Зиҳии расидаи баҷое ки бар сипеҳри барин

زهی رسیده بجایی که بر سپهر برین

Дуои ҷон ту гаштаст вирди рӯҳи амин

دعای جان تو گشتست ورد روح امین

Басони сӯзани низоми нӯки хомаи ту

بسان سوزن نظّام نوک خامۀ تو

Ҳаме кашад сӯии ҳам ақдҳои дар смин

همی کشد سوی هم عقدهای درّ ثمین

Магар ки лиқ дўитт шавад , дар ин савдо

مگر که لیق دویتت شود، در این سودا

Ҳаме бипечад бар хеши зулфи ҳўролъин

همی بپیچد بر خویش زلف حورالعین

Бостроқи ҳадиси ту дар манофизи гӯш

باستراق حدیث تو در منافذ گوش

Ҳазор раҳзан андеша кардаанд камӣн

هزار رهزن اندیشه کرده اند کمین

Хирад чу маънии борӣку лафзи ҷзли тўдид

خرد چو معنی باریک و لفظ جزل تودید

Чаҳ гуфт ? гуфт : зиҳии издивоҷи ғс ва самин

چه گفت؟ گفت: زهی ازدواج غثّ و سمین

Ҳар он куҷо ки забон оварӣаст ҳамчун шамъ

هر آن کجا که زبان آوریست همچون شمع

Зкнаҳи мадҳ ту шуд бо лагани зи аҷзи қарин

زکنه مدح تو شد با لگن ز عجز قرین

Ба бандаи хонаи қадам ранҷа карда ӣӣ оре

به بنده خانه قدم رنجه کرده یی آری

Барои тарбият ман кунӣ ҳазор чунин

برای تربیت من کنی هزار چنین

зи боми каъбаи бсўрох мўрФрқ басӣаст

ز بام کعبه بسوراخ مورفرق بسیست

Валек пари ту хуршедро чаҳ оў чаҳ ин

ولیک پر تو خورشید را چه آو چه این

Чунон шуд аз шарафи пои ту сетонаи ман

چنان شد از شرف پای تو ستانۀ من

Ки дар наёрад сари зин сипас бълбин

که در نیارد سر زین سپس بعلّبّین

Аз ин тафохур дар кӯии ман аҷаб набӯд

از این تفاخر در کوی من عجب نبود

Ки сари برارد бо фарқи чархи хоки замин

که سر برآرد با فرق چرخ خاک زمین

Маро ки дар раҳи шукри ту даст ва пое нест

مرا که در ره شکر تو دست و پایی نیست

Бадасту пои ҳама ташриф додӣу тамкин

بدست و پا همه تشریف دادی و تمکین

Бхдмти ту аз он ҷон хушк оварадам

بخدمت تو از آن جان خشک آوردم

Ки дар ҷаҳони биҷуз аз ҷон надоштам ширин

که در جهان بجز از جان نداشتم شیرین

Сдоъ узр намеоварам чаро ? зеро

صداع عذر نمی آورم چرا؟ زیرا

Ки нест лутфи ту дар ҳақи ман ҳамин ва ҳамин

که نیست لطف تو در حقّ من همین و همین

Дар остини муроди ту боди дасти қазо

در آستین مراد تو باد دست قضا

Бар остони бақояти сари шҳўру синӣн

بر آستان بقایت سر شهور و سنین