نگاهم بر قد این سروبالایان نمی‌افتد

Ки сар ҳамчун камон ҳалқаам бар пушти пои монда

که سر همچون کمان حلقه‌ام بر پشت پا مانده

Фалак бо ин ҳамаи ҳирсӣ ки дар парда дарӣ дорад

فلک با این همه حرصی که در پرده‌دری دارد

Дили мо ҳамчунон дар пардаи шарму ҳаёи монда

دل ما همچنان در پرده شرم و حیا مانده

Гули хокӣ ки бе хораст дар роҳ талаб набӯд

گل خاکی که بی‌خارست در راه طلب نبود

Ба поем ёдгор ҳар гулии хории ҷудои монда

به پایم یادگار هر گلی خاری جدا مانده

Ба дарвешии чунонам нақши нисбат хуш нишин гашта

به درویشی چنانم نقش نسبت خوش‌نشین گشته

Ки ҳамчун сиккаам бар тани нишони бӯрёи монда

که همچون سکه‌ام بر تن نشان بوریا مانده

Асоӣ кӯр медузданд аҳли олам аз хаст

عصای کور می‌دزدند اهل عالم از خست

Таваққуъ аз ки май дорӣ ки гирад дасти вомонда

توقع از که می‌داری که گیرد دست وامانده

Кулем аз дили ғамӣ гар рафт азон ҷонкоҳ тар омад

کلیم از دل غمی گر رفت ازان جانکاه‌تر آمد

Агар хорӣ бурун омад зи ҷои сӯзан ба ҷои монда

اگر خاری برون آمد ز جا سوزن به جا مانده