эй зи рояти малику дайн дар нозаш ва дар парвариш

ای ز رایت ملک و دین در نازش و در پرورش

эй шаҳаншоҳи Фаридуни фари аскндрмнш

ای شهنشاه فریدون فرّ اسکندرمنش

Теғи ҳикмати офтоби гарми рӯ ропӣ кунад

تیغ حکمت آفتاب گرم رو راپی کند

Тоб азмат оварад хоки заминро дар равиш

تاب عزمت آورد خاک زمین را در روش

Муқтабас аз шуълаи рояти шуъоъи офтоб

مقتبس از شعلۀ رایت شعاع آفتاب

Мустаъор аз нФҳаҳи хилқати насими хуши дамаш

مستعار از نفحۀ خلقت نسیم خوش دمش

Бар сар омад гавҳари теғи ту дар рӯзи набард

بر سر آمد گوهر تیغ تو در روز نبرد

Бар сар ояд ҳар кро зон даст бошад парвариш

بر سر آید هر کرا زان دست باشد پرورش

Офтоби фатҳро аз сояи чатрати тулӯъ

آفتاب فتح را از سایۀ چترت طلوع

Об рӯй маликро аз оташи теғати зиҳаш

آب روی ملک را از آتش تیغت زهش

Бӯсаи ҷой ахтарон бошад фаровони солҳо

بوسه جای اختران باشد فراوان سالها

Хоки роҳӣ кон шуд аз наъли самандати мнтқш

خاک راهی کان شد از نعل سمندت منتقش

Кӯи сулаймон то бибинад равнақу ойини малик

کو سلیمان تا ببیند رونق و آیین ملک

Кӯи Фаридун то биомузади з ту доду диҳиш

کو فریدون تا بیاموزد ز تو داد و دهش

Файз лутфат монеъаст ар неи зи тоби хашми ту

فیض لطفت مانعست ار نی ز تاب خشم تو

Ҳамчуи маи бгдохтии аҷзои хуршед аз табаш

همچو مه بگداختی اجزای خورشید از تبش

эй аҷаби шамшери хусрав аз чаҳ сбзрнг шуд

ای عجب شمشیر خسرو از چه سبزرنگ شد

Чун ҳамаи солаи зи хӯн лаъл меёбад хӯриш

چون همه ساله ز خون لعل مییابد خورش

Бози чатрат чун биҷунбад душманатро мурғи дил

باز چترت چون بجنبد دشمنت را مرغ دل

Ҳамчуи мурғи ним бсмл ҳоле уфтад дар тапиш

همچو مرغ نیم بسمل حالی افتد در تپش

Рӯзи кӯшиш чун намояди қаҳри ту дандони кин

روز کوشش چون نماید قهر تو دندان کین

Ояд онҷои ханҷаратро ҷон ба лаб аз баси кашиш

آید آنجا خنجرت را جان به لب از بس کشش

эй худовандӣ ки ҳастанд аз наҳифи ханҷарат

ای خداوندی که هستند از نهیب خنجرت

Дар миёни сангу оҳан , обу оташи муртаиш

در میان سنگ و آهن، آب و آتش مرتعش

Кард бар дили хуши татовулҳои рмҳти хасм лек

کرد بر دل خوش تطاولهای رمحت خصم لیک

Гуҳи гуҳаш сахт ояд аз гурзи гранти сарзаниш

گه گهش سخت آید از گرز گرانت سرزنش

Муддати умри бидонадяши ту зон кӯтоҳ шуд

مدّت عمر بداندیش تو زان کوتاه شد

Каз наҳифи ту ҳам омад рӯзгораши бдкнш

کز نهیب تو هم آمد روزگارش بدکنش

Осмон аз гирди хайлат зон ҳамеи бандади ниқоб

آسمان از گرد خیلت زان همی بندد نقاب

То нагардад рӯй хуршед аз синонати мндхш

تا نگردد روی خورشید از سنانت مندخش

Тирро ҳарчанд каши ту бештар дар худ кашӣ

تیر را هرچند کش تو بیشتر در خود کشی

Бештари байнами мар ӯро сӯии аъдояти кашиш

بیشتر بینم مر او را سوی اعدایت کشش

Бар айёри малики Эрони ғаши зулм ар ҳаст , бош

بر عیار ملک ایران غش ظلم ار هست، باش

Теғи ту сарсабзи бодои каш бпо лоед зғш

تیغ تو سرسبز بادا کش بپا لاید زغش

Бо фалак гуфтам куҷои донеи паноҳии он чунонк

با فلک گفتم کجا دانی پناهی آن چنانک

Бахт афтода шавад дар соя ӯ мнтъш ?

بخت افتاده شود در سایۀ او منتعش؟

Субҳи содиқ бо лабии хандон ишорат кард ва гуфт :

صبح صادق با لبی خندان اشارت کرد و گفت:

Ҳазрати султони алоиддини волднё , такаш

حضرت سلطان علاءالدّین والدّنیا، تکش

Соя ҳақаст , ёрб сояаш пояндаи дор

سایۀ حقّست، یارب سایه اش پاینده دار

Зонка фарзаст аз миёни ҷони дуои давлаташ

زانکه فرضست از میان جان دعای دولتش