Кӯҳи блошдсти зи ранҷи ҷрби танам
کوه بلاشدست ز رنج جرب تنم
Бечораи ман ки кӯҳи бнохн ҳаме кунам
بیچاره من که کوه بناخن همی کنم
Рагҳои ман чу чанги буруни омадаи зи пӯст
رگهای من چو چنگ برون آمده ز پوست
Пас ман бнохнони худ он раги ҳамеи занам
پس من بناخنان خود آن رگ همی زنم
Чун чӯб харгаҳаст бирав брпшизҳо
چون چوب خرگهست برو برپشیزها
Ангуштҳои каж шуда чун дарҳами афканам
انگشتهای کژ شده چون درهم افکنم
Аз баҳр онкӣ нест гуҳарҳои ман хўшоб
از بهر آنکه نیست گهرهای من خوشاب
Ҳрдми ҳазор донаи но суфта башиканам
هردم هزار دانۀ نا سفته بشکنم
Чашмӣаст бозмондаи дарави қатраи сиришк
چشمیست بازمانده درو قطرۀ سرشک
Зондоми хаста , мавзе ҳар чашми сӯзанам
زاندام خسته، موضع هر چشم سوزنم
Шахсам чу риштаи иист ки гавҳари дрўкшнд
شخصم چو رشته ییست که گوهر دروکشند
Вонгаҳ чаҳ ҳар замонаши бсўзни бёзнм
وانگه چه هر زمانش بسوزن بیازنم
Рагҳои хӯни фусурда бар андоми зарди ман
رگهای خون فسرده بر اندام زرد من
Гӯйии зрири таъбия дар шохи рўинм
گویی زریر تعبیه در شاخ روینم
Ҷӯҷу чу хӯша кардамаш аз захми нохунон
جوجو چو خوشه کردمش از زخم ناخنان
Ин тан ки донаи донаи баромад чу хирманам
این تن که دانه دانه برآمد چو خرمنم
Дар хушки риш агар ту бибинӣ тани маро
در خشک ریش اگر تو ببینی تن مرا
Монад бидон ки занги баровардаи оҳанам
ماند بدان که زنگ برآورده آهنم
Ҳастам миёни Фрўшдаҳи зи асиби кӯбҳо
هستم میان فروشده ز اسیب کوبها
Каз дасти хеши захми хӯранда чу ҳованам
کز دست خویش زخم خورنده چو هاونم
Кони гуҳари тани ману ангушт теша ам
کان گهر تن من و انگشت تیشه ام
Андоми ман чу зар ва маҳакаст нохунам
اندام من چو زرّ و محکّست ناخنم
Бстист дар кафам ки дару ганҷ қабз нест
بسطیست در کفم که در و گنج قبض نیست
Зон дар гуҳар фишонӣ чун абри баҳманам
زان در گهر فشانی چون ابر بهمنم
Пар арзанаст дастам ва бо бсттии чунин
پر ارزنست دستم و با بسطتی چنین
Аз даст дар науфтад як донаи арзанам
از دست در نیفتد یک دانه ارزنم
Якбораро зҳои ниҳонам бурун фитод
یکباره را زهای نهانم برون فتاد
Брондрўни зи бас ки кушодаст равзанам
براندرون ز بس که گشادست روزنم
Гуҳ чун сФни бадонаи гавҳари мурассаъам
گه چون سفن بدانۀ گوهر مرصّعم
Гоҳе зи хӯни дил чу булӯри млўнм
گاهی ز خون دل چو بلور ملوّنم
Андоми ман зи рахнаи мушаббаки намоядат
اندام من ز رخنه مشبّک نمایدت
Гарна зи хушки риши брўпрдаҳҳо танам
گرنه ز خشک ریش بروپرده ها تنم
Чун мори арқшсти тани ман зи нуқта ҳо
چون مار ارقشست تن من ز نقطه ها
Аз баси нишони обила бар пушту гарданам
از بس نشان آبله بر پشت و گردنم
Зард ва гудохтаст танам зонка ҳамчуи шамъ
زرد و گداختست تنم زانکه همچو شمع
Зрдоб меравад зи гиребони бдомнм
زرداب می رود ز گریبان بدامنم
Окандаам бгўҳру оростаи блъл
آکنده ام بگوهر و آراسته بلعل
Ореи аҷаби мадор ки дарёу маъданам
آری عجب مدار که دریا و معدنم
Бо осмони ҷрбои паҳлуи ҳамеи занам
با آسمان جربا پهلو همی زنم
Кард аз тариқи адуии бедод бар танам
کرد از طریق عدوی بیداد بر تنم
Зонгшти ман чароғи тавон барфурӯхтан
زانگشت من چراغ توان برفروختن
Каз гӯнаи гавани тлочўи фатилаи мдҳнм
کز گونه گون طلاچو فتیله مدهنّم
Гоўрсаҳи зарами асар хирад корӣаст
گاورسۀ زرم اثر خرد کاریست
Кокнўни бчрби дастии бории муайянам
کاکنون بچرب دستی باری معیّنم
Абрӣаст дасти ман ки бирав таъбияи сет дар
ابریست دست من که برو تعبیه ست در
Ман рӯзу шаб дар он ки куҷои брпрокнм
من روز و شب در آن که کجا برپراکنم
Аз сӯзи синаи ҷӯш баровардаам аз онк
از سوز سینه جوش برآورده ام از آنک
Бификанад дасти дарди бики раҳи нҳнбнм
بفکند دست درد بیک ره نهنبنم
Бар рӯй оби шакли ҳубоб ар надида ӣӣ
بر روی آب شکل حباب ار ندیده یی
Дар обила бибин тан чун оби равшанам
در آبله ببین تن چون آب روشنم
Бшикофтаст пӯст бар андоми ман чўнор
بشکافتست پوست بر اندام من چونار
Аз бас ки ман бадонаи лаълаши бёгнм
از بس که من بدانۀ لعلش بیاگنم
Шуд рахнаи рахна чун ҳадафи тири шахси ман
شد رخنه رخنه چون هدف تیر شخص من
Бо онкӣ нохунаст бикбори ҷавшанам
با آنکه ناخنست بیکبار جوشنم
Гиряда ҳамчуи шамъам ва сӯзанда чун чароғ
گریده همچو شمعم و سوزنده چون چراغ
Кзпоӣ то басари ҳамаи дрмўму равғанам
کزپای تا بسر همه درموم و روغنم
Барг чанор дидӣ шабнам бар ӯ зада
برگ چنار دیدی شبنم بر او زده
Дастам бибин агар будат барг диданам
دستم ببین اگر بودت برگ دیدنم
Аҷаму нқти зи зибқ ва шингарф зад маро
عجم و نقط ز زیبق و شنگرف زد مرا
Гардун ки кард чуӣ алифи кӯфӣони танам
گردون که کرد چوی الف کوفیان تنم
Венаи турфатар ки нуқтаи яке даҳ фузун шавад
وین طرفه تر که نقطه یکی ده فزون شود
Ҳргаҳ казон яке басари ангушт ҳак кунам
هرگه کزان یکی بسر انگشت حک کنم
Ҳар дӯстӣ ки буд , бад-ӣни иллат аз барам
هر دوستی که بود، بدین علت از برم
Паҳлуи тиҳӣ ҳаме кунад акнӯн чу душманам
پهلو تهی همی کند اکنون چو دشمنم
Онҷо ки шоирон ҳама хоранд пушти пой
آنجا که شاعران همه خارند پشت پای
Ман пушти дасти хорам , ёрб чаҳ кавданам !
من پشت دست خارم ، یارب چه کودنم !
Аз бас ки буд дар ғами сӯрохи лоҷарам
از بس که بود در غم سوراخ لاجرم
Гаштаст пари зи сӯрохи ин мурдаи шеванам
گشتست پر ز سوراخ این مرده شیونم
Брмни зи оҳу нола ӣ ман ҳршбӣ чун ман
برمن ز آه و ناله ی من هرشبی چون من
Гиряд бхўни дил дару девори масканам
گرید بخون دل در و دیوار مسکنم
Дар хӯни хештан шуда чун лаъл ва лола ам
در خون خویشتن شده چون لعل و لاله ام
Дар худ забони ниҳода чу шамъ ва чу сӯсанам
در خود زبان نهاده چو شمع و چو سوسنم
Аҷзои зоти ман ҳама берун шуд аз мсом
اجزای ذات من همه بیرون شد از مسام
Гар одамии зи пӯст бурун ояд он манам
گر آدمی ز پوست برون آید آن منم
Саргашта аз таҳаммули аъбои дардҳо
سرگشته از تحمّل اعبا دردها
Бар дили ниҳодаи санг ва ду то чун фалоханам
بر دل نهاده سنگ و دو تا چون فلاخنم
Аз бас ки боди афсун бар худ ҳамеи дамам
از بس که باد افسون بر خود همی دمم
Барбод дода умртар аз боди бизнм
برباد داده عمرتر از باد بیزنم
Ман хоки пои садри ҷаҳонами аҷаби мадор
من خاک پای صدر جهانم عجب مدار
Чун осмон агар бкўокби музайянам
چون آسمان اگر بکواکب مزیّنم