Ин абри нами гирифтаи зи дарёӣ бе карон

این ابر نم گرفته ز دریای بی کران

Дард дил манаст , дар ӯ ашки ман ниҳон

درد دل منست، در او اشک من نهان

Венаи раъди шарҳи ҳоли дили ман ҳаме диҳад

وین رعد شرح حال دل من همی دهد

Каз барқ ҳар замонаши пар оташ шавад даҳон

کز برق هر زمانش پر آتش شود دهان

Дар теғ офтоб намондаст ҳдтӣ

در تیغ آفتاب نمانده‌ست حدّتی

Каз санг ки наме риндаши ҳеҷ бар Фсон

کز سنگ که نمی‌زندش هیچ بر فسان

Аз офтоб гарчи миёни замину чарх

از آفتاب گرچه میان زمین و چرخ

Теғи хилоф будӣ оҳхтаҳ ҳар замон

تیغ خلاف بودی آهخته هر زمان

Он теғ дар ниёам шуд акнӯн ки саъии абр

آن تیغ در نیام شد اکنون که سعی ابر

Бардошт ҳар ғубор ки бади дармиён

برداشت هر غبار که بد در میان

Бо хештан гирифт назари чашми офтоб

با خویشتن گرفت نظر چشم آفتاب

Яъне бараҳнаанд арӯсони бӯстон

یعنی برهنه‌اند عروسان بوستان

Шояд ки зори зори бгриди баҳои ҳои

شاید که زار زار بگرید به های های

Бар шохҳо з бе баррагии абри меҳргон

بر شاخها ز بی برگی ابر مهرگان

Грзрҳмӣ фишонд дар он ҳнФтаҳ чун мулӯк

گر زر همی فشاند در آن هفته چون ملوک

Акнӯн шудаст чӯбаки зани ҳамчуи посбон

اکنون شده‌ست چوبک زن همچو پاسبان

Моли бахил буд ки якбора хок хӯрд

مال بخیل بود که یکباره خاک خورد

Сими саҳоби даии маӣу боди меҳргон

سیم سحاب دی مهی و باد مهرگان

Зеро ки мехи хорнгўни сар фурӯ задаст

زیرا که میخ خار نگون سر فرو زده‌ست

Барканд боди химҳглҳои зи гулистон

برکند باد خیمهٔ گلها ز گلستان

Чашми ситора обчкон шуд задуд абр

چشم ستاره آبچکان شد ز دود ابر

Шак нест коби дӯди чкондздидгон

شک نیست کآب دود چکاند ز دیدگان

Аз лолаи зери домани кӯҳи оташ ар намонад

از لاله زیر دامن کوه آتش ار نماند

Дорад басии ҳўослу санҷоби ройгон

دارد بسی حواصل و سنجاب رایگان

Хорои кӯҳи остару абр абра аст

خارای کوه آستر و ابر ابره است

Вази барф пунба зад фалаки андари миёни он

وز برف پنبه زد فلک اندر میان آن

Босад ҳазор силсила чун медавид об

با صد هزار سلسله چون میدوید آب

Поиш ба тахт банд бибастанд ногаҳон

پایش به تخت بند ببستند ناگهان

Бурҷон ҳаме билразад қолаби зи боди сард

بر جان همی بلرزد قالب ز باد سرد

Дар тан ҳаме билағзад зи афсурдагии равон

در تن همی بلغزد ز افسردگی روان

Оби луоби шамси биФсрд дар даҳан

آب لعاب شمس بیفسرد در دهن

Вонгаҳ шудаст оби збинӣ ки равон

وانگه شده‌ست آب ز بینی کُه روان

Монад бдонкаҳ бар сари ях ӯ злқи барад

ماند بدانکه بر سر یخ او زلق برد

Ҷурми шаҳоб чун бдрФшди зкҳкшон

جرم شهاب چون بدرفشد ز کهکشان

Хоҳад ки бошгўнаҳ кунад пӯстин хеш

خواهد که باشگونه کند پوستین خویش

Рӯбоҳи ҳилаи соз дар ин фасл агар тавон

روباه حیله ساز در این فصل اگر توان

Орад чу чашма ҳар нафасии оби даҳан

آرد چو چشمه هر نفسی آب دهن

Моҳии зъшқи тобаи гарми анмдри обдон

ماهی ز عشق تابهٔ گرم اندر آبدان

Ҳоле ба як тапончаи сармо сияҳ шавад

حالی به یک تپانچۀ سرما سیه شود

Ҳар кзФрози оташи брхўост чун духон

هر کز فراز آتش برخواست چون دخان

Онкас чу шамъи оташро тоҷ сар кунад

آنکس چو شمع آتش را تاج سر کند

Кўрои либоси ту бар ту ҳаст шамъи сон

کو را لباس تو بر تو هست شمع‌سان

Исо шуданд халқ ва бидам зинда ме кунанд

عیسی شدند خلق و به دم زنده می‌کنند

Ҳар оташӣ ки кушта шуд аз аҳди бостон

هر آتشی که کشته شد از عهد باستان

Овехтаст ҷони хилоиқи бмўӣ , аз он

آویخته‌ست جان خلایق به موی، از آن

Каз ранҷ то броҳти мўиист дар миён

کز رنج تا به راحت، موییست در میان

Акнӯн кунанд пушти ҳамаи каси броФтоб

اکنون کنند پشت همه کس بر آفتاب

Ва орндрўии сӯй дар садри Комрон

وآرند روی سوی در صدر کامران

Чун нӯки дӯки беваи занони теғи кӯҳсор

چون نوک دوک بیوه زنان تیغ کوهسار

зи инсофи садри олам дар пунба шуд ниҳон

ز انصاف صدر عالم در پنبه شد نهان

Султони шаръ , соиди масъӯд , рукни дайн

سلطان شرع، صاعد مسعود، رکن دین

Садри малики нишону эмоми малики нишон

صدر ملک نشان و امام ملک نشان

Гарчи бқидҳоӣ китоб муқайядаст

گرچه به قیدهای کتاب مقیّدست

Алфоз ӯ чу об равонаст дар ҷаҳон

الفاظ او چو آب روانست در جهان

Гар сад ҳазор сол занад , сари бснг бар

گر صد هزار سال زند، سر به سنگ بر

Матин чу лафз ӯ гуҳарии новирди зкон

متین چو لفظ او گهری ناورد زکان

Чун номи калак ӯ шунӯди рмҳи сари шағаб

چون نام کلک او شنود رمح سر شغب

Худро фурӯи навардад чун шохи хайзарон

خود را فرو نوردد چون شاخ خیزران

Зини пеш гарчи омили бозори фитна буд

زین پیش گرچه عامل بازار فتنه بود

Дар рӯзгори калаки ту маъзул шуд синон

در روزگار کلک تو معزول شد سنان

Тираи зхоки пой ту шуд варна беш аз йен

تیره ز خاک پای تو شد ورنه بیش از ین

Наздики халқи равшан буд оби осмон

نزدیک خلق روشن بود آب آسمان

Пай карда сари бурӣдаи боб сиёҳ рафт

پی کرده سر بریده به آب سیاه رفت

Чун хома бо ту ҳарки набӯдаст икзбон

چون خامه با تو هرکه نبوده‌ست یکزبان

Зини пас бдўлти ту фурӯ ноед ар басӣ

زین پس به دولت تو فرو ناید ار بسی

Борони тир ғарқ кунад хонҳкмон

باران تیر غرق کند خانهٔ کمان

Калаки ту он муҳаррири девони ҳалу ақд

کلک تو آن محرّر دیوان حلّ و عقد

Каз бенишон аз дилов медиҳад нишон

کز بی نشان از دل او میدهد نشان

Дар гардани аду чу дуот афканди расан

در گردن عدو چو دوات افکند رسن

Чун дар китфи зи машк бар афканди тилсон

چون در کتف ز مشک برافکند طیلسان

Аз баҳр он нишнид дар баҳри дасти ту

از بهر آن نشنید در بهر دست تو

Каши азми Зангбори дўотст ҳар замон

کش عزم زنگبار دواتست هر زمان

Аз тоби хотир ту бирав тофт пари тӯй

از تاب خاطر تو برو تافت پرتوی

Бгдохтсти азин сабабаши мағзи устихон

بگداخته‌ست ازین سببش مغز استخوان

Дастати зҳоби чашма файз илоҳӣаст

دستت زهاب چشمۀ فیض الهیست

Калаки ту дар маҷории он ҳамчуи новдон

کلک تو در مجاری آن همچو ناودان

Коғаз аз он нишонаи пайкон тир шуд

کاغذ از آن نشانۀ پیکان تیر شد

Комди сипеди чашми адуии ту ҳамчунон

کآمد سپید چشم عدوی تو همچنان

Ҷон аду турост , бирав қайди зиндагӣ

جان عدو تراست، برو قید زندگی

Зонаст то зтўи натавонади бабради ҷон

زانست تا ز تو نتواند ببرد جان

Аз лошаи ҳасуди ту сур сбоъ кард

از لاشۀ حسود تو سور سباع کرد

Иқболи ту ки халқи ҷҳонрои мизбон

اقبال تو که خلق جهان را میزبان

Ва онки зхўни хасмати взгўштшу ҳавш

و آنک ز خون خصمت وز گوشتش وحوش

Бастанди панҷаи ҳино ва ва оростанд хон

بستند پنجه حنّا و آراستند خوان

Аз адли ту чу шона кунад рости чанги гург

از عدل تو چو شانه کند راست چنگ گرگ

Бар пушти мяши мӯӣ агар кажи кндшбон

بر پشت میش موی اگر کژ کند شبان

Андар наёяд аз раҳи боми офтоб низ

اندر نیاید از ره بام آفتاب نیز

Гар созад аз мҳобти ту даҳри соябон

گر سازد از مهابت تو دهر سایبان

То рои тири тести боҳстгӣ чу об

تا رای تیر تست به آهستگی چو آب

Баси тези дўлто ки чу оташ нашуд ҷавон

بس تیز دولتا که چو آتش نشد جوان

Ҷонаши сабки збхшши ту харҷ шуд чу зар

جانش سبک ز بخشش تو خرج شد چو زر

Бар ҳарки чун тарозуи гардии ту дили гарон

بر هرکه چون ترازو گردی تو دل‌گران

Бо зар буд ҳамеша сару кори онкӣ ӯ

با زر بود همیشه سر و کار آنکه او

Тайёраи вор май наад сар бар остон

طیّاره وار می‌نهد سر بر آستان

Бории баҳри баҳисоб ки хоҳии сари адуат

باری به هر حساب که خواهی سر عدوت

Овехтаст гӯйӣ чу нораҳ аз қпон

آویخته‌ست گویی چو ناره از قپان

Хоки ҷаҳони зи ашки адуии ту гул шудаст

خاک جهان ز اشک عدوی تو گِل شده‌ست

Зон давлат ту омад хезону афтон

زان دولت تو آمد خیزان و افتان

эй садри сарфароз ки аз фари мадҳи ту

ای صدر سرفراز که از فرّ مدح تو

Ҳамчун забон бком раседаст мадҳ хон

همچون زبان به کام رسیده‌ست مدح خوان

Гар дайри дайр рӯй намоянди мари туро

گر دیر دیر روی نمایند مر ترا

Абкори фикри ман ту з бе хидматии мадон

ابکار فکر من تو ز بی خدمتی مدان

Аз ҷилваи гоҳи мадҳи ту парҳез ме кунанд

از جلوه‌گاه مدح تو پرهیز می‌کنند

Аз шарми онкӣ нек табоҳанду бади нишон

از شرم آنکه نیک تباهند و بد نشان

Дарё бадар фишонӣ машҳур оламаст

دریا به دُر فشانی مشهور عالمست

Взўӣ чу баргаштӣ , абр гуҳар фишон

وز وی چو برگشتی، ابر گهر فشان

Вази абр бар сари омадаи чашми адуии тест

وز ابر بر سر آمده چشم عدوی تست

Бодат ҳамеша дасти зибардасти ҳамагон

بادت همیشه دست زبردست همگان

Ин ҳам бўзни шаҳр шаҳоб муаййидаст

این هم به وزن شهر شهاب مؤیّدست

« рӯй замини зи хӯрда кофур шуд ниҳон »

«روی زمین ز خوردۀ کافور شد نهان»