Мардуми дидаи иқболи ҳунар , ҷъФрхон

مردم دیده اقبال هنر، جعفرخان

Ки мудомаши бкФи бахт май ком буд

که مدامش بکف بخت می کام بود

Карам эзадяш дода гиромии писарӣ

کرم ایزدیش داده گرامی پسری

Ки бимонад бҷҳон то зҷҳони ном буд

که بماند بجهان تا زجهان نام بود

Ҳотифӣ аз пай таърих бигӯаш дил гуфт

هاتفی از پی تاریخ بگوش دل گفت

( он гули ҷаъфарии ороиши айём буд )

(آن گل جعفری آرایش ایام بود)