Аз ман ғубори бас ки ба дил ҳо нишаста аст

از من غبار بس‌که به دل‌ها نشسته است

Бар рӯй акси ман дар ойина баста аст

بر روی عکس من در آئینه بسته است

Андешае зи тиру камон шикаста нест

اندیشه‌ای ز تیر و کمان شکسته نیست

Зоҳм натарсад онкии диламро шикаста аст

زآهم نترسد آنکه دلم را شکسته است

Хораст онкӣ то ҳамаи ҷо ҳамраҳе кунад

خوار است آنکه تا همه جا همرهی کند

Нақши қадам ба хоки азин рӯ нишаста аст

نقش قدم به خاک ازین‌رو نشسته است

Равшандилони фирефтаи ранг ва бӯ наянд

روشندلان فریفتهٔ رنگ و بو نیند

Ойинаи дил ба ҳеҷ ҷамолӣ набаста аст

آئینه دل به هیچ جمالی نبسته است

Ваҳшии табиатам , гунаҳ аз ҷониб ман аст

وحشی طبیعتم، گنه از جانب من است

Номам агар зи хотири аҳбоб ҷуста аст

نامم اگر ز خاطر احباب جسته است

Бар тавсани иродаи худ кас савор нест

بر توسن ارادهٔ خود کس سوار نیست

Дар дасти ихтиёри Аннан гусаста аст

در دست اختیار عنان گسسته است

Кор кулем бас ки зи ишқат ба ҷон расед

کار کلیم بس‌که ز عشقت به جان رسید

Носеҳ ба оби дидаи азуи даст шаста аст

ناصح به آب دیده ازو دست شسته است