Дигар бахт аз дар ёрии баромад
دگر بخت از در یاری برآمد
Бшҳрстони айшам раҳбар омад
بشهرستان عیشم رهبر آمد
Раҳу расми ҷФоҷўён дигар шуд
ره و رسم جفاجویان دگر شد
Касе кӯ буд раҳзан роҳбар шуд
کسی کو بود رهزن راهبر شد
Бглзорими толеъи раҳнамои гашт
بگلزاریم طالع رهنما گشت
Ки бо хораш буд сад ранги гулгашт
که با خارش بود صد رنگ گلگشت
Чаҳ бастонеаст дасти айши гулчин
چه بستانی است دست عیش گلچین
Ки шаҳриро зик гул карда рангин
که شهری را زیک گل کرده رنگین
Ғалат гуфтам чаҳ бустон ва чаҳ гулзор
غلط گفتم چه بستان و چه گلزار
Баҳористони нгорстони Ирами зор
بهارستان نگارستان ارم زار
Касе Кашмӣрро бустон нагӯяд
کسی کشمیر را بستان نگوید
Бғир аз равза ризвон нагӯяд
بغیر از روضه رضوان نگوید
Ҷаҳони длгшоӣии кишвари файз
جهان دلگشائی کشور فیض
Ки ҳар равзан дарав бошад дар файз
که هر روزن درو باشد در فیض
Ҳавояш карда аз ҷинати ҳикоят
هوایش کرده از جنت حکایت
Збодши шамъро набӯд шикоят
زبادش شمع را نبود شکایت
Зомдоди ҳаво дар айни гармо
زامداد هوا در عین گرما
Наҷунбидааст боли бодзн ҳо
نجنبیده است بال بادزن ها
Ҳавояши ончунон дар шаби ҷҳонтоб
هوایش آنچنان در شب جهانتاب
Ки бошад чун чароғи рӯзи маҳтоб
که باشد چون چراغ روز مهتاب
Аммороташи ҳама аз чӯб аз онаст
عماراتش همه از چوب از آنست
Ки хокаши ҳамчуи об рӯ гаронаст
که خاکش همچو آب رو گرانست
Дар ин кишвари азизати ончунон хок
در این کشور عزیزت آنچنان خاک
Ки май оранд аз Ҳиндӯстони хок
که می آرند از هندوستان خاک
Агар тӯфон бод ояд боинҷо
اگر طوفان باد آید باینجا
Бтъзимш нахезад гирд бар по
بتعظیمش نخیزد گرد بر پا
Зҷўши сабза дар ин олами пок
زجوش سبزه در این عالم پاک
Наёрад рехти котиб бар рақами хок
نیارد ریخت کاتب بر رقم خاک
Агар бошад кафи хокии бҷодаҳ
اگر باشد کف خاکی بجاده
Буд чун дасти мумсики нокушода
بود چون دست ممسک ناگشاده
Ҳамеша дар ҳавояши абри сайёр
همیشه در هوایش ابر سیار
Басони ошиқи андари кӯии дилдор
بسان عاشق اندر کوی دلدار
Асар на аз замин на з осмонаст
اثر نه از زمین نه ز آسمانست
Дар абру сабзаи ин ҳар ду ниҳонаст
در ابر و سبزه این هر دو نهانست
Заҳри ҷониб ки нахлӣ қад кашида
زهر جانب که نخلی قد کشیده
Бирав ошиқи сифат то кӣ танида
برو عاشق صفت تا کی تنیده
Барандон токаши ин таълим дода аст
برندان تاکش این تعلیم داده است
Ки пой ҳар дарахтии ҷой бода аст
که پای هر درختی جای باده است
Буд зингўнаҳ дар офоқ кам шаҳр
بود زینگونه در آفاق کم شهر
Ки ҳам боғаст ва ҳам дарё ва ҳам шаҳр
که هم باغست و هم دریا و هم شهر
Зхонаҳ то бикуштӣ по наҳодӣ
زخانه تا بکشتی پا نهادی
Миёни сабзау гули аўФтодӣ
میان سبزه و گل اوفتادی
Ду дарё дорад ин шаҳри дили афрӯз
دو دریا دارد این شهر دل افروز
Ду олами зин ду бошад ъушрат андӯз
دو عالم زین دو باشد عشرت اندوز
Яке ҷории миёни шаҳр чун нил
یکی جاری میان شهر چون نیل
Биравӣ хӯбии Кашмӣри азуи нил
بروی خوبی کشمیر ازو نیل
зи обаш тоза мегардад равонҳо
ز آبش تازه می گردد روانها
Аз он ҷорӣаст номаш бар забонҳо
از آن جاریست نامش بر زبانها
Дигар як дил ки дил шуд биқрорш
دگر یک دل که دل شد بیقرارش
зи хӯбӣ шаҳр дорад дар канораш
ز خوبی شهر دارد در کنارش
Аннани сайрро суръат надода
عنان سیر را سرعت نداده
Чу табъи ман равону истода
چو طبع من روان و ایستاده
Кашида аз канори шаҳр то кӯҳ
کشیده از کنار شهر تا کوه
Хушо шаҳр хушо дил ва хушо кӯҳ
خوشا شهر خوشا دل و خوشا کوه
Бсири дили биёи гулшан чаҳ бошад
بسیر دل بیا گلشن چه باشد
Бикуштӣ гули бабри доман чаҳ бошад
بکشتی گل ببر دامن چه باشد
Бнўъии гули бгл то кӯҳи пайваст
بنوعی گل بگل تا کوه پیوست
Ки бар дарёи пул аз гул метавон баст
که بر دریا پل از گل میتوان بست
Назар то кардаам бар сафҳаи дил
نظر تا کرده ام بر صفحه دل
Кабобам карда рашки чашми аҳвол
کبابم کرده رشک چشم احوال
Расидаи мавҷи оташгар бзонў
رسیده موج آتش گر بزانو
Гузашти гули зср чун сабзаи мӯ
گذشت گل زسر چون سبزه مو
Гулшан дар чори мавсими ҷовдонӣ
گلشن در چار موسم جاودانی
Чу баҳри шеър ва гулҳои маъонӣ
چو بحر شعر و گلهای معانی
Агар бар фарқи резади оби азин дил
اگر بر فرق ریزد آب ازین دل
Бирӯяд сабзаи мӯ аз сари гул
بروید سبزه مو از سر گل
Бзири сабза обаш нест пайдо
بزیر سبزه آبش نیست پیدا
Ту гўӣӣ сабза майдонӣаст дарё
تو گوئی سبزه میدانیست دریا
Надодии сабзаашгар роҳи киштӣ
ندادی سبزه اش گر راه کشتی
Зобши ҳечкас огаҳ нагаштӣ
زآبش هیچکس آگه نگشتی
Миёни сабзаи киштии раҳи кушода
میان سبزه کشتی ره گشاده
Касе дидааст ин дарёу ҷода
کسی دیده است این دریا و جاده
Хиёбонҳо дар об аз роҳи киштӣ
خیابانها در آب از راه کشتی
Намоёни ҳамчуи анҳори биҳиштӣ
نمایان همچو انهار بهشتی
Агар худ фурӯдин вар тир моҳаст
اگر خود فرودین ور تیر ماهست
Миёни сабза ва гул шоҳроҳаст
میان سبزه و گل شاهراهست
Аҷаби роҳӣ ки чун дидаш мусофир
عجب راهی که چون دیدش مسافر
намехоҳад ки роҳаш гардад охир
نمی خواهد که راهش گردد آخر
Насим рӯй дил зон чашми бади давр
نسیم روی دل زان چشم بد دور
Муаттар гашта мағз аз вай чу кофур
معطر گشته مغز از وی چو کافور
Бҷоӣии глФшониро рисонда аст
بجائی گلفشانی را رسانده است
Ки бар тахти сулаймони гул фишонда аст
که بر تخت سلیمان گل فشانده است
Гули обии бкшўрҳои дигар
گل آبی بکشورهای دیگر
Ҳамин нилӯфараст он низ камтар
همین نیلوفرست آن نیز کمتر
Дарин дарёи гули афзӯн аз ҳубобаст
درین دریا گل افزون از حبابست
Заранг ҳар гулии нақшӣ бар обаст
زرنگ هر گلی نقشی بر آبست
Буд нилӯфари ӣнҷои шармсорӣ
بود نیلوفر اینجا شرمساری
Чу дар базми арӯсии сӯгворӣ
چو در بزم عروسی سوگواری
Чаҳ маликаст ин худоёи хуррамаши дор
چه ملکست این خدایا خرمش دار
Ки шохи мавҷи обаш гул диҳад бор
که شاخ موج آبش گل دهد بار
Ҷузи ин дарё набинӣ ҷои дигар
جز این دریا نبینی جای دیگر
Гулистони Ирам дар баҳри ахзар
گلستان ارم در بحر اخضر
Гулаш дар покдомонӣ чу маҳтоб
گلش در پاکدامانی چو مهتاب
Збрг андохта саҷҷода бар об
زبرگ انداخته سجاده بر آب
Биравӣ барги шабнам ҳо нишаста
بروی برگ شبنم ها نشسته
Чу бар саҷҷодаи тасбеҳи гусаста
چو بر سجاده تسبیح گسسته
Гули сурхи кӯлро чун ситонам
گل سرخ کول را چون ستانم
Чигуна бар сари ин оташ оем
چگونه بر سر این آتش آیم
Чигуна кӣ з ман доранд бовар
چگونه کی ز من دارند باور
Ки меояд бурун аз оби ахгар
که می آید برون از آب اخگر
Завҷади сабза дар ин сабзи беша
زوجد سبزه در این سبز بیشه
Кӯлро ханда меояд ҳамеша
کول را خنده میآید همیشه
Даҳони ғунчааш гоҳи табассум
دهان غنچه اش گاه تبسم
Барад хоҳӣ нахоҳӣ дили зи мардум
برد خواهی نخواهی دل ز مردم
Лаби маъшӯқи масти пани хӯрда
لب معشوق مست پان خورده
Бойени шухии дил аз мардум набарда
باین شوخی دل از مردم نبرده
Нигаҳ рангин шавад аз дидан он
نگه رنگین شود از دیدن آن
Ҳино бар дасти бандад чидан он
حنا بر دست بندد چیدن آن
Буд омезиши дарё ва ин гул
بود آمیزش دریا و این گل
Басони об дохил карда дар мл
بسان آب داخل کرده در مل
Дар обу ранг чун ҷом шаробаст
در آب و رنگ چون جام شرابست
Чаҳ ҳоҷат инки гӯям офтобаст
چه حاجت اینکه گویم آفتابست
Агарчӣ мӯҳтасиби хамҳо шикаста
اگرچه محتسب خم ها شکسته
Буд дар пеши ҷомаши дасти баста
بود در پیش جامش دست بسته
Змнъи бодаи ҷонами рӯ барра дошт
زمنع باده جانم رو بره داشت
Май ҷоми кӯлро ӯ нигаҳ дошт
می جام کول را او نگه داشت
Дарин қаҳти шаробу манъи бода
درین قحط شراب و منع باده
Бмстон коса дода рӯи кушода
بمستان کاسه داده رو گشاده
Гули зардаш ки дарёро ниқобаст
گل زردش که دریا را نقابست
Бисоташи паҳнтар аз офтобаст
بساطش پهن تر از آفتابست
Бдрёи сари басари перояи густар
بدریا سر بسر پیرایه گستر
Гирифтаи обро ойина дар зар
گرفته آب را آئینه در زر
Гулистони Ирам бо он нкўӣӣ
گلستان ارم با آن نکوئی
зи эзади хостаи ин зарди рўӣӣ
ز ایزد خواسته این زرد روئی
Бзўр наУмия аз қаъри дарё
بزور نامیه از قعر دریا
Дамидаи сабзааш як найзаи боло
دمیده سبزه اش یک نیزه بالا
Вазин гул коФтоб гулистонаст
وزین گل کافتاب گلستانست
Саросари найзаҳо заррин синонаст
سراسر نیزه ها زرین سنانست
Дар он гулшан ки гул аз оби равед
در آن گلشن که گل از آب روید
Кас аз шодобии гулҳо чаҳ гуяд
کس از شادابی گلها چه گوید
Збоғстони ин дарёи чгўим
زباغستان این دریا چگویم
Ҳазорон хулд ва ман танҳо чгўим
هزاران خلد و من تنها چگویم
Буд ин баҳри ахзари пурҷазира
بود این بحر اخضر پرجزیره
з ҳар як чашми адороксти хира
ز هر یک چشم اداراکست خیره
Аён аз ҳар ҷазираи тозаи боғӣ
عیان از هر جزیره تازه باغی
Риёзи хулдро чашму чароғӣ
ریاض خلد را چشم و چراغی
Саросари баргҳо матбӯъу дилхоҳ
سراسر برگها مطبوع و دلخواه
Ҳамаи Хизри троўотро қадамгоҳ
همه خضر طراوات را قدمگاه
Нахуст аз боғи баҳр оро кунам сар
نخست از باغ بحر آرا کنم سر
Ки гирад баҳри шеърами оби дигар
که گیرد بحر شعرم آب دیگر
Аҷаби боғии ниҳоли гули ҳисораш
عجب باغی نهال گل حصارش
Таровати боғбони абри обёрш
طراوت باغبان ابر آبیارش
Дарахти гул чу гирад ҷои девор
درخت گل چو گیرد جای دیوار
Сари деворро аз гул буд хор
سر دیوار را از گل بود خار
Дарахтонаши тануманду барӯманд
درختانش تنومند و برومند
Бошҷори биҳиштии хешу пайванд
باشجار بهشتی خویش و پیوند
Чунон болидаи гул дар ин гулистон
چنان بالیده گل در این گلستان
Ки шуд дар гули ниҳони соқи дарахтон
که شد در گل نهان ساق درختان
Шукуфа чунки гардад гулшани оро
شکوفه چونکه گردد گلشن آرا
Шавад ин боғи абр рӯй дарё
شود این باغ ابر روی دریا
Збҳри оро равон шуд бо дили шод
زبحر آرا روان شد با دل شاد
Бсири гулистони айши обод
بسیر گلستان عیش آباد
Чанораши ончунон боло кашидаст
چنارش آنچنان بالا کشیدست
Ки болои дасти худ дастӣ надидаст
که بالا دست خود دستی ندیدست
Бнўъӣ аз бузургӣ моя дорад
بنوعی از بزرگی مایه دارد
Ки шаҳриро бзир соя дорад
که شهری را بزیر سایه دارد
Баҳри ҷои дасти шохаш панҷа ёзид
بهر جا دست شاخش پنجه یازید
Мусаллам шуд з даст андоз хуршед
مسلم شد ز دست انداز خورشید
Ба пеши теғи хур зонсон ҳиҷобаст
به پیش تیغ خور زانسان حجابست
Ки ҳар баргяш абр офтобаст
که هر برگیش ابر آفتابست
Таровати ончунонаш об дода
طراوت آنچنانش آب داده
Ки аксаш карда оби дили зиёда
که عکسش کرده آب دل زیاده
Чунон сархуши зҷом айш афтод
چنان سرخوش زجام عیش افتاد
Ки каф бар ҳам занад бе ҷунбиши бод
که کف بر هم زند بی جنبش باد
Чу дарё мунтаҳӣ гардад бкҳсор
چو دریا منتهی گردد بکهسار
Фараҳро ибтидо ояд падедор
فرح را ابتدا آید پدیدار
Бдомни кӯҳи байни боғи фараҳбахш
بدامن کوه بین باغ فرحبخش
Ки аз нузҳат бҷнт медиҳад бахш
که از نزهت بجنت می دهد بخش
Хиёбонаш ки назора навозаст
خیابانش که نظاره نوازست
Хуши ояндатар аз умр дароз аст
خوش آینده تر از عمر دراز است
Агар тӯли амл кӯтаҳ набӯдӣ
اگر طول امل کوته نبودی
Нишонеи з имтидодаш ме намӯдӣ
نشانی ز امتدادش می نمودی
Раҳи тавсифи онро ҳар ки сар кард
ره توصیف آن را هر که سر کرد
Сухан дигар наёрад мухтасар кард
سخن دیگر نیارد مختصر کرد
Сухан то дафтар васфаш гушӯдаст
سخن تا دفتر وصفش گشودست
Хиёбонии заҳр сатрӣ намӯдаст
خیابانی زهر سطری نمودست
Чанору беди маҷнӯну сифеда
چنار و بید مجنون و سفیده
зи рағми ҳам бгрдўн сар кашида
ز رغم هم بگردون سر کشیده
Чанораши ончунон бо хеш болид
چنارش آنچنان با خویش بالید
Ки як барг хазон ӯст хуршед
که یک برگ خزان اوست خورشید
Зсоқши даста бар ойинаи чарх
زساقش دسته بر آئینه چرخ
Збргши дасти рад бар синаи чарх
زبرگش دست رد بر سینه چرخ
Бболо наУмия бардаи чунонаш
ببالا نامیه برده چنانش
Ки теғи кӯҳи баста бар майонаш
که تیغ کوه بسته بر میانش
Бнўъӣ аз баландӣ комёбаст
بنوعی از بلندی کامیابست
Ки ҳар шохяш миъроҷ саҳобаст
که هر شاخیش معراج سحابست
Агар аз шоҳи наҳраш ҳарф гӯям
اگر از شاه نهرش حرف گویم
Даҳан бояд бсд дарё башуем
دهن باید بصد دریا بشویم
Чаҳ наҳрии зеби дарёи зевари боғ
چه نهری زیب دریا زیور باغ
Ғалат гуфтам равони пайкари боғ
غلط گفتم روان پیکر باغ
Зобши он садо дар боғи печид
زآبش آن صدا در باغ پیچید
Ки бар алҳони булбул ғунча хандид
که بر الحان بلبل غنچه خندید
Бигардӣ србсргар гулшани даҳр
بگردی سربسر گر گلشن دهر
Наёбӣ инчунин боғ ва чунин наҳр
نیابی اینچنین باغ و چنین نهر
Канораш аз ду сӯи бинии саросар
کنارش از دو سو بینی سراسر
Ҳамаи наҳрӣ шуда чун хати мстр
همه نهری شده چون خط مسطر
Хиёбонро бпоён чун расонад
خیابان را بپایان چون رساند
Дар охири об аз рафтор монад
در آخر آب از رفتار ماند
Садои дилпазири обшораш
صدای دلپذیر آبشارش
Наво омӯз Кебеки кӯҳсораш
نوا آموز کبک کوهسارش
Иморатро ҳамин баси васфи шаънаш
عمارت را همین بس وصف شأنش
Ки ғалатад инчунин наҳр аз майонаш
که غلطد اینچنین نهر از میانش
Чу сояи афканди пиромни кӯҳ
چو سایه افکند پیرامن کوه
Бзир кӯҳ монад домани кӯҳ
بزیر کوه ماند دامن کوه
Саромади ончунон дар длгшоӣӣ
سرآمد آنچنان در دلگشائی
Ки обаш нолад аз дарди ҷдоӣӣ
که آبش نالد از درد جدائی
Хурушони наҳр чун дар ҳавзи резад
خروشان نهر چون در حوض ریزد
Наҳангии дон ки бо дарёи ситезад
نهنگی دان که با دریا ستیزد
Чунон ойина ҳавзаст равшан
چنان آئینه حوضست روشن
Ки пинҳон нест биравӣ рози гулшан
که پنهان نیست بروی راز گلشن
Назар ҳар кас ки бар обаш гуморд
نظر هر کس که بر آبش گمارد
Зари ҳамёни моҳиро шуморад
زر همیان ماهی را شمارد
Нисории абри ҳавзашро фиристод
نثاری ابر حوضش را فرستاد
Улувва ҳиммати фаввора пас дод
علو همت فواره پس داد
Кашида қомати фаввораи мавзун
کشیده قامت فواره موزون
Асои перӣ худ ёфт гардун
عصای پیری خود یافت گردون
Знҳршгар бсоҳли киштии оре
زنهرش گر بساحل کشتی آری
Дар об сабза хоҳад гашти ҷорӣ
در آب سبزه خواهد گشت جاری
Рқўми сабза бар атрофи ҷадвал
رقوم سبزه بر اطراف جدول
Намоён чун ҳавошӣ бар мтўл
نمایان چون حواشی بر مطول
Зсҷдаҳи беди маҷнӯни ҷабҳаи Фрсост
زسجده بید مجنون جبهه فرساست
Бшкри онкӣ дар ин ҷнтш ҷост
بشکر آنکه در این جنتش جاست
Чунин бояд тариқи ҳақ гузорӣ
چنین باید طریق حق گذاری
Кунад бо сарбаландии хоксорӣ
کند با سربلندی خاکساری
Бадӯр ҳар ниҳоли абрии парастор
بدور هر نهال ابری پرستار
Ҳамаи рӯзаи ҳаводору вафодор
همه روزه هوادار و وفادار
Гуҳии гирд сараш гардӣда гирён
گهی گرد سرش گردیده گریان
Гуҳӣ дар поши афтода чу мисатон
گهی در پاش افتاده چو مستان
Биравӣ сабза ҳар баррагӣ ки афтод
بروی سبزه هر برگی که افتاد
БзлФи беди маҷнӯни раведаши боз
بزلف بید مجنون رویدش باز
Ниқоб аз рӯй гулҳо як қалами давр
نقاب از روی گلها یک قلم دور
Бзири сабза рӯй хоки мастур
بزیر سبزه روی خاک مستور
Таяммум нест мумкин дар ҳаримаш
تیمم نیست ممکن در حریمش
Вале битавон вузӯ кард аз насимаш
ولی بتوان وضو کرد از نسیمش
Дарин кишвар фаровонаст гулшан
درین کشور فراوانست گلشن
Кадомин боғро булбул шавам ман
کدامین باغ را بلبل شوم من
Заҳри боғ ар ҷудои дстонсроим
زهر باغ ار جدا دستانسرایم
Вазин гулшани сӯии он гулшан оем
وزین گلشن سوی آن گلشن آیم
Дарин раҳи булбули табъи нўосоз
درین ره بلبل طبع نواساز
Ҳам аз парвоз монад ҳам зи овоз
هم از پرواز ماند هم ز آواز
Вале боғи нишоти он раҳзани ҳуш
ولی باغ نشاط آن رهزن هوش
Биҷӯш оради ҳазорон мурғи хомӯш
بجوش آرد هزاران مرغ خاموش
Рабӯда аз таровати он қадри бахш
ربوده از طراوت آنقدر بخش
Ки дар хӯбӣ буд баъд аз фараҳбахш
که در خوبی بود بعد از فرحبخش
Гирифтаи ҷой дар оғӯши кҳсор
گرفته جای در آغوش کهسار
Аммороташи ҳамаи ҳамдӯши кҳсор
عماراتش همه همدوش کهسار
Бдрё рӯй дорад пушт дар кӯҳ
بدریا روی دارد پشت در کوه
Чаҳ кӯҳии теғи он хўнризи андӯҳ
چه کوهی تیغ آن خونریز اندوه
Гули андомӣ чунин набӯд бъолм
گل اندامی چنین نبود بعالم
Ки бошад пушту рӯйиши беҳтар аз ҳам
که باشد پشت و رویش بهتر از هم
Замини боғ аз таҳ то бболо
زمین باغ از ته تا ببالا
Буд на мартабаи афлоки осо
بود نه مرتبه افلاک آسا
Бахӯбӣ ҳар кадом аз дайгарии пеш
بخوبی هر کدام از دیگری پیش
Ҳама ҷо дода худро бар сари хеш
همه جا داده خود را بر سر خویش
Збси фавворааш боради бкҳсор
زبس فواره اش بارد بکهسار
Гирифт аз сабзаи теғи кӯҳи зангор
گرفت از سبزه تیغ کوه زنگار
Гирифтаи ҷадвалаш чун мутриби маст
گرفته جدولش چون مطرب مست
з на фаввораи мўсиқор дар даст
ز نه فواره موسیقار در دست
На ҷадвал балки сайли кӯҳсорӣ
نه جدول بلکه سیل کوهساری
Дарав чун файзи ҳақи пайвастаи ҷорӣ
درو چون فیض حق پیوسته جاری
Бостҳқоқ маъшӯқ баҳораст
باستحقاق معشوق بهارست
Кадомин боғро на обшораст
کدامین باغ را نه آبشارست
Бпоӣ ҳар ниҳолаши чашма Эй ҳаст
بپای هر نهالش چشمه ای هست
Ки мегардад аз он сероби пайваст
که می گردد از آن سیراب پیوست
Набошад созгораши оби дигар
نباشد سازگارش آب دیگر
Гар оби Хизр дар поиши диҳии сар
گر آب خضر در پایش دهی سر
зи баси нозук буд табъи ниҳолаш
ز بس نازک بود طبع نهالش
Ду об ар хӯрд бар ҳам хӯрд ҳолаш
دو آب ار خورد بر هم خورد حالش
Дарахтони сари афрози расида
درختان سر افراز رسیده
ЗотроФи хиёбон саф кашида
زاطراف خیابان صف کشیده
Басони саракашон дар паҳлавии ҳам
بسان سرکشان در پهلوی هم
Бурузи бори шоҳаншоҳи олам
بروز بار شاهنشاه عالم
Шаҳаншоҳи ҷаҳони хуршеди даврон
شهنشاه جهان خورشید دوران
Паноҳи ҳафт кишвари зилли яздон
پناه هفت کشور ظل یزدان
Сипеҳраш дар азали шоҳ ҷаҳон хонд
سپهرش در ازل شاه جهان خواند
Қазои ҳам сонӣ соҳибқирон хонд
قضا هم ثانی صاحبقران خواند
Саронро сарбаландии зи остонаш
سران را سربلندی ز آستانش
Бузургии хонаи зоди хонадонаш
بزرگی خانه زاد خاندانش
Касеро космони афканд аз пой
کسی را کاسمان افکند از پای
Гирифташ даст ва додаш бар фалаки ҷой
گرفتش دست و دادش بر فلک جای
Баҳри кишвар ки маҳрӯм аз Муродӣаст
بهر کشور که محروم از مرادیست
Бдргоҳш чу ояд киқбодист
بدرگاهش چو آید کیقبادیست
Касе каз коми дили дасти талаби шаст
کسی کز کام دل دست طلب شست
Баанд омад зхоки даргааши ҷуст
بهند آمد زخاک درگهش جست
Чу кӯ шуд дар камоли нотамомон
چو کو شد در کمال ناتمامان
Сари бибридаро оради басомон
سر ببریده را آرد بسامان
Гирифт аз аҳдаши он зинати замона
گرفت از عهدش آن زینت زمانه
Ки хотамҳост дар ангушти шона
که خاتم هاست در انگشت شانه
Ба пеши ҷабҳааш субҳаст дилгир
به پیش جبهه اش صبح است دلگیر
Збоғи халқ ӯ як қитъаи Кашмӣр
زباغ خلق او یک قطعه کشمیر
Ксикаҳи талъаташ дар хоб бинад
کسیکه طلعتش در خواب بیند
Чу бархезад гул аз бистар бичинад
چو برخیزد گل از بستر بچیند
Мусаввири фурӯашони подшоҳӣ
مصور فروشان پادشاهی
Муҷассами маънии олами паноҳӣ
مجسم معنی عالم پناهی
Бақо бар қомати умраш қбоӣӣ аст
بقا بر قامت عمرش قبائی است
Ки ҳар рӯзаш ба аз аввал сФоӣӣ аст
که هر روزش به از اول صفائی است
зи кӯй давлаташ гардӣаст эксир
ز کوی دولتش گردیست اکسیر
зи баҳр фитраташ мавҷӣаст тадбир
ز بحر فطرتش موجیست تدبیر
Кафш аз панҷ ангуштаст панҷоб
کفش از پنج انگشت است پنجاب
Вази он панҷоб олам гашта сероб
وز آن پنجاب عالم گشته سیراب
Дилаши баҳрӣ ки гавҳар бар сари орад
دلش بحری که گوهر بر سر آرد
Кафши абрӣ ки бе мавсими баборад
کفش ابری که بی موسم ببارد
Дилаш аз сайқали илҳоми равшан
دلش از صیقل الهام روشن
Дарави аҳвол ҳар каси пртўоФкн
درو احوال هر کس پرتوافکن
Ҳамаи асрори ғайбаши ҳозири ҳуш
همه اسرار غیبش حاضر هوش
Накарда ҷузи гуноҳи каси фаромӯш
نکرده جز گناه کس فراموش
Шудаш зон дасти болодасти шоҳон
شدش زان دست بالادست شاهان
Ки наниҳад дасти рад бар пари гуноҳон
که ننهد دست رد بر پر گناهان
Збс бар тарк бахшиш нест қодир
زبس بر ترک بخشش نیست قادر
Гунаҳ бахшад чу гардад ганҷи охир
گنه بخشد چو گردد گنج آخر
Бнўъии шаъни иқболаш баланд аст
بنوعی شأن اقبالش بلند است
Ки рад созадгараш парвин сапандаст
که رد سازد گرش پروین سپندست
Бадӯронаши раг ва нашутур баҳами ёр
بدورانش رگ و نشتر بهم یار
Чу ангушти табибу набзи бемор
چو انگشت طبیب و نبض بیمار
Агар аз меҳр бинад сӯии оташ
اگر از مهر بیند سوی آتش
Шарар шабнам шавад бар рӯй оташ
شرر شبنم شود بر روی آتش
Дар иқлӣмӣ ки адлаш посбон аст
در اقلیمی که عدلش پاسبان است
зи забташи хонаи бидр чун камонаст
ز ضبطش خانه بیدر چون کمانست
Бибин зи иқболи шоҳи адл парвар
ببین ز اقبال شاه عدل پرور
Бкнҷ ҳар диҳии сад шаҳри бидр
بکنج هر دهی صد شهر بیدر
Збими қаҳри шоҳи муъаддилати кеш
زبیم قهر شاه معدلت کیش
Наёрад баради каси ҳақи кас аз пеш
نیارد برد کس حق کس از پیش
Бриги ташнаи об ар биспурад кас
بریگ تشنه آب ار بسپرد کس
Садафи вораш ба аз аввал диҳад пас
صدف وارش به از اول دهد پس
Занадгар бонги қаҳраш бар ситамкор
زند گر بانگ قهرش بر ستمکار
зи саҳро сайл бигурезад бкҳсор
ز صحرا سیل بگریزد بکهسار
Чунон кӯтоҳ шуд дасти ситами кеш
چنان کوتاه شد دست ستم کیش
Ки натавонад зад осон бар сари хеш
که نتواند زد آسان بر سر خویش
Бадасташи олати шар то наёбанд
بدستش آلت شر تا نیابند
Бдндони шери нохунҳои худ кунад
بدندان شیر ناخنهای خود کند
Чу ояд бар сари оҷизи навозӣ
چو آید بر سر عاجز نوازی
Кунад бо шуълаи хории теғи бозӣ
کند با شعله خاری تیغ بازی
Заъифонро қавӣ шуд ончунон даст
ضعیفان را قوی شد آنچنان دست
Ки хошокии раҳи сайлобро баст
که خاشاکی ره سیلاب را بست
Биболи қӯт ӯ Кебеки кҳсор
ببال قوت او کبک کهسار
Зхўни бози оради ранги минқор
زخون باز آرد رنگ منقار
Турост аз хандаи Кебеки ончунон боз
تراست از خنده کبک آنچنان باز
Ки аз боли париш Ром карда парвоз
که از بال پرش رم کرده پرواز
з бас доғаст аз бедоди нахҷӣр
ز بس داغست از بیداد نخجیر
Палангӣ май намояд дар назари шер
پلنگی می نماید در نظر شیر
Шароб аз маҷлисаш то гашти маҳҷӯр
شراب از مجلسش تا گشت مهجور
Збс длбохт шуд бедонаи ангур
زبس دلباخت شد بیدانه انگور
Шуд огаҳ то зи манъи бодаи гардун
شد آگه تا ز منع باده گردون
Парид аз рӯи шафақро ранг мегаван
پرید از رو شفق را رنگ میگون
земонаш қавии бозуии ислом
ز ایمانش قوی بازوی اسلام
зи оби теғаши обрӯии ислом
ز آب تیغش آبروی اسلام
Баанд аз санги бутҳои шикаста
بهند از سنگ بتهای شکسته
Аҷаби садии бароаи куфри баста
عجب سدی براه کفر بسته
Барои касби одоби шариъат
برای کسب آداب شریعت
Баанд оянд арбоби тариқат
بهند آیند ارباب طریقت
Чу шамшер ғзо созад ҳамоил
چو شمشیر غزا سازد حمایل
Шавад хуршед вааш сар то бпои дил
شود خورشید وش سر تا بپا دل
Бмизони далерӣ аз ҳама беш
بمیزان دلیری از همه بیش
Буқати кор чун шамшер дар пеш
بوقت کار چون شمشیر در پیش
Бҷоӣии ҷуръаташ по ме фишорад
بجائی جرأتش پا می فشارد
Ки шер аз ларзаи нохунҳо бикорад
که شیر از لرزه ناخن ها بکارد
зи теғаши сари бхоки роҳи ҳамдӯш
ز تیغش سر بخاک راه همدوش
Ззхми новакаши душмани зираи пӯш
ززخم ناوکش دشمن زره پوش
Сари гардани кашону пои теғаш
سر گردن کشان و پای تیغش
Зафари як гавҳар аз дарёии теғаш
ظفر یک گوهر از دریای تیغش
Бурид аз васфи теғаши риштаи ҳарф
برید از وصف تیغش رشته حرف
зи гуфтугӯ чаҳ барбандам дигар тараф
ز گفتگو چه بربندم دگر طرف
Дар орм дар дуояши баъд аз ин дам
در آرم در دعایش بعد از این دم
Суханро оқибати Маҳмӯди созам
سخن را عاقبت محمود سازم
Бахӯбӣ то шавам Кашмӣри мазкӯр
بخوبی تا شوم کشمیر مذکور
Бъолми номи некаши боди машҳур
بعالم نام نیکش باد مشهور
Кунад дарюзаи кӯҳи пери пихол
کند دریوزه کوه پیر پیخال
Зчтри давлаташи рифъати ҳамаи сол
زچتر دولتش رفعت همه سال