Ҳавои сайри гулшан мондаасту болу пари рафта

هوای سیر گلشن مانده است و بال و پر رفته

Ҳавасҳо кош май рафтанд бо умри басари рафта

هوسها کاش می رفتند با عمر بسر رفته

Бъшқи реша муҳкам карда носеҳ барнаме ояд

بعشق ریشه محکم کرده ناصح برنمی آید

зи сӯзан бар наме оранди хор дар ҷигари рафта

ز سوزن بر نمی آرند خار در جگر رفته

Бкўии тираи бахтӣ чун қалам поем бгли монда

بکوی تیره بختی چون قلم پایم بگل مانده

Асар аз шуълаи оҳами бадар ҳамчун шарари рафта

اثر از شعله آهم بدر همچون شرر رفته

Шикеби биқророни ҳам биҷой худ наме оянд

شکیب بیقراران هم بجای خود نمی آیند

Наёбӣ аз сафар то боз чун узви бадари рафта

نیابی از سفر تا باز چون عضو بدر رفته

Мабодои оташи савдои каси зингўнаҳ тунд уфтад

مبادا آتش سودای کس زینگونه تند افتد

Зҷўш гиря ам чашмӣаст чун реги зи сари рафта

زجوش گریه ام چشمیست چون ریگ ز سر رفته

Ним шармандаи як гоми ҳамроҳии зи дили ҳаргиз

نیم شرمنده یک گام همراهی ز دل هرگز

Броҳигар маро дидаст аз роҳ дигар рафта

براهی گر مرا دیدست از راه دگر رفته

Миёни хоксорони лофи пастӣ метавонам зад

میان خاکساران لاف پستی می توانم زد

Ҳавои курсии зонуи маро аз сари бадари рафта

هوای کرسی زانو مرا از سر بدر رفته

Раҳам тай гашта аммо нест аз манзили нишони пайдо

رهم طی گشته اما نیست از منزل نشان پیدا

Дарин сар гаштагӣ монами бзлФ то камари рафта

درین سر گشتگی مانم بزلف تا کمر رفته

Бкўии тангдастии худ замин гирам кулем , аммо

بکوی تنگدستی خود زمین گیرم کلیم، اما

Сиришкам бар сари дарёи бтороҷи гуҳари рафта

سرشکم بر سر دریا بتاراج گهر رفته