Хдоигони вазирони ҷаҳони фазлу карам

خدایگان وزیران جهان فضل و کرم

Ки ҳарчӣ рой ту фармуд чархи фармони барад

که هرچه رای تو فرمود چرخ فرمان برد

Арӯси табъи турои офтоб чун ки бидид

عروس طبع ترا آفتاب چون که بدید

Бирав змҳр билразеду номи яздони барад

برو زمهر بلرزید و نام یزدان برد

з дар назми ту эй баси шаби дарози оҳанг

ز درّ نظم تو ای بس شب دراز آهنگ

Ки шакли парвини даст аз ҳасади бдндони барад

که شکل پروین دست از حسد بدندان برد

зи чашми халқи азин шарм рӯй пинҳон кард

ز چشم خلق ازین شرم روی پنهان کرد

Ки файзи табъи ту номӯси оби ҳайвони барад

که فیض طبع تو ناموس آب حیوان برد

Шуд аз рўоиҳи халқи ту ғунчаро дили суст

شد از روایح خلق تو غنچه را دل سست

Чу нФҳаҳи лутфати бод дар гулистони барад

چو نفحۀ لطفت باد در گلستان برد

Бибин ки хасми туро чун биравӣ бозомад

ببین که خصم ترا چون بروی بازآمد

Бензади лутфи тугар ном дару марҷони барад

بنزد لطف تو گر نام در و مرجان برد

Ҳаме чу гӯии бғлтди бхок дар душман

همی چو گوی بغلطد بخاک در دشمن

Ки дасти халқи ту гӯии карами зи майдони барад

که دست خلق تو گوی کرم ز میدان برد

Чу хайзарон шуда бар хеши нешикари печон

چو خیزران شده بر خویش نیشکر پیچان

Зиришкҳо ки бар он калаки гавҳари афшони барад

زرشک ها که بر آن کلک گوهر افشان برد

Бичишам мардум аз онии басони мардуми чашм

بچشم مردم از آنی بسان مردم چشم

Ки ҷуз бтў натавон роҳи сӯии эҳсони барад

که جز بتو نتوان راه سوی احسان برد

Туе ки булбули табъи ту бар бисоти нишот

تویی که بلبل طبع تو بر بساط نشاط

Ҳазор дасти фузун аз ҳазор дастони барад

هزار دست فزون از هزار دستان برد

Навой анқо шуд зери чанги хомаи ту

نوای عنقا شد زیر چنگ خامۀ تو

Касе бтўтии ҳаргизи гумони азин сони барад ?

کسی بطوطی هرگز گمان ازین سان برد؟

Маъонии ту чу моҳи нав арча борӣкаст

معانی تو چو ماه نو ارچه باریکست

Фурӯғи чашмаи хуршеду моҳи тобони барад

فروغ چشمۀ خورشید و ماه تابان برد

Сипеҳри атласро пар гуҳар кунад доман

سپهر اطلس را پر گهر کند دامن

Чу табъи ту сар аз андешаи дргрибони барад

چو طبع تو سر از اندیشه درگریبان برد

Касе ки гашти зи савдо чу калаки саргардон

کسی که گشت ز سودا چو کلک سرگردان

Ба пои мардии лутфати зи дасти ғами ҷони барад

به پای مردی لطفت ز دست غم جان برد

Ҳнрўрон чу илм зон бар ту брпоинд

هنروران چو علم زان بر تو برپایند

Ки дониши ту илм бар фарози кайвони барад

که دانش تو علم بر فراز کیوان برد

Бидон ҳавас ки чу лафзи ту гавҳарӣ ёбад

بدان هوس که چو لفظ تو گوهری یابد

Фалаки бмъўли хуршеди нақб дар кони барад

فلک بمعول خورشید نقب در کان برد

Сухани фурӯшӣ дар ҳазрати ту лоиқ нест

سخن فروشی در حضرت تو لایق نیست

Ки зиракӣ набӯд зераи бози Кирмони барад

که زیرکی نبود زیره باز کرمان برد

Валек ин бдлирии он ҳамеи орм

ولیک این بدلیری ّ آن همی آرم

Ки абр низ сӯии баҳри тӯҳфаи борони барад

که ابر نیز سوی بحر تحفه باران برد

Латиф табъан ! доне ва ҳаркасӣ донад

لطیف طبعا! دانی و هرکسی داند

Ки бетамаъ натавон шоирии бпоёни барад

که بی طمع نتوان شاعری بپایان برد

Марои навозиши лутфи ту тарбият ме кард

مرا نوازش لطف تو تربیت می کرد

Валек равнақи фазлами фузули ақрони барад

ولیک رونق فضلم فضول اقران برد

Бснглохи ҳасади асбам ар биравӣ омад

بسنگلاخ حسد اسبم ار بروی آمد

Зғиртӣ ки фалак бар ман парешони барад

زغیرتی که فلک بر من پریشان برد

На авваласт ки даҳри асби ҷавр бар ман тохт

نه اوّلست که دهر اسب جور بر من تاخت

Нахуст нест ки ҷонами ҷафои ҳурмони барад

نخست نیست که جانم جفای حرمان برد

Гар аз ҷаридаи ташрифами асб Масқат шуд

گر از جریدۀ تشریفم اسب مسقط شد

Пиёдаи гӯии тавонам зи хари саворони барад

پیاده گوی توانم ز خر سواران برد

Азин ҳарифони дасти ҳунари бдўлти ту

ازین حریفان دست هنر بدولت تو

Бтрҳи асбии ҳам ме тавонам осони барад

بطرح اسبی هم می توانم آسان برد

Кунун битозагӣ овардаам сдоъии нав

کنون بتازگی آورده ام صداعی نو

Бчизкӣ ки бтсриҳ ном натавон барад

بچیزکی که بتصریح نام نتوان برد

Замири пок ту донад ки беғараз набӯд

ضمیر پاک تو داند که بی غرض نبود

Радифи шеърӣ дар мавсими зимистони барад

ردیف شعری در موسم زمستان برد

Камоли зоти ту мақруни бзкри боқии бод

کمال ذات تو مقرون بذکر باقی باد

Ки ҳар ранҷӣ бар даст аз паии он барад

که هر رنجی بر دست از پی آن برد