Ғаллаи комсол хоҷа дод маро
غلّه کامسال خواجه داد مرا
Гар набад ҷумла , буд аксари хок
گر نبد جمله، بود اکثر خاک
Андари анбори ман бдўлти ту
اندر انبار من بدولت تو
Ҳаст аз бодияи фузунтар хок
هست از بادیه فزون تر خاک
Нони азин ғаллаи хишти пухта буд
نان ازین غلّه خشت پخته بود
Зонка аҷзоаш ҳаст яксар хок
زانکه اجزاش هست یکسر خاک
Донаҳо дар ҷувол чун хасмаш
دانه ها در جوال چون خصمش
Карда мФрши зхоку бистари хок
کرده مفرش زخاک و بستر خاک
Гандумаши боз чун мусӣбатён
گندمش باز چون مصیبتیان
Бо гиребони чог бар сари хок
با گریبان چاگ بر سر خاک
Зард ва бемағзу сусту пусида
زرد و بی مغز و سست و پوسیده
Сӯрати ҷӯ чу мурдагон дар хок
صورت جو چو مردگان در خاک
Ваҷҳ нонам накард равшан ва низ
وجه نانم نکرد روشن و نیز
Кард оби рухами мукаддари хок
کرد آب رخم مکدّر خاک
Агар он гандумаст пас мо ро
اگر آن گندمست پس ما را
Иртифоъаст сахт бе мари хок
ارتفاعست سخت بی مر خاک
Нисбати хоку гандумаш бо ҳам
نسبت خاک و گندمش با هم
Ҳамчунон бад ки тухми андари хок
همچنان بد که تخم اندر خاک
Гуфтам аз баҳр ки гулам додаст
گفتم از بهر که گلم دادست
Зонка муштӣ киасту дигари хок
زانکه مشتی کهست و دیگر خاک
Чун чунин буд бештар боист
چون چنین بود بیشتر بایست
Ки на бории банди масири хок
که نه باری بند مسیر خاک
Ростиро чаҳ гирд бар хезад
راستی را چه گرد بر خیزد
Бо сахояши азин муҳақари хок ?
با سخایش ازین محقّر خاک؟
Агар хоки пой худ додӣ
اگر خاک پای خود دادی
Здмӣ дар ду чашми ахтари хок
زدمی در دو چشم اختر خاک
Фалак аз ман барои серумаи чашм
فلک از من برای سرمۀ چشم
Бхридии бнрхи гавҳари хок
بخریدی بنرخ گوهر خاک
Хок ва гандум якеаст дар назараш
خاک و گندم یکیست در نظرش
Ҳамчунон каш якеаст бозари хок
همچنان کش یکیست بازر خاک
Хок мардум хӯрд , надонистам
خاک مردم خورد، ندانستم
Ки хӯрд мардум эйро дар хок
که خورد مردم ای را در خاک
Кардам андеша то чаро фармуд
کردم اندیشه تا چرا فرمود
Хоҷа бо гандумами баробари хок
خواجه با گندمم برابر خاک
ё бФрмони шаръ май пошад
یا بفرمان شرع می پاشد
Дар ду рухсори мадҳи густари хок
در دو رخسار مدح گستر خاک
ё ҳамеи хост то бинборд
یا همی خواست تا بینبارد
Чашмаи оби табъи чокари хок
چشمۀ آب طبع چاکر خاک
ё ишорат бидон ҳаме фармуд
یا اشارت بدان همی فرمود
Ки чу чизят нест мехур хок
که چو چیزیت نیست میخور خاک
На на , ба зини ту ҳикматӣ бишинав
نه نه، به زین تو حکمتی بشنو
Ки чаро дод садри сарвари хок
که چرا داد صدر سرور خاک
Одамиро чу хок сайр кунад
آدمی را چو خاک سیر کند
Кард ваҷҳи ғизои ман брхок
کرد وجه غذای من برخاک
Бо чунин бахшиш ва чунин анъом
با چنین بخشش و چنین انعام
Бар сари шеъру калаку дафтари хок
بر سر شعر و کلک و دفتر خاک