Зиҳии дилнишини қасри хотири фиреб

زهی دلنشین قصر خاطر فریب

Ғам аз длрбоӣии басони шикеб

غم از دلربائی بسان شکیب

Здиўори ту акси гулҳои боғ

زدیوار تو عکس گلهای باغ

Намояд чу зи ойинаи акси чароғ

نماید چو ز آئینه عکس چراغ

Даруну бурунати басони ҳубоб

درون و برونت بسان حباب

Саропои латофати тамоми обу тоб

سراپا لطافت تمام آب و تاب

Ҳубоби мураббаъ агар дидаи кас

حباب مربع اگر دیده کس

Бдрёӣ ҳастӣ ту бошӣу бас

بدریای هستی تو باشی و بس

зи тӯмор абрӣ диҳад наҳри ёд

ز طومار ابری دهد نهر یاد

зи сақфи ту то акс биравӣ фитод

ز سقف تو تا عکس بروی فتاد

Бнқшт фитад партави субҳдам

بنقشت فتد پرتو صبحدم

Чу хокӣ ки пошӣ биравӣ рақам

چو خاکی که پاشی بروی رقم

Биҷунб сафои ту бар чеҳраи об

بجنب صفای تو بر چهره آب

Зхҷлти ниқоби афканд аз ҳубоб

زخجلت نقاب افکند از حباب

Ту маъшӯқи даҳрии бнқш ва нигор

تو معشوق دهری بنقش و نگار

Яке аз куҳани ошиқони навбаҳор

یکی از کهن عاشقان نوبهار

Дарат хуштар аз ориз дилбар аст

درت خوشتر از عارض دلبر است

Ки занҷираш аз зулфи длкштрст

که زنجیرش از زلف دلکشترست

Брхсор дар мавҷи чӯби чанор

برخسار در موج چوب چنار

Парешонтар аз зулф бар рӯй ёр

پریشان تر از زلف بر روی یار

Зоҳли басират ки ӣнҷои гузашт

زاهل بصیرت که اینجا گذشت

Ки ҳамчун китоба бигардат нагашт

که همچون کتابه بگردت نگشت

Саропои фараҳбахшӣу длгшо

سراپا فرحبخشی و دلگشا

Ҳавоят чу май ғами зи хотири здо

هوایت چو می غم ز خاطر زدا

Далели фараҳбахшии ҷовдон

دلیل فرحبخشی جاودان

Даҳанҳои пурхандаи нақли дон

دهنهای پرخنده نقل دان

Дарат эй чу қасри Ирами дилпазир

درت ای چو قصر ارم دلپذیر

Фараҳро бихонад ббонги срир

فرح را بخواند ببانگ صریر

Чунон длгшоӣӣ буд кори ту

چنان دلگشائی بود کار تو

Ки наққош дар нақши девори ту

که نقاش در نقش دیوار تو

Нагорд агар ғунча бар шохсор

نگارد اگر غنچه بر شاخسار

Пас аз лаҳзае гул шавад ошкор

پس از لحظه ای گل شود آشکار

Шабу рӯз дар хизмати носабур

شب و روز در خدمت ناصبور

Давоми нишоту вуфӯри сарвар

دوام نشاط و وفور سرور

Сипеҳрӣу шоҳи ҷаҳони офтоб

سپهری و شاه جهان آفتاب

з хуршед дорад фалаки обу тоб

ز خورشید دارد فلک آب و تاب

Баҳори гулистони куну макон

بهار گلستان کون و مکان

Ҷҳонбхши сонии соҳибқирон

جهانبخش ثانی صاحبقران

Нигин хона шуд кулбаи орзӯ

نگین خانه شد کلبه آرزو

Лаболаби з гавҳар шуд аз ҷӯад ӯ

لبالب ز گوهر شد از جود او

Дили ҳирс аз эҳсонаш дар зери бор

دل حرص از احسانش در زیر بار

Сарои тангу меҳмони дарави бишмор

سرا تنگ و مهمان درو بیشمار

Бъҳдш ки даврон амниятаст

بعهدش که دوران امنیتست

Матоъи сароҳо рФоҳитст

متاع سراها رفاهیتست

Фароғати бадӯронаш дар ҳар саро

فراغت بدورانش در هر سرا

Чу хобаст дрхонаҳи дида ҳо

چو خوابست درخانه دیده ها

зи шамъи замираши сарои ҷаҳон

ز شمع ضمیرش سرای جهان

Мунаввар чу тан аз чароғи равон

منور چو تن از چراغ روان

Дилашро нишон карда субҳи сафо

دلش را نشان کرده صبح صفا

Чу соил дар хонаи ағниё

چو سائل در خانه اغنیا

Буд рой ӯ шамъи базми вуҷӯд

بود رای او شمع بزم وجود

Ки дар партаваш офариниш намӯд

که در پرتوش آفرینش نمود

Ки дид инчунин шамъ дар рӯзгор

که دید اینچنین شمع در روزگار

Ки дар рӯзи ҳам даҳр бе ӯст тор

که در روز هم دهر بی اوست تار

Кунад ҳифз ӯ сақфрогар мадад

کند حفظ او سقف را گر مدد

зи девор чун абри даври истад

ز دیوار چون ابر دور ایستد

Дар айвони зи наққоши Монии ҳунар

در ایوان ز نقاش مانی هنر

Шавад арсаи размаш ар ҷилва гар

شود عرصه رزمش ار جلوه گر

Баҳри ҷо ки шуд теғаши афрохта

بهر جا که شد تیغش افراخته

Дарав чун қафас рахна андохта

درو چون قفس رخنه انداخته

Вагар сӯрати олами орои шоҳ

وگر صورت عالم آرای شاه

Кунад маҷлиси базмро ҷилваи гоҳ

کند مجلس بزم را جلوه گاه

Мҳозии он даст дарё шем

محاذی آن دست دریا شیم

Аз он рӯй девор сар карда нам

از آن روی دیوار سر کرده نم

Бадӯрони ҳифзи шаҳи сарфароз

بدوران حفظ شه سرفراز

Дар хонаҳо чун дар тавбаи боз

در خانه ها چون در توبه باز

Шуд аз хонаҳо посбони барканор

شد از خانه ها پاسبان برکنار

Чу аз хилвати оинаи пардаи дор

چو از خلوت آینه پرده دار

Кунад сайлро сангсор аз ҳубоб

کند سیل را سنگسار از حباب

Бъҳдш кунад хонаегар хароб

بعهدش کند خانه ای گر خراب

зи бом фалак бификанад меҳр ро

ز بام فلک بفکند مهر را

з девор ояд агар дар саро

ز دیوار آید اگر در سرا

Гар аз қалъаи табъ чун офтоб

گر از قلعه طبع چون آفتاب

Диҳад олами хокро обу тоб

دهد عالم خاک را آب و تاب

Чунон хона аз гирд ёбад сафо

چنان خانه از گرد یابد صفا

Ки сари манзили дида аз тўтё

که سر منزل دیده از توتیا

На чӯби иморати ҳама сандал аст

نه چوب عمارت همه صندل است

Чу зини фарш ҳар хона аз махмаласт

چو زین فرش هر خانه از مخملست

Зҷўдши баҳр хона хораст зар

زجودش بهر خانه خوارست زر

Чу дар махзани чашми ошиқи гуҳар

چو در مخزن چشم عاشق گهر

Баҳри малик ӯ боди фармони раво

بهر ملک او باد فرمان روا

Чу дар хонаи хеши соҳиби саро

چو در خانه خویش صاحب سرا