Зиҳӣ кашида ҷалоли ту бар фалаки доман

زهی کشیده جلال تو بر فلک دامن

ЗФри давлати ту арсаи ҷаҳони гулшан

زفرّ دولت تو عرصۀ جهان گلشن

Хдоигони шариъат ки ҷумлаи тоҷрўон

خدایگان شریعت که جمله تاجروان

Ниҳодаанд чу наргиси бҳкми ту гардан

نهاده اند چو نرگس بحکم تو گردن

Ҳама чу сарв дар озодии ту як дастанд

همه چو سرو در آزادی تو یک دستند

Ҳрони куҷо ки забон оварӣаст чун сӯсан

هرآن کجا که زبان آوریست چون سوسن

Агар ту сояи азин хок тӯда бурдорӣ

اگر تو سایه ازین خاک توده برداری

Нагардадаш пас аз ин офтоби пиромн

نگرددش پس از این آفتاب پیرامن

Аз онкии сим басӯрат навишта чун ситамаст

از آنکه سیم بصورت نوشته چون ستمست

Гирифт табъи Карими ту симро душман

گرفت طبع کریم تو سیم را دشمن

Ъбортисти зи лафзи ту чашмаи ҳайвон

عبارتیست ز لفظ تو چشمۀ حیوان

Кноитисти зхлқти насими машки хутан

کنایتیست زخلقت نسیم مشک ختن

Ту ҳамчуи шамъи забоноварӣ аз он гардун

تو همچو شمع زبان آوری از آن گردون

Фитодааст бпои ту андарун чу лаган

فتاده است بپای تو اندرون چو لگن

Латофати туу ҷони ҳамчуи ширўмӣ бо ҳам

لطافت تو و جان همچو شیرومی با هم

Сипеҳру қадари ту бо ҳам чу об бо равған

سپهر و قدر تو با هم چو آب با روغن

зи ишқ онкӣ шавад рӯй зини мураккаби ту

ز عشق آنکه شود روی زین مرکب تو

Зшкли анҷуми кимхт чарх шуд чўсФн

زشکل انجم کیمخت چرخ شد چوسفن

Танури хотири ту гарм дид хури дарбаст

تنور خاطر تو گرم دید خور دربست

Фатири хеш , аз он гашти ваҷҳ ӯ равшан

فطیر خویش ، از آن گشت وجه او روشن

Агар чаҳ ҳар нафас аз ҳайбати ту боди сабо

اگر چه هر نفس از هیبت تو باد صبا

Зира дар оби ҳамеи пӯшад аз паии мأмн

زره در آب همی پوشد از پی مأمن

Бимни адли ту зини пас шигифт нест агар

بیمن عدل تو زین پس شگفت نیست اگر

Замона баркашад аз сифти моҳёни ҷавшан

زمانه برکشد از سفت ماهیان جوشن

Ҳамеша ҳаст парокандаи донаи дили хасм

همیشه هست پراکنده دانۀ دل خصم

Аз онкии бأс ту додаш ббод бар хирман

از آنکه بأس تو دادش بباد بر خرمن

Чу шуд зкўФтгии устихонаши орад , сазад

چو شد زکوفتگی استخوانش آرد ، سزد

Мсомш аз мтхлхл шавад чу прўизн

مسامش از متخلخل شود چو پرویزن

зи бахшиши ту худованди зршд ар неи гул

ز بخشش تو خداوند زرشد ار نی گل

Надошт ҳаргизи ҷузи пораи пораи пероҳан

نداشت هرگز جز پاره پاره پیراهن

Сиёсати ту агар бонг бар замона зад

سیاست تو اگر بانگ بر زمانه زد

Бенот наъши баҳами брФтдбшкли пурН

بنات نعش بهم برفتدبشکل پرن

Насими лутфи ту гар бугзарад бгўрстон

نسیم لطف تو گر بگذرد بگورستان

Бхўиш бар бадаради мурдаи ҳамчуи ғунчаи кафан

بخویش بر بدرد مرده همچو غنچه کفن

Чу шамъ аз пай овихтани ҳасуди туро

چو شمع از پی آویختن حسود ترا

Бгрдни андари ҳабли алўриди гашти расан

بگردن اندر حبل الورید گشت رسن

Зшўқ онкӣ нигоранд ном ту биравӣ

زشوق آنکه نگارند نام تو بروی

Бишуст чеҳраи бхўни ҷигари ақиқи ямин

بشست چهره بخون جگر عقیق یمین

Зклки ту ки низоми умӯр олам азуаст

زکلک تو که نظام امور عالم ازوست

Намонад ҳеҷ парокандаи ҷуз ки дар адан

نماند هیچ پراکنده جز که درّ عدن

зи фарти чарби забонии чри пистаи дилдорӣ

ز فرط چرب زبانی چر پسته دلداری

Зхндаҳи ронӣ ҳамвора бози мондаи даҳан

زخنده رانی همواره باز مانده دهن

зи инқибоз чу ғунча фароҳам ояд гул

ز انقباض چو غنچه فراهم آید گل

Гар аз хилофи ту бӯеи баради сабои бчмн

گر از خلاف تو بویی برد صبا بچمن

Бзргўоро ! садро ! худоӣ донаду бас

بزرگوارا ! صدرا ! خدای داند و بس

Ки чун ҳаме мегузарад ҳоли ман басару ълн

که چون همی می گذرد حال من بسّر و علن

Нест ҳоли ман аз ҳечгуна назм пазир

نیست حال من از هیچگونه نظم پذیر

Заруратаст марои назми ҳоли худ кардан

ضرورتست مرا نظم حال خود کردن

Манам бтоси фалак дар ъқиб ҳар луқма

منم بطاس فلک در عقیب هر لقمه

Ҳазорон захми бахотири расида чун ҳован

هزاران زخم بخاطر رسیده چون هاون

Аҷабтар онкӣ чу хойида гашти ин луқма

عجبتر آنکه چو خاییده گشت این لقمه

Бурун кунад здҳонм барои дигари тан

برون کند زدهانم برای دیگر تن

зи рӯзгори канорӣ гирифтаам зирок

ز روزگار کناری گرفته ام زیراک

Заъифи ҳоламу домани дароз чун сӯзан

ضعیف حالم و دامن دراز چون سوزن

Басони қатраи бхоки аўФтди зи ҷаври фалак

بسان قطره بخاک اوفتد ز جور فلک

Чу абр ҳар ки тараққӣ кунад зи баҳри сухан

چو ابر هر که ترقّی کند ز بحر سخن

Наме хурии ғами корам аз онкии гуҳ гоҳе

نمی خوری غم کارم از آنکه گه گاهی

Бидон фалакат бо мефитад доман

بدان فلکت با می فتد دامن

Биҷузи ман аз карамат ҳарки ҳаст маҳфӯзаст

بجز من از کرمت هرکه هست محفوظست

Латифи табъу гарони ҷони взирку кавдан

لطیف طبع و گران جان وزیرک و کودن

Змн чаҳ нодарра содир шудаст то донам

زمن چه نادره صادر شدست تا دانم

Ки аз чаҳ рӯем мустуҷиби фунуни мҳн

که از چه رویم مستوجب فنون محن

Дуоу мадҳати бегоҳу гоҳ ман бигзор

دعا و مدحت بیگاه و گاه من بگذار

Ҳуқуқи хизмати маврӯс ва мктсб бификан

حقوق خدمت موروث و مکتسب بفکن

Дрни сафар ки дарави он чунон ки маълумаст

درن سفر که درو آن چنان که معلومست

Басӣ кашидам ранҷи дилу ънои бадан

بسی کشیدم رنج دل و عنای بدن

Згўнаҳи гӯна машаққат кашидаам онҳо

زگونه گونه مشقّت کشیده ام آنها

Ки зикри он буд аз рӯй ақли мустаҳҷан

که ذکر آن بود از روی عقل مستهجن

Пас аз ду сол ки дар хизматати ту пўиидм

پس از دو سال که در خدمتت تو پوییدم

Бҳсни аҳди ту ҳаргиз надоштам ин занн

بحسن عهد تو هرگز نداشتم این ظن

Ки чун лўоҳқ хизмат шавад бсобқаҳи зм

که چون لواحق خدمت شود بسابقه ضم

Буд насиби ман аз хизмати ту караму ҳузн

بود نصیب من از خدمت تو کرم و حزن

Нагашт нони ман афзӯн ва ҳурматам инаст

نگشت نان من افزون و حرمتم اینست

Ки нест назд ту беобтар змни як тан

که نیست نزد تو بی آب تر زمن یک تن

Тафаққудем нафармӯда ӣӣ ки худ чунӣ ?

تفقّدیم نفرموده یی که خود چونی؟

Чаҳ михўрӣу куҷое ? чаҳ кора бе ? бачаи фан

چه میخوری و کجایی ؟ چه کاره بی ؟ بچه فن

Бад-ӣни умеди паймӯдами ин нишебу фароз

بدین امید پیمودم این نشیب و فراز

Бад-ӣн ҳавас бибаредам ман аз диёру ватан

بدین هوس ببریدم من از دیار و وطن

Умеди сонии ҳол аз куҷо буд чу маро

امید ثانی حال از کجا بود چو مرا

Зҷоми ҷаври ту дардӣ диҳанд аввали ?дан

زجام جور تو دردی دهند اوّل دن

Фроғтисти турои ин замонаи биҳамдиллоҳ

فراغتیست ترا این زمانه بحمدالله

зи зиндагонӣ ва аз марги сад ҳазор чу ман

ز زندگانی و از مرگ صد هزار چو من

Ниҳоли ҷоҳи ту сари сабз ва тоза ме бошад

نهال جاه تو سر سبز و تازه می باشد

Замонаи гӯи зҷҳон бех ҳастем бркн

زمانه گو زجهان بیخ هستیم برکن

Чу об дод фалаки теғи сарварии туро

چو آب داد فلک تیغ سروریّ ترا

Чаҳ ғами хурӣ ки кунад бори ҳяти қалби мҷн

چه غم خوری که کند بار هیت قلب مجن

Чу хок бояд хӯрдани марои бмскни хеш

چو خاک باید خوردن مرا بمسکن خویش

Раҳо кунам , биравам . Хок бар сари маскан

رها کنم ، بروم. خاک بر سر مسکن

Ки дӯсти коми бғрбти бмрдни аўлитр

که دوست کام بغربت بمردن اولیتر

Ки бо шамотати эъдомёни аҳлу ватан

که با شماتت اعدامیان اهل و وطن

Муроди ман зи сипоҳони туе ва гарна маро

مراد من ز سپاهان تویی و گرنه مرا

На хонааст дар ин шаҳр ва на зёъ ва на зан

نه خانه است در این شهر و نه ضیاع و نه زن

Бхзрти ту чу боди қабул ман бинишаст

بخضرت تو چو باد قبول من بنشست

Чаҳ гирди хиздм акнӯн азин диёру дмн

چه گرد خیزدم اکنون ازین دیار و دمن

зи арзи хори ҳамаи кор хор ме гардад

ز عرض خوار همه کار خوار می گردد

Марои зи ғзт нафасаст ин ҳамаи шеван

مرا ز غزّت نفس است این همه شیون

Ним сабки сарви шодами бад-ӣни сухани зирок

نیم سبک سرو شادم بدین سخن زیراک

Чу вазн дорад бо зар баробараст оҳан

چو وزن دارد با زر برابرست آهن

Зхдмтти ним охири бқўти арзонӣ

زخدمتت نیم آخر بقوّت ارزانی

Зиҳии карони мурғии кони нирздти арзан

زهی کران مرغی کان نیرزدت ارزن

Арӯси табъами доне ки ҷузи барин сафа

عروس طبعم دانی که جز برین صفّه

Надид соя ӯ офтоб аз равзан

ندید سایۀ او آفتاب از روزن

Чу пеши ҳаркаси имрӯзи ман бърз биравам

چو پیش هرکس امروز من بعرض بروم

На аз ман ояд хуб ва на аз ту мстҳсн

نه از من آید خوب و نه از تو مستحسن

Дароз шуд сухан эй марди қисса кӯтаҳ кун

دراز شد سخن ای مرد قصّه کوته کن

Дуои фарз раҳо карда ӣӣ збҳри сунан

دعای فرض رها کرده یی زبهر سنن

Барисам таҳният омад бдргаҳи олӣ

برسم تهنیت آمد بدرگه عالی

Ҳилоли ид чу ман қоматаши гирифтаи шикан

هلال عید چو من قامتش گرفته شکن

Муборакати боди ин рӯзи ид чун шаби қадар

مبارکت باد این روز عید چون شب قدر

Шаби замонаи бурузи муродати обистан

شب زمانه بروز مرادت آبستن