эй офтоби малик ки то домани абад

ای آفتاب ملک که تا دامن ابد

Бар ту мабод даст , кусуфу завол ро

بر تو مباد دست ، کسوف و زوال را

Фарзонаи қутби дайн ки бабўсанд хоки ту

فرزانه قطب دین که ببوسند خاک تو

Хуршеду маи зиёдати ҳасану ҷамол ро

خورشید و مه زیادتِ حسن و جمال را

зи анҷо ки ҷилваи гоҳи арӯсони табъи тест

ز انجا که جلوه گاه عروسان طبع تست

Барбастаанд манзари ваҳму хаёл ро

بربسته اند منظر وهم و خیال را

Ларзон чу шохи беди براردи сар аз замин

لرزان چو شاخ بید برآرد سر از زمین

Гар ҳайбатат мисол диҳад пӯри зол ро

گر هیبتت مثال دهد پور زال را

Хуршеди ифтитоҳи бхок дарат кунад

خورشید افتتاح بخاک درت کند

Ҳаррӯзи бомдоди никуии фол ро

هرروز بامداد نکوییّ فال را

Зубин об дода кунад дасти ҳайбатат

زوبین آب داده کند دست هیبتت

Дар ҳалқи душманони ту оби зулол ро

در حلق دشمنان تو آب زلال را

Бргрднш шукуфта шавад шохи арғавон

برگردنش شکفته شود شاخ ارغوان

Аз теғи ту чу сабзаи дамади бадсигол ро

از تیغ تو چو سبزه دمد بدسگال را

Бар пои асбат ар бмсл даст ёфтӣ

بر پای اسبت ار بمثل دست یافتی

Бар офтоб фахр раседӣ ҳилол ро

بر آفتاب فخر رسیدی هلال را

Сартосари вуҷӯд ба як раҳ фурӯ гирифт

سرتاسر وجود به یک ره فرو گرفت

Симурғи ҳимматат чу бгстрди бол ро

سیمرغ همّتت چو بگسترد بال را

Бошад ҳамеша кӯфтау зард рӯй зар

باشد همیشه کوفته و زرد روی زر

Аз бас ки хор дорад ҷӯади ту мол ро

از بس که خوار دارد جود تو مال را

Ҳамчун кашф ба синаи сар андар кашад аҷал

همچون کشف به سینه سر اندر کشد اجل

Онҷо ки найзаи ту бар афрохт ёл ро

آنجا که نیزهٔ تو بر افراخت یال را

Шуд ранг рӯй хасми шикастаи зи гурзи ту

شد رنگ روی خصم شکسته ز گرز تو

Он бад ки башикананд сараш рӯй мол ро

آن بد که بشکنند سرش روی مال را

Май ҷусти чархи пояи қадари ту , ақл гуфт

می جست چرخ پایۀ قدر تو، عقل گفت

Аввалитар он буд ки наҷӯӣ маҳол ро

اولی‌تر آن بود که نجویی محال را

Ҷузи хӯн хештан нахурд бадсиголи ту

جز خون خویشتن نخورد بدسگال تو

Гар зонк мебиҷӯед чизеи ҳалол ро

گر زانک می بجوید چیزی حلال را

Дасти гҳрФшони ту гӯйӣ ки дар азал

دست گهرفشان تو گویی که در ازل

Шуд офарӣдаи бахшишу ҷӯад ва навол ро

شد آفریده بخشش و جود و نوال را

Фарсангҳои даврпазира ҳаме шаванд

فرسنگهای دور پذیره همی شوند

Афвати гуноҳроу сахояти савол ро

عفوت گناه را و سخایت سؤال را

Бемор кард ғайрати лутфати насим ро

بیمار کرد غیرت لطفت نسیم را

Хуш буи кард нФҳаҳи хилқати шимол ро

خوش بوی کرد نفحۀ خلقت شمال را

Баси шохи дўлто ки براردи фалаки зи бех

بس شاخ دولتا که برآرد فلک ز بیخ

То баркашад замона чу ту як ниҳол ро

تا برکشد زمانه چو تو یک نهال را

То рӯй ман бхок дарат ёфт иттисол

تا روی من بخاک درت یافت اتّصال

Таърих умр кардаам ин иттисол ро

تاریخ عمر کرده ام این اتّصال را

Дар арсаи санои ту конро карона нест

در عرصۀ ثنای تو کانرا کرانه نیست

Гарчи фарох ёфт дуъогӯи маҷол ро

گرچه فراخ یافت دعاگو مجال را

Тахфифро намӯд барин гӯнаи ихтисор

تخفیف را نمود برین گونه اختصار

Тораи бахотир ту набошад малол ро

تاره بخاطر تو نباشد ملال را

Дасти сухани зи домани мадҳ ту кӯтаҳаст

دست سخن ز دامن مدح تو کوتهست

Хира чаро дароз кунам қилу қолро ?

خیره چرا دراز کنم قیل و قال را ؟

Дар ҳазрати ту арзи сухан реза карда ам

در حضرت تو عرض سخن ریزه کرده ام

Наз рӯй аътдод вале амтсол ро

نز روی اعتداد ولی امتثال را

Айни алрзои лутфи ту май бояд ин замон

عین الرّضای لطف تو می باید این زمان

Ҳам ин навиштаи роўҳми ин ҳасби ҳол ро

هم این نوشته راوهم این حسب حال را

То домани қиёмати азин давлату шиква

تا دامن قیامت ازین دولت و شکوه

Масруфи дор ё раби айни алкмол ро

مصروف دار یا رب عین الکمال را

Аксии зи фари партави сарсабзии ту бод

عکسی ز فر پرتو سرسبزی تو باد

Сарсабзӣ ки ҳаст қарини моҳу сол ро

سرسبزی که هست قرین ماه و سال را