Моҷарое ки миёни ман ва гардун рафтаст

ماجرایی که میان من و گردون رفتست

Дӯш бишинав ки турои шарҳи даҳум аз аввал

دوش بشنو که ترا شرح دهم از اوّل

То саҳари гуҳи ман ва ӯ дидаи баҳам бар наздем

تا سحر گه من و او دیده بهم بر نزدیم

Бас ки гуфтем ва шунидем зи ҳаргунаи ҷадал

بس که گفتیم و شنیدیم ز هرگونه جدل

Дар миён гуфтамаш эй аз ту вози гардиши ту

در میان گفتمش ای از تو واز گردش تو

Гашта асбоби нишоти дили халқии мӯҳмал

گشته اسباب نشاط دل خلقی مهمل

Ҳаракотати ҳама бефоида чун шамъи буруз

حرکاتت همه بی فایده چون شمع بروز

Ахтарони ту ҳамаи шаби рӯ чун нқддғл

اختران تو همه شب رو چون نقددغل

Ҳар яке тӯии ту аз тӯй дигар ганда тар аст

هر یکی توی تو از توی دگر گنده تر است

Зонка бемағзӣ ва ту бар ту монанди бсл

زانکه بی مغزی و تو بر تو مانند بصل

Кист дар рӯй замин аз ҳамаи арбоби ҳунар ?

کیست در روی زمین از همه ارباب هنر ؟

Коб рӯйиш нашудаст аз паии номи мустаъмал

کآب رویش نشدست از پی نام مستعمل

Аз ту нақши амли хеш музоъаф бинад

از تو نقش امل خویش مضاعف بیند

Онкӣ ӯ парда каж дод чу чашми аҳвал

آنکه او پردۀ کژ داد چو چشم احول

Боз дар хӯни ҷигари ғарқи бади сртопоӣ

باز در خون جگر غرق بد سرتاپای

Онкӣ ӯроаст рӯй кард чу хати ҷадвал

آنکه او را است روی کرد چو خطّ جدول

Онкии камтар з хараст асбу тавилаи сет ӯ ро

آنکه کمتر ز خرست اسب و طویله ست او را

Ва зи ту дармондаи ман сӯхта чун хари бўҳл

و ز تو درمانده من سوخته چون خر بوحل

Кист кӯ обӣ дорад ки задаст ситамат

کیست کو آبی دارد که زدست ستمت

Ҷовдон бар сротш набӯд чун мрҷл ?

جاودان بر سرآتش نبود چون مرجل ؟

Ема хўдрўрмшўи ҳоли ман хаста бибин

ایمه خودرورمشو حال من خسته ببین

Ки чаҳ мояи зи туу дўртўи пзрФти халал

که چه مایۀ ز تو و دورتو پذرفت خلل

На марои ҳишмату ҷоҳу венаи марои вақъу хатар

نه مرا حشمت و جاه و ونه مرا وقع و خطر

На марои неъмату мол ва на марои шуғлу амал

نه مرا نعمت و مال و نه مرا شغل و عمل

Худ раҳо менакунад домани ман дасти мҳн

خود رها می نکند دامن من دست محن

Худ гузар менакунад бар дар ман пои дувал

خود گذر می نکند بر در من پای دول

Ончии ман дидаам аз воқеаҳо србрнаҳ

آنچه من دیده ام از واقعه ها سربرنه

Вончаҳи ман май кашам аз ҳодисаҳо лотсأл

وانچه من می کشم از حادثه ها لاتسأل

На карӣмӣ ки кунад кори парешонами рост

نه کریمی که کند کار پریشانم راست

На бузургӣ ки кунад мушкили ҳрмонми ҳал

نه بزرگی که کند مشکل حرمانم حل

На яке дӯст ки пурсад ки чаҳ ҳоласт туро

نه یکی دوست که پرسد که چه حالست ترا

Андарин аҳд ки шуд кори маошати мухтал

اندرین عهد که شد کار معاشت مختل

Гарчи ҳамчун шкрни хона ӣӣ аз неи бсттт

گرچه همچون شکرن خانه یی از نی بستتت

Зиндагӣ дорам каш чошнӣаст аз ҳанзал

زندگی دارم کش چاشنیست از حنظل

Кормо менаравад ҷузи зи дурустии бемор

کارما می نرود جز ز درستی بیمار

Чанд хонем ва нависем саҳеҳу мътл

چند خوانیم و نویسیم صحیح و معتل

Трҳости сети сухан , жожмхо , ёФаҳ магӯӣ

ترّهاست ست سخن، ژاژمخا، یافه مگوی

Ҳосилӣ нест зи тақрири бароҳину илал

حاصلی نیست ز تقریر براهین و علل

Зрҳмӣ бояд , зар , кор ззррост шавад

زرهمی باید، زر،کار ززرراست شود

Вар буд худ сухани ту ҳамаи ваҳии манзил

ور بود خود سخن تو همه وحی منزل

Чун зи ман ин ҳама бишунид маро гуфт алҳақ

چون ز من این همه بشنید مرا گفت الحق

Ҳамаи ҳақ буд ки гуфтӣ ту бтФсилу ҷамал

همه حق بود که گفتی تو بتفصیل و جمل

Лек бо ин ҳамаи як нимаи гунаҳ низ турост

لیک با این همه یک نیمه گنه نیز تراست

Зонка маҳрӯм буд доими марди коҳил

زانکه محروم بود دایم مرد کاهل

Тўчнини мунзавӣ ва гӯша нишин гашта чунон

توچنین منزوی و گوشه نشین گشته چنان

КоФтоби фалакат соя набинад ба мисл

کآفتاب فلکت سایه نبیند به مثل

Пас таваққуъ будат ҳишмату неъмати зи касон

پس توقّع بودت حشمت و نعمت ز کّسان

Хаи ха ! эй хоми тамаъи мардаки беҳудаи амл

خه خه ! ای خام طمع مردک بیهوده امل

Хез то ҷонат барояд биншин дар кунҷӣ

خیز تا جانت برآید بنشین در کنجی

Шаби мхсби инчу мёсоӣ ки шавамаст Касал

شب مخسب ایچ و میاسای که شومست کسل

Қиссаи хеши бнзми ор ки ман аз паии ту

قصّۀ خویش بنظم آر که من از پی تو

Муштарӣӣ дорам поя ӯ бар зи Зуҳал

مشترییّ دارم پایۀ او بر ز زحل

Гуфтам ин худ чаҳ ҳадисаст ? кро мегӯйӣ

گفتم این خود چه حدیثست؟ کرا میگویی

Ки на ман дидаи ним фоидаи мадҳу ғазал

که نه من دیده نیم فایدۀ مدح و غزل

Гири бншсм ва ҷон кунадам ва шеърӣ гуфтам

گیر بنشسم و جان کندم و شعری گفتم

Мнъмии кӯка наад шеъри марои вақъу мҷл

منعمی کوکه نهد شعر مرا وقع و مجل

Гуфт бисёр магӯ гарчи каманд аҳли ҳунар

گفت بسیار مگو گرچه کم اند اهل هنر

Ншдстнди бикбори чунин мустаъсал

نشدستند بیکبار چنین مستأصل

Ту бнзмовар ин шеъру саҳаргоҳ , бгоҳ

تو بنظم آور این شعر و سحرگاه، بگاه

Бҷлоли аддӣн бар , хоҷаи махдуми аҷал

بجلال الدّین بر، خواجۀ مخدوم اجل

Онкии қадараш чу кашад домани рифъат бар чарх

آنکه قدرش چو کشد دامن رفعت بر چرخ

Ҳамчуи хиштак будаш шакли замини зери бағал

همچو خشتک بودش شکل زمین زیر بغل

Ҳафт иқлӣми ҷаҳони пеши дилаши як манзил

هفت اقلیم جهان پیش دلش یک منزل

Ҳамаи сармояи кони пеши кафши як хардал

همه سرمایۀ کان پیش کفش یک خردل

Гаштии азоаҳи адуати оинаи чархи табоҳ

گشتی ازآه عدوت آینۀ چرخ تباه

Агараш нестӣ аз хотири пакети сайқал

اگرش نیستی از خاطر پاکت صیقل

Кону дарёу саҳоб ар набӯд бокӣ нест

کان و دریا و سحاب ار نبود باکی نیست

Дасти роди ту бсндст аз ин ҳар се бадал

دست راد تو بسندست از این هر سه بدل

Ҷони ту дар ҳнроўихтаҳ чун қолабу рӯҳ

جان تو در هنرآویخته چون قالب و روح

Табъи ту бо карами амихтаҳ чун муму асал

طبع تو با کرم امیخته چون موم و عسل

НФҳаҳи халқи ту ҳамдам шуда бо бодсбо

نفحۀ خلق تو همدم شده با بادصبا

Рштҳаҳи лутфи ту ҳамраҳ шуда бо файзи азал

رشتحۀ لطف تو همره شده با فیض ازل

эй карӣмӣ ки кунад чархи зи хуршеду ҳилол

ای کریمی که کند چرخ ز خورشید و هلال

Ҷомаи қадари турои ҳамраҳ шуда бо файзи азал

جامۀ قدر ترا همره شده با فیض ازل

Ҳар вуҷӯҳӣ ки нависанд амлро бртў

هر وجوهی که نویسند امل را برتو

Дарзамон оварад аз бахшиши ту хати васл

درزمان آورد از بخشش تو خط وصل

Заҳмат овардаам эй хоҷа ва донам гӯйӣ

زحمت آورده ام ای خواجه و دانم گویی

Ки чаро охир ? взбҳраҳ чаҳ ва аз чаҳ қабл ?

که چرا آخر؟ وزبهره چه و از چه قبل؟

Осмонами бсдоъ ту фиристод арнӣ

آسمانم بصداع تو فرستاد ارنی

Шеваи табъ дуъогӯ набӯд зарқу ҳиял

شیوۀ طبع دعاگو نبود زرق و حیل

Зонка дар ҳодисаҳо бар серум арснг ояд

زانکه در حادثه ها بر سرم ارسنگ آید

Истионат накунам ҷузи бхдои ъзўи ҷл

استعانت نکنم جز بخدای عزّو جلّ

Муддати умри ту аз даври фалаки чандон бод

مدّت عمر تو از دور فلک چندان باد

Ки ҳисобаши змоӣини даргузаради ани ақал

که حسابش زمائین درگذرد ان اقل

зи атши меҳри ту ҳрдл ки набошад равшан

ز اتش مهر تو هردل که نباشد روشن

Тираи бодоби ҳётши зчаҳ аз грдоҷл

تیره بادآب حیاتش زچه از گرداجل