Нурӣ аз равзани иқболи дарафтоди маро

نوری از روزن اقبال درافتاد مرا

Ки азу хона дил шуд тараби ободи маро

که از و خانۀ دل شد طرب آباد مرا

Зулмати ободи дилами гашти чунон нӯронӣ

ظلمت آباد دلم گشت چنان نورانی

КоФтоби фалакӣ худ бишуд аз ёди маро

کآفتاب فلکی خود بشد از یاد مرا

Венаи ҳамаи пуртӯй аз хотира махдум манаст

وین همه پرتوی از خاطره مخدوم منست

Онкии ҷуз бар дар ӯ бахти мубиноади маро

آنکه جز بر در او بخت مبیناد مرا

Навардин , шоҳи ҳунармандон , каз нӯки қалам

نوردین، شاه هنرمندان ،کز نوک قلم

Ҳар замон арз диҳад лаъибати нўшоди маро

هر زمان عرض دهد لعبت نوشاد مرا

Онкӣ аз як асари тарбияти анъомаш

آنکه از یک اثر تربیت انعامش

Чархи гардани збн дандон биниҳод маро

چرخ گردن زبن دندان بنهاد مرا

Хаҷалам аз срклкш ки зи дарёии карам

خجلم از سرکلکش که ز دریای کرم

Дар носуфтаи басӣ суфта фиристод маро

در ناسفته بسی سفته فرستاد مرا

То ки бо хок дараш дидаи ман инс гирифт

تا که با خاک درش دیدۀ من انس گرفت

Ҳамаи лаълу гуҳар аз чашми биФтоди маро

همه لعل و گهر از چشم بیفتاد مرا

эй ки аз ғояти ғмхўоргии аҳли ҳунар

ای که از غایت غمخوارگی اهل هنر

Нздонст ки бахшеи ту дили шоди маро

نزدآنست که بخشی تو دل شاد مرا

Ман надонистам каз боди тавон ҷони афзуд

من ندانستم کز باد توان جان افزود

Кард шогирдии анфоси ту устоди маро

کرد شاگردی انفاس تو استاد مرا

То ки мрғўл хатат дидаму маънии латиф

تا که مرغول خطت دیدم و معنیّ لطیف

Пас аз он ёд наомад гулу шамшоди маро

پس از آن یاد نیامد گل و شمشاد مرا

Ошиқи лафз ту шуд ҷонам ва гӯйӣ доданд

عاشق لفظ تو شد جانم و گویی دادند

Лаби ширини суханатро дили Фарҳоди маро

لب شیرین سخنت را دل فرهاد مرا

Лаъибати чашмам бо хати ту пайванд гирифт

لعبت چشمم با خط تو پیوند گرفت

Сабаб инаст ки аз дидаи гуҳари зоди маро

سبب اینست که از دیده گهر زاد مرا

Ман ғуломи сари калаки ту ки бе зли суол

من غلام سر کلک تو که بی ذلّ سوال

Ҳар чаҳ дар хотирам омад ҳама он дод маро

هر چه در خاطرم آمد همه آن داد مرا

Шукри иксоътаҳи анъом ту натавонам гуфт

شکر یکساعته انعام تو نتوانم گفت

Вар кашад худ бмсли умр ба ҳафтод мари а

ور کشد خود بمثل عمر به هفتاد مر ا

Толеъӣ дорам каз тишнагӣами лаби бФкд

طالعی دارم کز تشنگیم لب بفکد

Вари ҳама ғӯта диҳад диҷлаи Бағдоди маро

ور همه غوطه دهد دجلۀ بغداد مرا

Зини мисолӣ ки бики ҳарф ҷаҳон бигушоед

زین مثالی که بیک حرف جهان بگشاید

Биҷуз аз хӯни ҷигари ҳеҷ бнгшоди маро

بجز از خون جگر هیچ بنگشاد مرا

Теғро гарчи ҷаҳонгир буд гавҳар ӯ

تیغ را گرچه جهانگیر بود گوهر او

Чаҳ кунам чун набӯ қӯти анФоди маро ?

چه کنم چون نبو قوّت انفاد مرا؟

Бо чунин тохтани лашкари ҳурмони чапу рост

با چنین تاختن لشکر حرمان چپ و راست

Вои ман ! гар нарасад лутфи ту фарёди маро

وای من ! گر نرسد لطف تو فریاد مرا

Сар мӯе набарам бе мадади давлати ту

سر مویی نبرم بی مدد دولت تو

Вар саропоӣ шавад ханҷари пӯлоди маро

ور سراپای شود خنجر پولاد مرا

Ҳеҷ доне ки чаҳ доданд марои зини иқтоъ ?

هیچ دانی که چه دادند مرا زین اقطاع؟

Решхандӣ ки бсди марги боситоди маро

ریشخندی که بصد مرگ باستاد مرا

Оби рӯе ки набад дар сари ин нон кардам

آب رویی که نبد در سر این نان کردم

Воши ғуссаи ҷигари сӯхти зи бедоди маро

وآش غصّه جگر سوخت ز بیداد مرا

Ихтиёри худами афканди бад-ӣни ҳеҷ ободӣ

اختیار خودم افکند بدین هیچ آبادی

КоФрин бар назару ақлу хрдбоди маро

کآفرین بر نظر و عقل و خردباد مرا

Андарин мазраъаи як қоида дидам мункир

اندرین مزرعه یک قاعده دیدم منکر

Ки худ он қоида бар кунад збнёди маро

که خود آن قاعده بر کند زبنیاد مرا

Хирманӣ бошад бар бод ва чу қисмат карданд

خرمنی باشد بر باد و چو قسمت کردند

Хирмани он қҳбаҳи занонро бўдўи боди маро

خرمن آن قحبه زنان را بودو باد مرا

Коғазин ҷома бапушед ва бадаргоҳ омад

کاغذین جامه بپوشید و بدرگاه آمد

Зодаи хотири ман то бидиҳӣ дод маро

زادۀ خاطر من تا بدهی داد مرا

Бандагӣ дар ту то абадам фарз шавад

بندگیّ در تو تا ابدم فرض شود

Гар кунад хоҷаи азин мақтаъии озоди маро

گر کند خواجه ازین مقطعی آزاد مرا