эй бузургӣ ки чу ман роҳи мдиҳти сипарам

ای بزرگی که چو من راه مدیحت سپرم

Ҳама бар шореъи иқбол буд раҳгузарам

همه بر شارع اقبال بود رهگذرم

Меҳру кини ту наад қоидаи куну фасод

مهر و کین تو نهد قاعدۀ کون و فساد

Кард садбора азин манеҳӣ фикрати хабарам

کرد صدباره ازین منهی فکرت خبرم

Чун наад рӯй бад-ӣни гунбад пирӯза намой

چون نهد روی بدین گنبد پیروزه نمای

Дон ки андешаи мадҳи ту буд роҳбарам

دان که اندیشۀ مدح تو بود راهبرم

Сим дар чашми ҳасуди ту фурӯ шуд , яъне :

سیم در چشم حسود تو فرو شد ، یعنی:

Каз шабихуни кафи сими кишти брхзрм

کز شبیخون کف سیم کشت برخذرم

Кист дарё ки диҳад заҳмати дастат ? бигзор

کیست دریا که دهد زحمت دستت؟ بگذار

Ин чунинҳоро бо ҳамсарии чашми терм

این چنینها را با همسری چشم ترم

Хоксорист , чаҳ гӯям сухани кон ки зи бухл

خاکساریست ، چه گویم سخن کان که ز بخل

Хона дар сар кунамаш то диҳад аз бими зарам

خانه در سر کنمش تا دهد از بیم زرم

Ман на ақлам ки бнонтро хонам хуршед

من نه عقلم که بنانت را خوانم خورشید

ё гуҳарро зъдоди суханонати шимурам

یا گهر را زعداد سخنانت شمرم

Худ аз он шарм ки гуфтам каф родат дарёст

خود از آن شرم که گفتم کف رادت دریاست

Ҳамчуи аъдои ту бо ҳоле аз бдбтрм

همچو اعدای تو با حالی از بدبترم

Ҳоши ллаҳ ки нуҳуми қадари туро ҳамбар чарх

حاش لله که نهم قدر تو را همبر چرخ

Донам ин қадари тафовути бмсл , гарчи хуррам

دانم این قدر تفاوت بمثل ، گرچه خرم

Каз ҳақорати сифати хасм ту дорад гардун

کز حقارت صفت خصم تو دارد گردون

Агар аз боми ҷалоли ту бадв дар нагарм

اگر از بام جلال تو بدو در نگرم

То ки шуд мақсади ман бандаи ҷаноби ту , шуданд

تا که شد مقصد من بنده جناب تو ، شدند

Ҳафт сайёраи афлоки давон бар асарам

هفت سیّارۀ افلاک دوان بر اثرم

Гуфт кайвон ки змни кор дигар ноед , лек

گفت کیوان که زمن کار دگر ناید ، لیک

Ҳиндӯеам зи паии поси ббоми ту пурм

هندویی ام ز پی پاس ببام تو پرم

Муштарӣ гуфт манам нойиби ту рӯзи қазо

مشتری گفت منم نایب تو روز قضا

Вар кунам фахр бар аҷром басаст ин қадарам

ور کنم فخر بر اجرام بس است این قدرم

Гуфт : баҳром ки ман гўркни хасм ту ам

گفت : بهرام که من گورکن خصم تو ام

Боварат нест , бибин билк ва бингар табарам

باورت نیست ، ببین بیلک و بنگر تبرم

Гуфт : хуршед казон теғ шудам ман ҳамаи тан

گفت : خورشید کزان تیغ شدم من همه تن

То чу соя накунад ҳиммати ту паии сипарам

تا چو سایه نکند همّت تو پی سپرم

Зуҳра дар базми фалаки дай бтрнм мегуфт :

زهره در بزم فلک دی بترنّم میگفت :

Кошкӣ қитъа ӣӣ аз мадҳи ту будӣ зибрам

کاشکی قطعه یی از مدح تو بودی زبرم

Борҳо гуфт Уторид ки злФзти гуҳарӣ

بارها گفت عطارد که زلفظت گهری

Гар биёбам бкмрбнди ду пайкари бихарам

گر بیابم بکمربند دو پیکر بخرم

Моҳи гуфто ки сӯии қад ту дорам оҳанг

ماه گفتا که سوی قد تو دارم آهنگ

Зини сабаби зарду гудозони зънои сафарам

زین سبب زرد و گدازان زعنای سفرم

СрФрозо ! бўФо бар ту ки асғои фармой

سرفرازا! بوفا بر تو که اصغا فرمای

Ҳасби ҳоли ман длхстаҳ ки хӯн шуд ҷигарам

حسب حال من دلخسته که خون شد جگرم

Даргаатро зФлки бози нмидонми ҳеҷ

درگهت را زفلک باز نمیدانم هیچ

Бас ки осемаи сар аз ахтари бедоди гарм

بس که آسیمه سر از اختر بیداد گرم

Зоблҳии чеҳра чу зар кардам дар аҳди сахоат

زابلهی چهره چو زر کردم در عهد سخات

Лоҷарам бехатарам назд ту ва бар хатарам

لاجرم بی خطرم نزد تو و بر خطرم

Тарсами овора чу сят ту шавам дар олам

ترسم آواره چو صیت تو شوم در عالم

Каз парешоне чун бахшиши ту дрбдрм

کز پریشانی چون بخشش تو دربدرم

Меҳри ту таъбия дар тай замирам бинад

مهر تو تعبیه در طّی ضمیرم بیند

Рӯзгор ар чаҳ кунад садраи зеру зибрам

روزگار ار چه کند صدره زیر و زبرم

Дар серум ҳаст ки тоҷӣ кунам аз хок дарат

در سرم هست که تاجی کنم از خاک درت

Ҳамтеми сахт бузург омад худ мухтасарам

همّتم سخت بزرگ آمد خود مختصرم

Ртбти худ зибри чархи бубинами бъён

رتبت خود زبر چرخ ببینم بعیان

Гар диҳад гирди саманди ту ҷилои басарам

گر دهد گرد سمند تو جلای بصرم

Сахт беоб ва харобаст саводи тллм

سخت بی آب و خرابست سواد طللم

Мушкилам ҳал кун охир ки маҳали назарам

مشکلم حلّ کن آخر که محلّ نظرم

Зери ин гулшани даввори чунон дилтангам

زیر این گلشن دوّار چنان دلتنگم

Ки баҳри бодӣ чун ғунчаи гиребони бадарам

که بهر بادی چون غنچه گریبان بدرم

Чашмаи меҳри бибандад чу бар ояд нафасам

چشمۀ مهر ببندد چو بر آید نفسم

Дида чарх бисӯзад чу биҷунбад шарарам

دیدۀ چرخ بسوزد چو بجنبد شررم

Бо мон дар кнФ ҳиммататамад , врнӣ

با مان در کنف همّتت امد، ورنی

Бстдии чархи сазои худ аз оҳи саҳарам

بستدی چرخ سزای خود از آه سحرم

Чун ман ғмри нуҳуми номи фалаки бандаи ту

چون من غمر نهم نام فلک بندۀ تو

Боз нашносад худро ва диҳад дардисарам

باز نشناسد خود را و دهد دردسرم

Нест дарсадри туами ҷой , магар ҳодиса ам

نیست درصدر توام جای، مگر حادثه ام

Ҳеҷ дар чашми ту май ноБам , гӯйии сҳрм

هیچ در چشم تو می نابم، گویی سهرم

Зонк бо хоки баробар шудаам дар ?назарет

زانک با خاک برابر شده ام در نظرت

Ҳар замон дар ғалати уфтам ки зарам ё гуҳарам

هر زمان در غلط افتم که زرم یا گهرم

На гуҳи ғайби ташриф тафаққуд ёбам

نه گه غیب تشریف تفّقد یابم

На бонгоми ҳузур аз карамати баҳраи варам

نه بانگام حضور از کرمت بهره ورم

Халқу хору хаҷал дар таку пўими ҳамаи сол

خلق و خوار و خجل در تک و پویم همه سال

Рости гӯйӣ ки бар рои ту шамсу қамарам

راست گویی که بر رای تو شمس و قمرم

Амалам додӣ ва беҷурмӣ маъзул шудам

عملم دادی و بی جرمی معزول شدم

То з бе равнақии имрӯзи бъолми смрм

تا ز بی رونقی امروز بعالم سمرم

Бқлм машқ кунам ман на брмҳи хаттӣ

بقلم مشق کنم من نه برمح خطّی

Лоҷарами тири ҷафоҳои фалакро сипарам

لاجرم تیر جفاهای فلک را سپرم

Омил онаст дарин аҳд ки ромҳ бошад

عامل آنست درین عهد که رامح باشد

Ман чу аъзл бидам аз азл набошад гзрм

من چو اعزل بدم از عزل نباشد گزرم

Гар набошад ғами тшўиру қафои бадгӯӣ

گر نباشد غم تشویر و قفای بدگویی

Ман бечораи дарин кулбаи аҳзон чаҳ хӯрам ?

من بیچاره درین کلبۀ احزان چه خورم؟

Бандагии ту марои мктсб ва маврӯсаст

بندگیّ تو مرا مکتسب و موروثست

Зин қабл лозими садри ту чу бахту зафарам

زین قبل لازم صدر تو چو بخت و ظفرم

Ғарси иқболи туам дар чамани истеъдод

غرس اقبال توام در چمن استعداد

Тарбият боядам , ангоҳи биёеи самарам

تربیت بایدم، انگاه بیایی ثمرم

Ту марои ваҷҳ кафофӣ бидиҳ аз айш ва бибин

تو مرا وجه کفافی بده از عیش و ببین

Ки бсолии зи ҳамаи аҳли ҳунари бргзрм

که بسالی ز همه اهل هنر برگذرم

Гар ҳамаи даъвӣ назд ту мубин бояд

گر همه دعوی نزد تو مبیّن باید

Фақру ҳурмон ду гувоҳанд далели ҳунарам

فقر و حرمان دو گواهند دلیل هنرم

Ҳам бкороимт аз баҳри аъодии рӯзӣ

هم بکارآیمت از بهر اعادی روزی

Худ гирифтам ки саропои зи маҳзи зарарам

خود گرفتم که سراپای ز محض ضررم

Ному ннгисти марои пардаи он ҳишмати тест

نام و ننگیست مرا پردۀ آن حشمت تست

Парда бар ман бмдр то ки бад-ӣни пардаи дирам

پرده بر من بمدر تا که بدین پرده درم

Об рӯй аз ту чу нони пора таваққуъ дорам

آب روی از تو چو نان پاره توقّع دارم

Вази мъолии ту ҳам давр набошад агарам

وز معالّی تو هم دور نباشد اگرم

Офтобии тўўи ман кӯҳи гарони соя , сазад

آفتابی توو من کوه گران سایه، سزد

Каз сахоӣ ту шавад заррини тарафи камарам

کز سخای تو شود زرّین طرف کمرم

Нури хурро чаҳ зиён зонка шавад зарраи навоз

نور خور را چه زیان زانکه شود ذرّه نواز

Мансабро чаҳ халал , зонк кунад муътабарам

منصب را چه خلل، زانک کند معتبرم

Аз ту дар неъмат ва ҷоҳанд басии нои аҳлон

از تو در نعمت و جاهند بسی نا اهلان

Пас ман хастаи баҳри ҳоли сазовори терм

پس من خسته بهر حال سزاوار ترم

Чун суроҳе кунамат аз раги гардани хизмат

چون صراحی کنمت از رگ گردن خدمت

То кунад ҷӯади ту сари сабз чу соғари магарам

تا کند جود تو سر سبز چو ساغر مگرم

Пас агар рои рафеъи ту чунон фармоед

پس اگر رای رفیع تو چنان فرماید

Ки бад-ӣни ҳазрат албата ҳаме дар нахӯрам

که بدین حضرت البّته همی در نخورم

Гар шавад худ бмсли марги бҷонми наздик

گر شود خود بمثل مرگ بجانم نزدیک

Даври бодо ки буд рағбати ҷой дигарам

دور بادا که بود رغبت جای دگرم

Нест пӯшида ки дар аҳди судӯри мозӣ

نیست پوشیده که در عهد صدور ماضی

Рахти зӣ мадриса оварад здкони падарам

رخت زی مدرسه آورد زدکّان پدرم

Аз карами узр чаҳ хоҳӣ ки дар айёми тўмн

از کرم عذر چه خواهی که در ایّام تومن

Аз миёни уламо рахт бибозам барам

از میان علما رخت ببازم برم

Шоягон мешавад ин қофияи лекин чаҳ кунам

شایگان میشود این قافیه لیکن چه کنم

Узр худ гуфтам азин ҷои ту донеу карам

عذر خود گفتم ازین جای تو دانی و کرم

ё раби ин давлату ҳишмат ба абади мақруни дор

یا رب این دولت و حشمت به ابد مقرون دار

Венаи дуоро боҷобти зи азали мунтазирам

وین دعا را باجابت ز ازل منتظرم