Дар кафи шоҳи ҷаҳони он сонии соҳибқирон

در کف شاه جهان آن ثانی صاحبقران

Найзаро байни ҷилвагар чун барқи ломъ аз саҳоб

نیزه را بین جلوه گر چون برق لامع از سحاب

Не ғалат гуфтам , кафши хуршед авҷ рифъатаст

نی غلط گفتم، کفش خورشید اوج رفعتست

Найзаи заррин буд хати шуъоъи офтоб

نیزه زرین بود خط شعاع آفتاب

Рмҳ ӯ шамъасту мурғи рӯҳҳо парвона аш

رمح او شمعست و مرغ روحها پروانه اش

Кончаҳ дар шамъ оташаст андар синон ӯст об

کانچه در شمع آتشست اندر سنان اوست آب

Сафҳаи умри адуро хат кашад рӯзи масоф

صفحه عمر عدو را خط کشد روز مصاف

Найзаашро хаттӣ аз баҳр ҳамин омад хитоб

نیزه اش را خطی از بهر همین آمد خطاب

Як ниҳол ва сад самар , чун дасти арбоби ҳунар

یک نهال و صد ثمر، چون دست ارباب هنر

Чун Асои Мӯсавӣ дар ҳар масофии комёб

چون عصای موسوی در هر مصافی کامیاب

Гар бдрё уфтад аз барқи синон ӯ фурӯғ

گر بدریا افتد از برق سنان او فروغ

Дар миёни оби моҳиро тавон кардани кабоб

در میان آب ماهی را توان کردن کباب

Дрдлу ҷони адуи чизеи биҷуз оташ мабод

دردل و جان عدو چیزی بجز آتش مباد

То синонашро буд аз чашмасор фатҳи об

تا سنانش را بود از چشمه سار فتح آب