Макун аз талхи комони шиквагар ширин сухан бошӣ
مکن از تلخکامان شِکوِه گر شیرینسخن باشی
Ба урёнӣ бисоз ар боҳунари ҳам перҳан бошӣ
به عریانی بساز ار باهنر هم پیرهن باشی
Зиёнҳоӣ ки аз роҳ сухан дидӣ агар гӯйӣ
زیانهایی که از راه سخن دیدی اگر گویی
Дило ҳамчун ҷарас бояд ки доим дар сухан бошӣ
دلا همچون جرس باید که دائم در سخن باشی
Бикун бунёди байту сайли шӯи кохи суханҳо ро
بکن بنیاد بیت و سیل شو کاخ سخنها را
Чу аз ин шеваи доими сокини байт алҳзн бошӣ
چو از این شیوه دایم ساکن بیتالحزن باشی
Дарин мактаби саводи сафҳа дониш макун равшан
درین مکتب سواد صفحه دانش مکن روشن
Сияҳи рӯзу сияҳи бахт ар нахоҳӣ ҳамчу ман бошӣ
سیهروز و سیهبخت ار نخواهی همچو من باشی
Бути худ сохтӣ як чанд донишро чаҳ гули чидӣ
بت خود ساختی یک چند دانش را چه گل چیدی
Барои имтиҳон хоҳам ду рӯзии бут шикан бошӣ
برای امتحان خواهم دو روزی بتشکن باشی
Ба пои хеши охири теша хоҳӣ зад ба нокомӣ
به پای خویش آخر تیشه خواهی زد به ناکامی
Агар дар зӯри бозуии ҳунар чун кӯҳкан бошӣ
اگر در زور بازوی هنر چون کوهکن باشی
Ба халқ эҳсон куну чашм аз талофии пӯш май бояд
به خلق احسان کن و چشم از تلافی پوش میباید
Ба каси роҳати расон беиваз чун бодзн бошӣ
به کس راحت رسان بیعوض چون بادزن باشی
Чунон бар хештани андӯҳи ғурбатро гуворо кун
چنان بر خویشتن اندوه غربت را گوارا کن
Ки монанди гуҳари безор аз ёд ватан бошӣ
که مانند گهر بیزار از یاد وطن باشی
Дар ӣнҷои чашмҳо тангаст , натавон худнамо бӯдан
در اینجا چشمها تنگ است، نتوان خودنما بودن
Ба он дунё фикан хоҳӣ агар хунин кафан бошӣ
به آن دنیا فکن خواهی اگر خونینکفن باشی
Кулем аз миннати ғмхўории ёрони шӯии фориғ
کلیم از منت غمخواری یاران شوی فارغ
зи доғи тозагар марҳам на захм куҳан бошӣ
ز داغ تازه گر مرهم نه زخم کهن باشی