эй ки аз ҳар сари мӯии ту дилии андрўост

ای که از هر سر موی تو دلی اندرواست

Як сари мӯии турои ҳардуи ҷаҳон ним баҳост

یک سر موی ترا هردو جهان نیم بهاست

Даҳанати як сари мўиситу бҳнгоми сухан

دهنت یک سر مویسیت و به هنگام سخن

Асари мӯии шикофии ту дар вай пайдост

اثر موی شکافیّ تو در وی پیداست

Бар сар ҳар маӣ аз рашки рухи ту тани моҳ

بر سر هر مهی از رشک رخ تو تن ماه

Ҳамчуи мӯии ту зи борикӣ ангушт намост

همچو موی تو ز باریکی انگشت نماست

Акс ҳар мӯӣ аз он зулфи сияҳи пиндорӣ

عکس هر موی از آن زلف سیه پنداری

Дар димоғи ман саргаштаи раҳгӣ аз савдост

در دماغ من سرگشته رگی از سوداست

Каси зи васли қаду болои ту бар кӣ нахурд

کس ز وصل قد و بالای تو بر می‌نخورد

Магари он мӯӣ ки бо қомати ту ҳам болост

مگر آن موی که با قامت تو هم بالاست

Ҳеҷ борӣки назар фарқ наме накунад

هیچ باریک نظر فرق میانشان نکند

Мӯии фарқи тўкаҳ бо мӯӣ миёнат ҳамтост

موی فرق تو که با موی میانت همتاست

Мӯии гесуии ту сар то қидмат май пӯшад

موی گیسوی تو سر تا قدمت می‌پوشد

Ваа ки он шеъри сияҳ бар қади ту чун зебост

وه که آن شعر سیه بر قد تو چون زیباست

Гоҳ бар мӯӣ наҳй бандӣ ва гӯйӣ камараст

گاه بر موی نهی بندی و گویی کمرست

Гоҳ бар сару кашии дибаҳу гӯйӣ ки қабост

گاه بر سرو کشی دیبه و گویی که قباست

Аз миёни ту чу мӯеи набарди хастаи танам

از میان تو چو مویی نبرد خسته تنم

Барканории замёни ту чунин монда чарост ?

بر کناری ز میان تو چنین مانده چراست؟

Бо ту бар мӯӣ буд зистанаш чун камарат

با تو بر موی بود زیستنش چون کمرت

Ҳарки дар банд ту шуд гарчи зари мстўФост

هرکه در بند تو شد گرچه زر مستوفاست

Ҳамчу мӯем зқФои ту ман тофтаи дил

همچو مویم زقفای تو من تافته دل

Меҳр рӯй ту маро то ки чу сияҳи зқФост

مهر روی تو مرا تا که چو سایه ز قفاست

Бахти ман хуфтаи ҳамаи зулф ту бинад дар хоб

بخت من خفته همه زلف تو بیند در خواب

Мӯӣ дар хоб чу бенанди ҳамаи ранҷ ва балост

موی در خواب چو بینند همه رنج و بلاست

Гар баҳри мӯӣ чу зулфи ту дилии доштамӣ

گر به هر موی چو زلف تو دلی داشتمی

Кардамӣ онҳама дар пои ту консоФ сазост

کردمی آنهمه در پای تو کانصاف سزاست

Кард бар мӯии ту чун шонаи дилами дандони тез

کرد بر موی تو چون شانه دلم دندان تیز

Ҳамчуи шонаи бикии мӯӣ муъаллақ зерост

همچو شانه به یکی موی معلّق زیراست

Ман зи ту давру дилами бастаи бмўии зулфат

من ز تو دور و دلم بسته به موی زلفت

Ваа ! ки кори сари зулфат , зкҷо то бкҷост

وه! که کار سر زلفت، ز کجا تا به کجاست

Дили ушшоқи бхрўор чаҳ бандӣ дар зулф

دل عشّاق به خروار چه بندی در زلف

Ин ҳамаи бори ббстни бикӣ мӯӣ хатост

این همه بار ببستن به یکی موی خطاست

Гар чу мӯии ту броими зсрои ҷон чаҳ аҷаб

گر چو موی تو برآیم ز سرای جان چه عجب

Ки зсўдои ту мағзи сари ман прғўғост

که ز سودای تو مغز سر من پُر غوغاست

Гарчи дар хӯни ман хаста шудӣ чун нашутур

گرچه در خون من خسته شدی چون نشتر

Барсарами ҳукми ту чун астара бар мӯӣ равост

بر سرم حکم تو چون اُستُره بر موی رواست

Лашкари ъзқи ту грддлм эй тарки хато

لشکر عشق تو گرد دلم ای ترک خطا

Ҳалқа дар ҳалқаи зонбўҳӣ чун мӯии гёст

حلقه در حلقه ز انبوهی چون موی گیاست

Мӯии зулфи ту ба дасти дили ман нарм омад

موی زلف تو به دست دل من نرم آمد

Дар сари зулфи ту печидан аз оташ ёр аст

در سر زلف تو پیچیدن از آتش یاراست

Мӯӣ дар чашм буд офати бенаӣу боз

موی در چشم بود آفت بینایی و باز

Чашми ман худ бхёли сар зулфат биност

چشم من خود به خیال سر زلفت بیناست

Ҳар сари мӯии ту дар дасти дилӣ май байнам

هر سر موی تو در دست دلی می‌بینم

Чаҳ фитодаст ? магари банга ҳиндӯ яғмост

چه فتاده‌ست مگر بنگه هندو یغماست!

Зон саборо зсри зулфи ту берун шӯ нест

زان صبا را ز سر زلف تو بیرون شو نیست

Ки баҳри мӯии азуи бандӣ бар пой сабост

که به هر موی ازو بندی بر پای صباست

Гашти хок дар мо оина рӯй хирад

گشت خاک در ما آینۀ روی خرد

Зонка мӯеи зсрзлФти ту дар шонаи мост

زانکه مویی ز سر زلف تو در شانهٔ ماست

Дар миёни ман ва ту мӯӣ агар ме гунҷад

در میان من و تو موی اگر می‌گنجد

Ҷузи миёни ту , пас ин ранҷи дили бандаи ҳбост

جز میان تو، پس این رنج دل بنده هباست

То бмўиӣ буд овехтаи ҷон дар тани ман

تا به مویی بود آویخته جان در تن من

Ҳамчунонаст казон зулф битоб андрўост

همچنانست کزان زلف به تاب اندرواست

Нест аз мӯии ту то хастаи танами мӯеи фарқ

نیست از موی تو تا خسته تنم مویی فرق

Арча ман ғмгнм ва ӯ зтрби нопрўост

ارچه من غمگنم و او ز طرب ناپرواست

Ман ҷдооми зи рухи хуби тавозуни ғамгинам

من جداام ز رخ خوب تو زان غمگینم

Кори мӯе ки з рӯй ту ҷудо нест ҷудост

کار مویی که ز روی تو جدا نیست جداست

Мӯ барояд бкФу мӯӣ ту ноед бкФм

مو برآید به کف و موی تو ناید به کفم

Бо чунин бахт ки ман дорам ва ин хӯка турост

با چنین بخت که من دارم و این خو که تراست

Дар дили танги маниши ҷой буд пайваста

در دل تنگ منش جای بود پیوسته

Пушти он мӯии дарози ту аз он рӯй дўтост

پشت آن موی دراز تو از آن روی دوتاست

Бадари хоҷа барам мӯии кашони зулфи туро

به در خواجه برم موی کشان زلف ترا

То ки аз србнҳд ҳарчӣ з ойин ҷафост

تا که از سر بنهد هرچه ز آیین جفاست

Зотши чеҳраи ту омада бар ҳам мӯят

زآتش چهرۀ تو آمده بر هم مویت

Чун тани хасми зтоб схт мавлоност

چون تن خصم ز تاب سخط مولاناست

Рукни аддӣни масъӯд , он хоҷа ки дар навбат ӯ

رکن الدین مسعود ، آن خواجه که در نوبت او

Ҷои ташвиши хами мӯӣ батон яғмост

جای تشویش خم موی بتان یغماست

Онкӣ бе қӯти ҳукмаши бнбрди мӯе

آنکه بی قوّت حکمش بنبرّد مویی

Ҳамчуи шамшери хатиби арҳмаҳи худ теғ қазост

همچو شمشیر خطیب ار همه خود تیغ قضاست

эй чу мӯии омада аз шахси бузургӣ бар сар

ای چو موی آمده از شخص بزرگی بر سر

Бар бузургии ту мӯии сроъдоти гўост

بر بزرگیّ تو موی سر اعدات گواست

Мӯии пушти барраро шонаи з чанг гургаст

موی پشت بره را شانه ز چنگ گرگست

Дар ҷаҳон то ки зоўозаҳи адли ту садост

در جهان تا که ز آوازهٔ عدل تو صداست

Баҳри боФсҳти садри ту мзиқӣ чу мсом

بحر با فسحت صدر تو مضیقی چو مسام

Чарх бо ҷоҳи аризи ту чу мӯе паҳност

چرخ با جاه عریض تو چو مویی پهناست

Дасти эҳдос , чу мӯии сари зангии кӯтоҳ

دست احداث، چو موی سر زنگی کوتاه

Калаки рӯмӣ ту кардаст , ки ҳндўсимост

کلک رومی تو کرده‌ست، که هندوسیماست

Ҳамчуи доءи алсълби мӯӣ фурӯ резанд

همچو داء الثّعلب موی فرو ریزاند

Оташи хашмтузон шер ки бар авҷ самост

آتش خشم تو زان شیر که بر اوج سماست

Шакли сӯфори намояди зи сари мӯии бсҳр

شکل سوفار نماید ز سر موی به سحر

Нӯки калакат ки зи сари тезӣ пайкон осост

نوک کلکت که ز سر تیزی پیکان آساست

Басари ангушт латофат бигушоед табъат

به سر انگشت لطافت بگشاید طبعت

Гиреҳ аз мӯӣ , ки чун оби равон ҷон афзост

گره از موی، که چون آب روان جان افزاست

Гар чу парчами ҳамаи тан мӯӣ шавад душмани ту

گر چو پرچم همه تن موی شود دشمن تو

Бар сар найза кунад дасти зафари ҷояши рост

بر سر نیزه کند دست ظفر جایش راست

Зон ғуборӣ ки зхили ту бгрдўн бар шуд

زان غباری که ز خیل تو به گردون بر شد

Осмони чеҳраи худро чу сар аз мӯӣ орост

آسمان چهرۀ خود را چو سر از موی آراست

Гарчи зон мартабаи як пӯст бурун ояд биФзўди фалак

گرچه زان مرتبه یک پوست بیفزود فلک

Аз худовандии ту ҳам сари мӯеи бнкост

از خداوندی تو هم سر مویی بنکاست

Агар аз пӯст бурун ояд чун мӯӣ сазад

اگر از پوست برون آید چون موی سزد

Ҳар кро аз карам ва тарбиятат нашав ва намост

هر کرا از کرم و تربیتت نشو و نماست

Пушти пой ки задӣ аз сари хизлон чун путк ?

پشت پای که زدی از سر خِذلان چون پتک؟

Ки на мӯии тан ӯ ҳам бхлоФш бархест

که نه موی تن او هم به خلافش برخاست

Бадсиголат чу мъзм зтўзон шуд дар хат

بدسگالت چو معزّم ز تو زان شد در خط

Ки бар андомаш ҳар мӯии яке аждрҳост

که بر اندامش هر موی یکی اژدرهاست

Бо ту ҳар кас ки чу сайлати бикашади пой аз хат

با تو هر کس که چو سبلت بکشد پای از خط

Гарданашро чу сар аз мӯӣ бибояд перост

گردنش را چو سر از موی بباید پیراست

Ва онкӣ бо ту на бондом буд як мӯяш

و آنکه با تو نه به اندام بود یک مویش

Ҳарякии мӯии брондомши мехии зъност

هریکی موی بر اندامش میخی ز عناست

Дил ки бо меҳри ту омехта шуд чун майу шер

دل که با مهر تو آمیخته شد چون می و شیر

Ояд аз ҳодисаҳо берун , чун мӯии змост

آید از حادثه ها بیرون، چون موی ز ماست

Як басари мӯӣ буд умри адуат аз паии он

یک به سر موی بود عمر عدوت از پی آن

Ки сияҳи кор дар айёми ту кӯтоҳ бақост

که سیه کار در ایّام تو کوتاه بقاست

Срўро ! ҳоли ман хастаи саргашта чу мӯӣ

سرورا! حال من خستۀ سرگشته چو موی

Дарҳаму тираи зи анвоъи пришониҳост

درهم و تیره ز انواع پریشانی‌هاست

Асари гирди сипоҳи ҳдсонсти ҳама

اثر گرد سپاه حَدَثانست همه

Ин ки пеш аз перии мӯии серум зу расвост

این که پیش از پیری موی سرم زو رسواست

Як сари мӯӣ бар андоми тугар каж гардад

یک سر موی بر اندام تو گر کژ گردد

Мўиҳо гардад аз он бим бар андомами рост

موی‌ها گردد از آن بیم بر اندامم راست

Он забонҳо ҳама чун мӯӣ кунам дар мадҳат

آن زبانها همه چون موی کنم در مدحت

Гар забон гардад ҳар мўкаҳи маро бар аъзост

گر زبان گردد هر مو که مرا بر اعضاست

Гар маро баркашад аз бехи ҷафои ту чу мӯӣ

گر مرا برکشد از بیخ جفای تو چو موی

Ҳам басар боз оем , зонки маро табъ вафост

هم به سر باز آیم، زآنک مرا طبع وفاست

Вари бтиғ аз сари худ боз кунӣ чун мӯем

ور به تیغ از سر خود باز کنی چون مویم

Ҳам бпои ту дроФтм ки дилами меҳри ту хост

هم به پای تو درافتم که دلم مهر تو خواست

Духтари табъам дар мӯӣ хазидаст , аз онк

دختر طبعم در موی خزیده‌ست، از آنک

Змҳрири дами сардами мадади фасли штост

زمهریر دم سردم مدد فصل شتاست

Хӯни ҳамеи резади сармо ки ниёзорад мӯӣ

خون همی ریزد سرما که نیازارد موی

Магар аз ҳайбати хашмати асарӣ дар сармост

مگر از هیبت خشمت اثری در سرماست

Дӯстони ту ҳама мўинаҳ пӯшанд кунун

دوستان تو همه موینه پوشند کنون

Мӯии бркндн аз имрӯз насиб аъдост

موی برکندن از امروز نصیب اعداست

Шуд шаби тира чу мӯии бути ман болокаш

شد شب تیره چو موی بت من بالاکش

Рӯзи бечора чу рӯзии ҷаҳон дар каму кост

روز بیچاره چو روزیّ جهان در کم و کاست

Фасли даии моҳу марои мӯии ҳамин брзнхст

فصل دی ماه و مرا موی همین بر زنخست

Пушти гармии бчнини мӯии дарин фасли крост

پشت گرمی به چنین موی درین فصل کراست!

Маҳзи савдо буд ар мӯии шикофами бсхн

محض سودا بود ار موی شکافم به سخن

Бочунин фоидаи комрўзи ҳунарро зсхост

با چنین فایده کامروز هنر را ز سخاست

Ҳамчуи мӯии мижа аз чашми брстти маро

همچو موی مژه از چشم برسته‌ست مرا

Ҳарякии мӯӣ ки бар пушти дадӣ дар саҳрост

هریکی موی که بر پشت ددی در صحراست

Гар фириштаи сет чу парвонаи ботши ёзд

گر فرشته‌ست چو پروانه به آتش یازد

Ҳаркии имрӯз на чун диўчаҳ дар мӯяш ҷост

هرکه امروز نه چون دیوچه در مویش جاست

Тани ман чун дили ушшоқ бмўиӣ гараваст

تن من چون دل عشّاق به مویی گروست

Ҷони ман ҳамчуи сари шамъ , боташ барпост

جان من همچو سر شمع، به آتش برپاست

Офтобаст яке ваон дгарии мўиинаҳ

آفتابست یکی وان دگری مویینه

Брху зулф батон майли дили ман зинҷост

به رخ و زلف بتان میل دل من زینجاست

Ҳамчуи содот раво бошад агар дорад мӯӣ

همچو سادات روا باشد اگر دارد موی

Андарин фасли ҳронкс ки з асҳоб ъабост

اندرین فصل هرآنکس که ز اصحاب عباست

Зон занхдонам бар мӯӣ чунин ларзонаст

زان زنخدانم بر موی چنین لرزانست

Кандарин мавсими мўиинаҳи аъзои алошёст

کاندرین موسم مویینه اعزّالاشیاست

То тарош аз ки кунам астараи осои мӯе

تا تراش از که کنم استره آسا مویی

Ҳама сармояам ин теғ забон барост

همه سرمایه‌ام این تیغ زبان برّاست

Ҳамчуи мӯеи зхмири омадам аз пӯсти бурун

همچو مویی ز خمیر آمدم از پوست برون

Ки на мо бар сари мўиим ва на мӯ бар сари мост

که نه ما بر سر موییم و نه مو بر سر ماست

Бо чунон пӯшиш агар рӯй замин ях гирад

با چنان پوشش اگر روی زمین یخ گیرد

Нест бар мӯии ту осебӣ , агар ҳаст марост

نیست بر موی تو آسیبی، اگر هست مراست

Пўстинии бчнини шеърам агар ваъдаи диҳӣ

پوستینی به چنین شعرم اگر وعده دهی

Мӯӣ агар зонкаҳ барояд бчнин ваъда равост

موی اگر زآنکه برآید به چنین وعده رواست

Тан чун мӯии худ имрӯзи бубинам дар мӯӣ

تن چون موی خود امروز ببینم در موی

Ки зхок дар ту чашми маро кӯҳл ҷилост

که ز خاک در تو چشم مرا کحل جلاست

Инчунин гарм ки ин банда зсрмо омад

اینچنین گرم که این بنده ز سرما آمد

Гар бмўиӣ биҷаҳад он ҳама аз анъом шумост

گر به مویی بجهد آن همه از انعام شماست

Ваҷҳи ин мӯӣ набояд ки буд хату барот

وجه این موی نباید که بود خطّ و برات

Пушт гармӣ накунад мӯӣ ки хаташ мабдаст

پشت گرمی نکند موی که خطّش مبداست

Ин ҳамаи мӯӣ ки бар ғошия назм задам

این همه موی که بر غاشیۀ نظم زدم

Гар бапушам бмсли дофеъ сардӣ ҳавост

گر بپوشم به مثل دافع سردیّ هواست

Гарчи ин шеър басӯрат чўплосисти зи мӯӣ

گرچه این شعر به صورت چوپلاسیست ز موی

Ҳар яке тор аз ӯ хубтар аз сад дебост

هر یکی تار از او خوبتر از صد دیباست

Мӯӣ бандӣаст мурассаъи бҷўоҳри назмам

موی بندیست مرصّع به جواهر نظمم

Ки арӯси сухан аз зевари он хуб лақост

که عروس سخن از زیور آن خوب لقاست

Мезанад хотири ман мӯии бтир ва чаҳ аҷаб

میزند خاطر من موی به تیر و چه عجب

Бик андозӣ чун тири фалак бе ҳамтост

به یک اندازی چون تیر فلک بی همتاست

Басари маънӣ чун мӯӣ равад хотири ман

به سر معنی چون موی رود خاطر من

Ки зи сари тезӣ чун шонаи забон овар хост

که ز سر تیزی چون شانه زبان آور خاست

Шеър бо шеъри бикҷои дарун бофта ам

شعر با شعر به یکجای درون بافته‌ام

Шеъри бофии барин гӯна на расм шеър аст

شعر بافیّ برین گونه نه رسم شعر است

Ду се байт арча ки бемӯӣ буд ҳам бишинав

دو سه بیت ارچه که بی موی بود هم بشنو

Зонка бе мӯеи ман худна бшър танҳост

زانکه بی مویی من خود نه به شعر تنهاست

Сухани бандаи з нах бошад ва бемӯӣ бааст

سخن بنده زنخ باشد و بی موی بهست

Ки ҳамаи каси росуии занах сода ҳавост

که همه کس را سوی زنخ ساده هواست

эй сарафрозӣ каз дасти нўолти ҳамаи сол

ای سرافرازی کز دست نوالت همه سال

Ҳама бе бргонрои кори боиин ва навост

همه بی برگان را کار به آیین و نواست

Дар ҷаҳони тоқи тродонму бас , каз карамат

در جهان طاق ترادانم و بس، کز کرمت

Мансаби Подшаҳии ҷуфт ниёз фуқарост

منصب پادشهی جفت نیاز فقراست

Аз паии суди бихари зи онкӣ азим арзонаст

از پی سود بخر ز آنکه عظیم ارزانست

Ҳар чаҳ аз ҷинсу матоъи ҳунару мадҳ ва саност

هر چه از جنس و متاع هنر و مدح و ثناست

Кори шеъру шуъарои зери миёнаи сети чунон

کار شعر و شعرا زیر میانه‌ست چنان

Ки на овозаи таҳсин ва на ӯ мед атост

که نه آوازهٔ تحسین و نه اومید عطاست

Банда ба зини назарӣ аз ту ҳаме дорад чашм

بنده به زین نظری از تو همی دارد چشم

Гарчи худ мекунӣ онч аз ту сазад бе дархост

گرچه خود میکنی آنچ از تو سزد بی درخواست

Ки ӣа всФист ки худ зотӣ шеъраст чунонк

کُدیه وصفیست که خود ذاتی شعرست چنانک

Ҳар киро шоир гуфтӣ ту бигуфтӣ ки гадост

هر که را شاعر گفتی تو بگفتی که گداست

Шоҳиди шеъри мромўӣ агар шуд бисёр

شاهد شعر مرا موی اگر شد بسیار

Ҳам бад-ӣнаш , накунад айб касе кӯ доност

هم بدینش، نکند عیب کسی کو داناست

Гар натарсам зи маломати адади мӯии басар

گر نترسم ز ملامت عدد موی به سر

Маънии ангезами зебо ки ту гӯйӣ узрост

معنی انگیزم زیبا که تو گویی عذراست

Гашт чун мӯинигор йени ман ин шеъри дароз

گشت چون موی نگارین من این شعر دراز

Ҳам барин хатм кунад назм ки ҳангом дуост

هم برین ختم کند نظم که هنگام دعاست

Боди бадхоҳи турои сохтаи гардани бандӣ

باد بدخواه ترا ساخته گردن بندی

Ҳам аз он мӯӣ ки ӯ роз занхдон бархест

هم از آن موی که او را ز زنخدان برخاست