эй худовандӣ ки гардун бо ҳамаи фармони диҳӣ

ای خداوندی که گردون با همه فرمان دهی

Мекашад аз бандагонати сад ҳазорон слтнаҳ

میکشد از بندگانت صد هزاران سلطنه

Посбони боми қудрати осмони дидаи вар

پاسبان بام قدرت آسمان دیده ور

Муфради даргоҳи ҷоҳати офтоби як тана

مفرد درگاه جاهت آفتاب یک تنه

Май дрорӣ аз камоли ъотФти дастии басар

می درآری از کمال عاطفت دستی بسر

Ҳар крои бинии зи ғами дили сӯхта чун мдхнаҳ

هر کرا بینی ز غم دل سوخته چون مدخنه

Шарм дорад рӯй худро , зон занад пайвастаи оҳ

شرم دارد روی خود را، زان زند پیوسته آه

Душманат то низ рӯй худ набинад зоинаҳ

دشمنت تا نیز روی خود نبیند زاینه

Зери дасти зери дастати баҳр бо он тумтароқ

زیر دست زیر دستت بحر با آن طمطراق

Хоки пои хоки пояти чарх бо он тантана

خاک پای خاک پایت چرخ با آن طنطنه

Ҳоши ллаҳ гар кунад пайванд бо табъи ту ғам

حاش لله گر کند پیوند با طبع تو غم

Табъи ғамро аз нишоти он падед ояд ?дана

طبع غم را از نشاط آن پدید آید دنه

Мӯии брондоми фитна теғ гардад аз наҳиф

موی براندام فتنه تیغ گردد از نهیب

Чун кунад дар зери лаби калаки заъифати днднаҳ

چون کند در زیر لب کلک ضعیفت دندنه

Чархи зрқои шакл ар хок дарат серума кунад

چرخ زرقا شکل ار خاک درت سرمه کند

Бар наёрад ҳар сари моҳ аз маи нави нохуна

بر نیارد هر سر ماه از مه نو ناخنه

Аз дилу дасту забонат ҷовдон оростаст

از دل و دست و زبانت جاودان آراستست

Лашкари иқболро қалбу ҷиноҳу маймана

لشکر اقبال را قلب و جناح و میمنه

Чашмаҳои об зояд бар хилофи табъ аз ӯ

چشمه های آب زاید بر خلاف طبع از او

Гар биёади табъи ту бар ҳам зананд оташи зана

گر بیاد طبع تو بر هم زنند آتش زنه

Файзи табъи вуҷӯди дастат гирд шавандӣ мизбон

فیض طبع وجود دستت گرد شوندی میزبان

Реги ташна ҳам намондастӣу оташи гурусна

ریگ تشنه هم نماندستی و آتش گرسنه

Дар нигари садрои баҳоли ман ки аз фарти ниёз

در نگر صدرا بحال من که از فرط نیاز

Фоқаи хӯн бар май макад аз ман чу аз ноқаи кана

فاقه خون بر می مکد از من چو از ناقه کنه