Ҳаргизи дилати нишони гузор вафо надошт

هرگز دلت نشان گذار وفا نداشت

Сангӣ ки раҳ фитод бар ӯ нақш по надошт

سنگی که ره فتاد بر او نقش پا نداشت

Дил аз ҳуҷуми дарди ту шармандагӣ кашид

دل از هجوم درد تو شرمندگی کشید

Вайронаи ҳайфи дархури сайлоб ҷо надошт

ویرانه حیف درخور سیلاب جا نداشت

Шамъами зи боди доман фонӯс ме кашад

شمعم ز باد دامن فانوس می‌کشد

Он меҳнатӣ ки дар раҳи бод сабо надошт

آن محنتی که در ره باد صبا نداشت

Аз ҳоиҳои гиряи ман то дилаш гирифт

از هایهای گریهٔ من تا دلش گرفت

Дигар чу оби теғ , сиришкам садо надошт

دیگر چو آب تیغ، سرشکم صدا نداشت

Бар синаи хати захм чу хоно навишта шуд

بر سینه خط زخم چو خوانا نوشته شد

Доғ арча буд ҳоҷати ин нуқта ҳо надошт

داغ ارچه بود حاجت این نقطه‌ها نداشت

Рӯзии ҳазор бор агар гиряи дида ро

روزی هزار بار اگر گریه دیده را

Май шаст бе ту хонаи чашмам сафо надошт

می‌شست بی‌تو خانهٔ چشمم صفا نداشت

Ҷузи хоки кӯии дӯст ки натавон азуи гузашт

جز خاک کوی دوست که نتوان ازو گذشت

Аз чоки сина бастани хӯнам даво надошт

از چاک سینه بستن خونم دوا نداشت

Гар обу дона дар қафаси мурғ дил набӯд

گر آب و دانه در قفس مرغ دل نبود

Сайёдро чу ҷурми қафаси ин фазо надошт

صیاد را چو جرم قفس این فضا نداشت

Аз гиряам ки зеби арӯсон гулшан аст

از گریه‌ام که زیب عروسان گلشن است

Пой гулӣ набӯд ки ранг ҳино надошт

پای گلی نبود که رنگ حنا نداشت