Чун нанолам ки хазони гашти гулистони сухан

چون ننالم که خزان گشت گلستان سخن

Рафт дар мавсими гули равнақи бустони сухан

رفت در موسم گل رونق بستان سخن

Дар бҳорикаҳ шавад нақши қадами чашми бароа

در بهاریکه شود نقش قدم چشم براه

Рафт дар хоки хиради чашмаи ҳайвони сухан

رفت در خاک خرد چشمه حیوان سخن

Толиби гавҳари маънии бкҷо рӯй наад

طالب گوهر معنی بکجا روی نهد

Рӯй дар хок ниҳон кард чу Аммони сухан

روی در خاک نهان کرد چو عمان سخن

Тира шуд машриқи хуршеди маъонии афсӯс

تیره شد مشرق خورشید معانی افسوس

Маҳв шуд матлаъи барҷастаи девони сухан

محو شد مطلع برجسته دیوان سخن

Сари сардафтари ширини суханон қудсӣ рафт

سر سردفتر شیرین سخنان قدسی رفت

Талх дар ком ҷаҳон шуд шкрстони сухан

تلخ در کام جهان شد شکرستان سخن

Шеърро гоҳи рақами фосила аз мисра нест

شعر را گاه رقم فاصله از مصرع نیست

Гашта дар мотам ӯ пораи гиребони сухан

گشته در ماتم او پاره گریبان سخن

Синаи чоки қалами рахти сиёҳи маънӣ

سینه چاک قلم رخت سیاه معنی

Аз чаҳ бошад биҷуз аз мотами эҳсони сухан

از چه باشد بجز از ماتم احسان سخن

Шеър мавзун натавон кард ки аз назм афтод

شعر موزون نتوان کرد که از نظم افتاد

Кишвари маънӣ аз рафтани султони сухан

کشور معنی از رفتن سلطان سخن

Пой то сари ҳама чун силсила оем бФғон

پای تا سر همه چون سلسله آیم بفغان

Чун биёад оядам он силсилаи ҷунбони сухан

چون بیاد آیدم آن سلسله جنبان سخن

Аз сардард чу бар ҳоли сухан гиря кунам

از سردرد چو بر حال سخن گریه کنم

Хӯн шавад гавҳари маънии ҳама дар кони сухан

خون شود گوهر معنی همه در کان سخن

Буд борӣки раҳи фикр ва кунун шуд торик

بود باریک ره فکر و کنون شد تاریک

Рафт бар боди фанои шамъи шабистони сухан

رفت بر باد فنا شمع شبستان سخن

Булбули қудси видоъи чаман дунё кард

بلبل قدس وداع چمن دنیا کرد

Боли парвози сафари бештар аз гул во кард

بال پرواز سفر بیشتر از گل وا کرد

Хори гулзори ватани доман инсаш бикашед

خار گلزار وطن دامن انسش بکشید

Ҳар ки дрглшни пурхори ҷаҳон мأўо кард

هر که درگلشن پرخار جهان مأوا کرد

Шишаи зиндагии қудсӣ агар хӯрд бснг

شیشه زندگی قدسی اگر خورد بسنگ

Дар ивази нолаи мо хӯни бадал хоро кард

در عوض ناله ما خون بدل خارا کرد

Брикии захм задан рафтани хӯн аз сад дил

بریکی زخم زدن رفتن خون از صد دل

Тозаи сҳрист ки ҷодӯии аҷал пайдо кард

تازه سحریست که جادوی اجل پیدا کرد

Кард охири сухан аз шавқ хамӯшӣ кӯтоҳ

کرد آخر سخن از شوق خموشی کوتاه

Онкии умрии бҷҳони шеъри баланд иншо кард

آنکه عمری بجهان شعر بلند انشا کرد

Худ чаро баҳри маъонии бсроиӣ тан дод

خود چرا بحر معانی بسرایی تن داد

ӯ ки сад дида тавонист зғм дарё кард

او که صد دیده توانست زغم دریا کرد

Ғмгсори ҳамаи кас буд чу аз тинати пок

غمگسار همه کس بود چو از طینت پاک

Олимиро фалак аз фӯти танӣ танҳо кард

عالمی را فلک از فوت تنی تنها کرد

Шишаи зндгишро бузади айёми бснг

شیشه زندگیش را بزد ایام بسنگ

Ки ҳақ аз майкадаи қудс дар он саҳбо кард

که حق از میکده قدس در آن صهبا کرد

Гоҳ парвоз бурид аз ҳамаи пайванд ва парид

گاه پرواز برید از همه پیوند و پرید

Бол миқроз шуду қатъи таъаллуқ ҳо кард

بال مقراض شد و قطع تعلق ها کرد

Ба муҳӣтӣ ки фалакҳо садаф гавҳар ӯст

به محیطی که فلک ها صدف گوهر اوست

Рафт ғаввоси маъонӣу ватан онҷо кард

رفت غواص معانی و وطن آنجا کرد

Рафт қудсии з миён монад баҷои шеъри турш

رفت قدسی ز میان ماند بجا شعر ترش

Абрро кош ки май буд бақои гуҳараш

ابر را کاش که می بود بقای گهرش

Нест дар боғи ҷаҳони ғайри суханвари нахлӣ

نیست در باغ جهان غیر سخنور نخلی

Ки агар хушк шавад тоза бимонад самараш

که اگر خشک شود تازه بماند ثمرش

Боғбонаш сазад ар то бобад хӯн гиряд

باغبانش سزد ار تا بابد خون گرید

Хушк гардид ниҳолӣ ки гуҳар буд буриш

خشک گردید نهالی که گهر بود برش

Он ниҳолӣ ки набӯд оби гуҳари лоиқ ӯ

آن نهالی که نبود آب گهر لایق او

Басти деҳқони аҷали оби бпо аз табараш

بست دهقان اجل آب بپا از تبرش

Об бардоштан захм балоӣ дигараст

آب برداشتن زخم بلای دگرست

Тоза шуд доғи дили ғмздаҳ аз шеъри турш

تازه شد داغ دل غمزده از شعر ترش

Чаҳ аҷаб гар шавад аз ашки қалами бози сифед

چه عجب گر شود از اشک قلم باز سفید

Кохи маънӣ ки сияҳ кард қазои бом ва дараш

کاخ معنی که سیه کرد قضا بام و درش

Хома ҳар ки буд , ҳарчӣ нагорд пас аз ин хок

خامه هر که بود، هرچه نگارد پس از این خاک

Рафт то Тӯс вале ғулғулаи навҳа гараш

رفت تا طوس ولی غلغله نوحه گرش

Бихбр рафт бони малик ки то худ нарӯм

بیخبر رفت بآن ملک که تا خود نروم

Натавон ёфтан аз номау қосиди хабараш

نتوان یافتن از نامه و قاصد خبرش

Булбулӣ аз чамани қудс аҷал кард шикор

بلبلی از چمن قدس اجل کرد شکار

Ки шкФтии гули ин на чаман аз боди париш

که شکفتی گل این نه چمن از باد پرش

Чарх зад захми ҷФоӣӣ ки дилаш холӣ шуд

چرخ زد زخم جفائی که دلش خالی شد

Чаҳ аҷаб кам шавад ар хасмии аҳли ҳунараш

چه عجب کم شود ار خصمی اهل هنرش

Кӣ зи дили кулуфти ин ҳодиса камтар гардад

کی ز دل کلفت این حادثه کمتر گردد

Магари онрўз ки қудсии зи сафари баргардад

مگر آنروز که قدسی ز سفر برگردد

Ман гирифтам ки фалаки фикр талофӣ дорад

من گرفتم که فلک فکر تلافی دارد

Роҳатии кӯ ки бойени ранҷ баробар гардад

راحتی کو که باین رنج برابر گردد

Ҳеҷ рӯ нест зи даврони ду рӯи хотирахо

هیچ رو نیست ز دوران دو رو خاطرخواه

Кор беҳтар нашавад гарчи варақ бар гардад

کار بهتر نشود گرچه ورق بر گردد

Хок Машҳад нашуд ар мадфан ӯ , ин ҳасрат

خاک مشهد نشد ار مدفن او، این حسرت

Дорад аҷрӣ ки бсди файз баробар гардад

دارد اجری که بصد فیض برابر گردد

Оҳи ҳасрат ки аз ин дард кашид абрӣ шуд

آه حسرت که از این درد کشید ابری شد

Ки бирав соя фикан дар саф маҳшар гардад

که برو سایه فکن در صف محشر گردد

Рафт қудсии замён бар ки сухан хоҳам хонд

رفت قدسی زمیان بر که سخن خواهم خواند

Ки на аз лаби бадалами бози сухан бар гардад

که نه از لب بدلم باز سخن بر گردد

Он гуҳари санҷи маъонӣ ки зи файзи суханаш

آن گهر سنج معانی که ز فیض سخنش

Ашк бар турбати покаши ҳама гавҳар гардад

اشک بر تربت پاکش همه گوهر گردد

Гӯям ашъори турш гар биравоне обаст

گویم اشعار ترش گر بروانی آبست

Моҳӣ аз файзи ҳамин рабт суханвар гардад

ماهی از فیض همین ربط سخنور گردد

Аҷабӣ нест ки аз рафтани устоди сухан

عجبی نیست که از رفتن استاد سخن

Сухани афсурдатар аз пайкар бесар гардад

سخن افسرده تر از پیکر بی سر گردد

Маънии андари ватани ғайб бғрбт уфтад

معنی اندر وطن غیب بغربت افتد

Ҷома лафз напӯшида мукаррар гардад

جامه لفظ نپوشیده مکرر گردد

Ашк агар оби барин оташ ҷонсӯз занад

اشک اگر آب برین آتش جانسوز زند

Чашмҳо хушктар аз дида миҷмар гардад

چشم ها خشک تر از دیده مجمر گردد

Булбул на чамани қудси з алҳон афтод

بلبل نه چمن قدس ز الحان افتاد

Байти маъмури сухани ҳайф ки вайрон афтод

بیت معمور سخن حیف که ویران افتاد

Хомаҳо икқлм аз оташи маҳрӯмии сӯхт

خامه ها یکقلم از آتش محرومی سوخت

Зини сумуми аҷали оташ ба Нитсаатон афтод

زین سموم اجل آتش به نیستان افتاد

Гули ҳама каф шуд ва зад дасти таъассуф бар сар

گل همه کف شد و زد دست تأسف بر سر

Ки чунин булбулии афсӯси з дастон афтод

که چنین بلبلی افسوس ز دستان افتاد

Рӯй гули бскаҳ ниҳон шуд бутаи гирди малол

روی گل بسکه نهان شد بته گرد ملال

Бар сараши гўӣии девор гулистон афтод

بر سرش گوئی دیوار گلستان افتاد

Баназари хотами афтодаи нигини афтода

بنظر خاتم افتاده نگین افتاده

Ҳалқаи аҳли ҳунар каз сар ва сомон афтод

حلقه اهل هنر کز سر و سامان افتاد

Бар сияҳи рӯзии арбоби сухани чашми дуот

بر سیه روزی ارباب سخن چشم دوات

Ончунон ашкФшони гашт ки мижгон афтод

آنچنان اشکفشان گشت که مژگان افتاد

Аз хазоне ки бглзори сухан рӯй ниҳод

از خزانی که بگلزار سخن روی نهاد

Ханда аз чашму дили ғунча хандон афтод

خنده از چشم و دل غنچه خندان افتاد

Зини дуруштӣ ки фалак бо гули ин бустон кард

زین درشتی که فلک با گل این بستان کرد

Хор дар перҳани лола ва райҳон афтод

خار در پیرهن لاله و ریحان افتاد

Барги баргаши варақӣ буд зи девони камол

برگ برگش ورقی بود ز دیوان کمال

Он ниҳолӣ ки збстон хуросон афтод

آن نهالی که زبستان خراسان افتاد

Гули парвози ҳамин булбули хуши алҳон буд

گل پرواز همین بلبل خوش الحان بود

ӣнҳамаи хор ки глро бгрибон афтод

اینهمه خار که گلرا بگریبان افتاد

Аз шароби суханаш маст шуд ӯро чаҳ гуноҳ

از شراب سخنش مست شد او را چه گناه

Шишаи ин май агар аз каф даврон афтод

شیشه این می اگر از کف دوران افتاد

Агар устоди сухани дасту дил аз кор кашид

اگر استاد سخن دست و دل از کار کشید

Чун миёни сухану сомъаҳ девор кашид

چون میان سخن و سامعه دیوار کشید

Сози ақсоми сухан зу бнўо шуд ки зФкр

ساز اقسام سخن زو بنوا شد که زفکر

Гашти борӣку бқонўни сухан тор кашид

گشت باریک و بقانون سخن تار کشید

Роҳи иқлӣми сухани баста наме гашти фалак

راه اقلیم سخن بسته نمی گشت فلک

Интиқоми охир аз он қофила солор кашид

انتقام آخر از آن قافله سالار کشید

Ҳар куҷо ҳаст дилии қофилаи гоҳи алмст

هر کجا هست دلی قافله گاه المست

Буии дил май шунӯд ҳар ки зи по хор кашид

بوی دل می شنود هر که ز پا خار کشید

Гар ғубори дили арбоби сухан гул гардад

گر غبار دل ارباب سخن گل گردد

наме тавон дар раҳ ҳар ҳодиса девор кашид

می توان در ره هر حادثه دیوار کشید

Нашуд аз сӯрати аҳволи дили афкори табиб

نشد از صورت احوال دل افکار طبیب

Хома лоғар нашуд ар сӯрат бемор кашид

خامه لاغر نشد ار صورت بیمار کشید

Оми сифлау лафзи малакӯти маънӣ

عام سفله و لفظ ملکوت معنی

Зери фармони сухани хусрав ашъор кашид

زیر فرمان سخن خسرو اشعار کشید

Ғайритӣ дошт ки эҳсони зФлк чашм надошт

غیرتی داشت که احسان زفلک چشم نداشت

Пушт по зад басар ар миннат дастор кашид

پشت پا زد بسر ار منت دستار کشید

Шоҳиди маънӣ ӯ рӯй ниҳон карда зи халқ

شاهد معنی او روی نهان کرده ز خلق

Ҳар куҷои ғайрат ӯ пардаи з рухсор кашид

هر کجا غیرت او پرده ز رخسار کشید

Фикраш аз олами боло чу гуҳар ҷамъ оварад

فکرش از عالم بالا چو گهر جمع آورد

Қудраташи фили фалакро бута бор кашид

قدرتش فیل فلک را بته بار کشید

Ҳар дилӣ каз ғами ин ҳодиса афкор шавад

هر دلی کز غم این حادثه افکار شود

Чун ҷараси обилаҳояш бФғон ёр шавад

چون جرس آبله هایش بفغان یار شود

Бскаҳи сарриштаи корам шудаи зини даҳшат кам

بسکه سررشته کارم شده زین دهشت کم

Гиря дар роҳи гулӯи раҳбар гуфтор шавад

گریه در راه گلو رهبر گفتار شود

Маҳфилиро ки кунад гарми каломи қудсӣ

محفلی را که کند گرم کلام قدسی

Хӯни дили сари сухани дафтар ашъор шавад

خون دل سر سخن دفتر اشعار شود

Тифли таслиму ризоро чу намедонад чист

طفل تسلیم و رضا را چو نمی داند چیست

Ашк май тарсами азин қисса хабардор шавад

اشک می ترسم ازین قصه خبردار شود

Ашк хунин нарасед ар басарам айб макун

اشک خونین نرسید ار بسرم عیب مکن

Вақт он нест ки гули зинат дастор шавад

وقت آن نیست که گل زینت دستار شود

Ҳар сиришкӣ ки здл рафт бағами ҷои супурд

هر سرشکی که زدل رفت بغم جای سپرد

Ғалатаст инки дил аз гиря сбкбор шавад

غلطست اینکه دل از گریه سبکبار شود

Рӯи бхўни шастаи раҳи турбат қудсӣ гирад

رو بخون شسته ره تربت قدسی گیرد

Субҳдам гиряам аз хоб чу бедор шавад

صبحدم گریه ام از خواب چو بیدار شود

Халқ ӯро чу биёади орму ашки афшонам

خلق او را چو بیاد آرم و اشک افشانم

Аҷабӣ нест ки тухми гул бихор шавад

عجبی نیست که تخم گل بیخار شود

Шамъ гардад бетон аз оташи ин ғам ҳар мӯӣ

شمع گردد بتن از آتش این غم هر موی

Лек он шамъ ки ғмхонаҳ аз он тор шавад

لیک آن شمع که غمخانه از آن تار شود

Нақш бар санг мазораш шавад ар қисса ӯ

نقش بر سنگ مزارش شود ار قصه او

Лавҳ аз печиши ин қисса чу тӯмор шавад

لوح از پیچش این قصه چو طومار شود

Ҳайф аз он табъи сухани густар ва он нуктаи варӣ

حیف از آن طبع سخن گستر و آن نکته وری

Табъ чаҳ маҳзи латофат чу насими саҳарӣ

طبع چه محض لطافت چو نسیم سحری

Гар бхок аз асари табъ латофат бахшад

گر بخاک از اثر طبع لطافت بخشد

Бинмоед таниш аз хок чу дар шишаи парӣ

بنماید تنش از خاک چو در شیشه پری

Аз дили маънӣ ӯ ёд замираш наравад

از دل معنی او یاد ضمیرش نرود

Гар дар ойина хуршед кунад ҷилва гарӣ

گر در آئینه خورشید کند جلوه گری

Гавҳари мъниш аз баҳр кавокиб садафаст

گوهر معنیش از بحر کواکب صدفست

Ёфтам аз суханаши маънии олии гуҳарӣ

یافتم از سخنش معنی عالی گهری

Он забонҳо ки бтҳсини каломаш ху дошт

آن زبانها که بتحسین کلامش خو داشت

Чаҳ ситам шуд ки ндонанд биҷузи навҳа гарӣ

چه ستم شد که ندانند بجز نوحه گری

Хабар рафтани қудсӣ нишнидан бас нест

خبر رفتن قدسی نشنیدن بس نیست

Чаҳ буд беҳтари азин фоидаи бихбрӣ

چه بود بهتر ازین فایده بیخبری

То куҷо рафтӣ агар болу париш май будӣ

تا کجا رفتی اگر بال و پرش می بودی

Рафт то гулшани афлок ба беболу парӣ

رفت تا گلشن افلاک به بی بال و پری

Қосиди ашк ки аз дида паридани омухт

قاصد اشک که از دیده پریدن آموخت

Нарасед аз паии он ёри азизи сафарӣ

نرسید از پی آن یار عزیز سفری

Суханаш рафт бсири ҳамаи ҷо то ӯ рафт

سخنش رفت بسیر همه جا تا او رفت

Ҳамчуи фарзанд ки худсар шавад аз бе падарӣ

همچو فرزند که خودسر شود از بی پدری

Равшанӣ аз мау хуршед дар айёмам нест

روشنی از مه و خورشید در ایامم نیست

Соли умрам чаҳ бшмсӣ гузарад чаҳ қамарӣ

سال عمرم چه بشمسی گذرد چه قمری

Гар азин олами дилгир хабардор шавад

گر ازین عالم دلگیر خبردار شود

Нақши по боз намонад зи паии раҳгузарӣ

نقش پا باز نماند ز پی رهگذری

Дидаҳо то ки бар аҳволи сухан гирён шуд

دیده ها تا که بر احوال سخن گریان شد

Нуқта рӯй сухани ашки сухан фаҳмон шуд

نقطه روی سخن اشک سخن فهمان شد

Бскаҳи хӯн дар тани алфози азин ғам зада хуш

بسکه خون در تن الفاظ ازین غم زده خوش

Косаи доираи ҳарфи зи хӯн пинҳон шуд

کاسه دایره حرف ز خون پنهان شد

наметавон ёфт ки дар ҳар ду ҷаҳонаст азиз

می توان یافت که در هر دو جهانست عزیز

Онкии малики адам аз рафтанаш ободон шуд

آنکه ملک عدم از رفتنش آبادان شد

Ҳафтае беш рух хеш бамурдам нанамуд

هفته ای بیش رخ خویش بمردم ننمود

Гули азин шарм ки бе булбули худ хандон шуд

گل ازین شرم که بی بلبل خود خندان شد

Ҷони маънии бетони шеър азу ме омад

جان معنی بتن شعر ازو می آمد

Зосмони номаш аз онруӣ мҳмдҷон шуд

زآسمان نامش از آنروی محمدجان شد

Барад ӯ гӯии суханро ки азин майдон рафт

برد او گوی سخن را که ازین میدان رفت

Қомати мо абас аз фикри сухан чавгон шуд

قامت ما عبث از فکر سخن چوگان شد

Гиреҳи риштаи кор ҳама нагушӯда бимонад

گره رشته کار همه نگشوده بماند

Ки сарангушти ҳама дар гарав дандон шуд

که سرانگشت همه در گرو دندان شد

Ҷабри ин длшкнӣ кард ,гар айёми ин буд

جبر این دلشکنی کرد، گر ایام این بود

Каз ҷаҳони мушкил дил кандан мо осон шуд

کز جهان مشکل دل کندن ما آسان شد

Хок бар рӯй рақамҳо на касе ме бошад

خاک بر روی رقم ها نه کسی می باشد

Гирд аз онсткаҳи бунёди сухан вайрон шуд

گرد از آنستکه بنیاد سخن ویران شد

Бчмни гиряи кунони рафтаи зи гули пурсидам

بچمن گریه کنان رفته ز گل پرسیدم

Бачаи таърихи буруни қудсӣ аз ин бустон шуд

بچه تاریخ برون قدسی از این بستان شد

Гули зшбнми ҳамаи тани ашк мусӣбат шуд ва гуфт

گل زشبنم همه تن اشک مصیبت شد و گفت

( давр аз он булбули қудсии чаманам зиндон шуд )

(دور از آن بلبل قدسی چمنم زندان شد)