Гардун дар оташ аз ҳасади ҷавҳар ман аст

گردون در آتش از حسد جوهر من است

Парвози ман баландтар аз ахтар ман аст

پرواز من بلندتر از اختر من است

Шабнам ба боли ҷазбаи хуршед май пурд

شبنم به بال جذبهٔ خورشید می‌پرد

Касро чаҳ ҳад бастани болу пар ман аст

کس را چه حد بستن بال و پر من است

Помолу хоксору з ҳар бод бе қарор

پامال و خاکسار و ز هر باد بی‌قرار

Нақши қадам ба роҳи вафои ҳамсар ман аст

نقش قدم به راه وفا همسر من است

Саҳлаши мубин ки сиккаи мардони ҳамин буд

سهلش مبین که سکهٔ مردان همین بود

Нақши ҳасири фақр ки бар пайкар ман аст

نقش حصیر فقر که بر پیکر من است

Солик ба мақсад аз раҳ таҷред ме расад

سالک به مقصد از ره تجرید می‌رسد

Дар роҳи ишқи раҳзани ман раҳбар ман аст

در راه عشق رهزن من رهبر من است

Гар дар ғам ту бугзарад аз сар чаҳ фоида

گر در غم تو بگذرد از سر چه فایده

Хуноби дил ки сандал дардисар манаст

خوناب دل که صندل دردسر منست

Аз оташӣ ки дар таҳ поем ниҳодаи шавқ

از آتشی که در ته پایم نهاده شوق

Ашкам ба дидаи сӯхта чун ахгар ман аст

اشکم به دیده سوخته چون اخگر من است

Аз соя май ҳаросам аз ойина май Ромам

از سایه می‌هراسم از آئینه می‌رمم

Ҳар гуҳи ду кас ба ҳам расад он маҳшар ман аст

هر گه دو کس به هم رسد آن محشر من است

Бади номи фисқи зоҳид майхонаам , кулем

بد نام فسق زاهد میخانه‌ام، کلیم

Вази бодаи рӯзаи дори лаби соғар ман аст

وز باده روزه دار لب ساغر من است