эй худовандӣ ки бошад нисбати анъоми ту

ای خداوندی که باشد نسبت انعام تو

Рост бо ҳирсу тамаъ чун нисбати дасту даҳон

راست با حرص و طمع چون نسبت دست و دهان

Дасти ҷавдат аз ҷаҳон , расм қаноат барфаканд

دست جودت از جهان، رسم قناعت برفکند

намекунад акнӯн ҳумои паҳлуи тиҳӣ аз устихон

می کند اکنون هما پهلو تهی از استخوان

Нуқтаи шак бар сари дарё наад абр аз ҳубоб

نقطه شک بر سر دریا نهد ابر از حباب

Баҳри дастатро агар рӯзии сапанд дар фишон

بحر دستت را اگر روزی ببیند درفشان

Ҳимматат май хости якро аз адад берун кунад

همتت می خواست یک را از عدد بیرون کند

Гашти охири ваҳдати воҷиби шФоътхўоаҳи он

گشت آخر وحدت واجب شفاعتخواه آن

Коми бхшо , аз ҳуҷуми қарзи хоҳон май кашам

کام بخشا، از هجوم قرض خواهان می کشم

Он парешоне ки зар дар дасти соҳиби ҳаматон

آن پریشانی که زر در دست صاحب همتان

Мнкаҳ чун исо муҷаррад гаштаам аз муфлисӣ

منکه چون عیسی مجرد گشته ام از مفلسی

Май гурезам аз кафи эшон кунун бар осмон

می گریزم از کف ایشان کنون بر آسمان

Дар замини садра фурӯ рафтам ман аз шармандагӣ

در زمین صدره فرو رفتم من از شرمندگی

Аз тиҳии дастӣ бадастам нест акнӯн нохунон

از تهی دستی بدستم نیست اکنون ناخنان

Нақд мехоҳанд аз ман ваҷҳи қарзи хўишро

نقد می خواهند از من وجه قرض خویشرا

Венаи таъаддии байн ки нстоннд аз ман нақди ҷон

وین تعدی بین که نستانند از من نقد جان

Бскаҳ ҳар дам бар сари роҳ ман оянд аз ғурур

بسکه هر دم بر سر راه من آیند از غرور

Дар гумони уфтам , ки маъшӯқами ман , эшон ошиқон

در گمان افتم، که معشوقم من، ایشان عاشقان

Қофиягар шоягон афтод айб ман макун

قافیه گر شایگان افتاد عیب من مکن

Шоягони бандами ҳамин бар боди ганҷи шоягон

شایگان بندم همین بر باد گنج شایگان

Бскаҳи сангинами збори қарзи эшон баъди марг

بسکه سنگینم زبار قرض ایشان بعد مرگ

Устихонам бар ҳумо бораст чун кӯҳи гарон

استخوانم بر هما بارست چون کوه گران

Даст аз ман барнаме доранд баҳр ҳар дирам

دست از من برنمی دارند بهر هر درم

То намегиранд аз ман ҳамчуи қоруни сад замон

تا نمی گیرند از من همچو قارون صد زمان

Рӯзгор ар қарз эшон доштӣ монанди ман

روزگار ار قرض ایشان داشتی مانند من

наменамудандӣ з рафтани манъи аҷзои замон

می نمودندی ز رفتن منع اجزای زمان

Кошкӣ медоштӣ то рӯзгори давлатат

کاشکی می داشتی تا روزگار دولتت

намебимонадӣ дар ҷаҳон чун номи некати ҷовдон

می بماندی در جهان چون نام نیکت جاودان

Мардумон гӯйанд муфлис дар амони ҳақ буд

مردمان گویند مفلس در امان حق بود

Сояи ҳақ чун тўӣӣ , зон аз ту мехоҳам амон

سایه حق چون توئی، زان از تو می خواهم امان