Чист ин ҷурми мунаввари солу моҳи андари шитоб ?
چیست این جرم منوّر سال و ماه اندر شتاب؟
Шаҳсавории пари дили пирӯзи ҷанги комёб
شهسواری پر دل پیروز جنگ کامیاب
Шуъла ӯ ҳар саҳари ҷоруби саҳни осмон
شعلۀ او هر سحر جاروب صحن آسمان
Талъат ӯ чашмаи анвори оламро зҳоб
طلعت او چشمۀ انوار عالم را زهاب
Маликат ӯро зи ҳад нимрўз ояд завол
ملکت او را ز حدّ نیمروز آید زوال
Давлат ӯро зхил шом бошад инқилоб
دولت او را زخیل شام باشد انقلاب
Меъдаи мағриби зи қурс ӯ хӯрд ҳар шоми чошт
معدۀ مغرب ز قرص او خورد هر شام چاشت
Вази шафақи гардуни бтиғ ӯ кунад ҳар шаби кабоб
وز شفق گردون بتیغ او کند هر شب کباب
Гоҳе андари далв чун Юсуф буд ӯро мақом
گاهی اندر دلو چون یوسف بود او را مقام
Гуҳи зи батни алҳўт чун Юнус буд ӯро моб
گه ز بطن الحوت چون یونس بود او را مآب
Гуҳи ҳамеи тобад ба ташти оташини садри алнҳор
گه همی تابد به تشت آتشین صدر النّهار
Гуҳи бзхм теғ дорад олимиро дар азоб
گه بزخم تیغ دارد عالمی را در عذاب
Рӯз бо теғ ошкоро мекунад қатъи алтриқ
روز با تیغ آشکارا میکند قطع الّطریق
Шаб чу дузди нақби зани зери замини андари ҳиҷоб
شب چو دزد نقب زن زیر زمین اندر حجاب
Пайкар ӯ чун сипар лек он сипари шамшери зан
پیکر او چون سپر لیک آن سپر شمشیر زن
Ҳиأт ӯ чашма ӣӣ ва он чашмаи андари илтиҳоб
هیأت او چشمه یی و آن چشمه اندر التهاب
Зонк як рӯзи дасти ин чашму чароғи рӯзгор
زانک یک روز دست این چشم و چراغ روزگار
Аз даҳонаш меравад чун шамъи гуҳ гоҳе луоб
از دهانش می رود چون شمع گه گاهی لعاب
Бар сари олам ҳаме ларзад зи меҳри дил ва лек
بر سر عالم همی لرزد ز مهر دل و لیک
Бовай аз тезӣ бхнҷр бошадаш доими хитоб
باوی از تیزی بخنجر باشدش دائم خطاب
Аз таъаммули сӯрат ӯ шоҳиду шамъу лаган
از تأمّل صورت او شاهد و شمع و لگن
Вази тахайюли пайкар ӯ соқӣу ҷому шароб
وز تخیّل پیکر او ساقی و جام و شراب
Ҳамчуи зарии сими каш ё ҳамчуи нонеи обкаш
همچو زرّی سیم کش یا همچو نانی آبکش
Тоза рӯйу теғи зан , осӯдаи андари изтироб
تازه روی و تیغ زن، آسوده اندر اضطراب
Турфаи қурсӣ кӯ шавад меҳри даҳони рӯзаи дор
طرفه قرصی کو شود مهر دهان روزه دار
Булъаҷаби Меҳрӣ ки мисўзди ҷаҳониро битоб
بلعجب مهری که میسوزد جهانی را بتاب
Майли зар бар таҳтаи хок аз пай он ме занад
میل زر بر تختۀ خاک از پی آن می زند
То ки солу моҳро равшан буд бории ҳисоб
تا که سال و ماه را روشن بود باری حساب
Бар баёзи субҳи шаклаши ҳамчуи зар дар коғазаст
بر بیاض صبح شکلش همچو زر در کاغذست
Дар саводи шаби шуъоъаши ҳамчуи теғи андари қроб
در سواد شب شعاعش همچو تیغ اندر قراب
Қурс собӯнаст пиндории втшту оби гарм
قرص صابونست پنداری وتشت و آب گرم
То бидон гардун фурӯ шавед зи зулфи шаби хизоб
تا بدان گردون فرو شوید ز زلف شب خضاب
Нест бар ваии эътимод бесаботӣ зонк ӯ
نیست بر وی اعتماد بی ثباتی زانک او
Ҳар сар моҳ оварад аз моҳи нав ё дар рикоб
هر سر ماه آورد از ماه نو یا در رکاب
Солу маи домани бгстрдсти кӯҳ раҳ нишин
سال و مه دامن بگستردست کوه ره نشین
То кунад аз файзи ҷўдши хурдаи зари иктисоб
تا کند از فیض جودش خردۀ زر اکتساب
намекунад дар омад ва шуд умри моро пои мол
می کند در آمد و شد عمر ما را پای مال
намеравад аз рафтан ӯ зиндагонӣ дар шитоб
می رود از رفتن او زندگانی در شتاب
Дида бехоб дорад , пари зи майли оташин
دیدۀ بی خواب دارد، پر ز میل آتشین
Венаи аҷаб каз ӯ дида ҳо гардад пари об
وین عجب کز او دیده ها گردد پر آب
Душман хобаст ҳамчун бахти хоҷа зон бтиғ
دشمن خوابست همچون بخت خواجه زان بتیغ
Халқро берун кунад ҳар бомдод аз чашми хоб
خلق را بیرون کند هر بامداد از چشم خواب
Теғи шоҳонгар ҳаме аз хок бурдоранд зар
تیغ ْ شاهان گر همی از خاک بردارند زر
Теғ ӯ бар хок бозӣ мефишонд зари ноб
تیغ او بر خاک بازی می فشاند زرّ ناب
Онкии бӯсади бомдодони остон хоҷа кист ?
آنکه بوسد بامدادان آستان خواجه کیست؟
Равшанаст ин : офтобаст , офтобаст , офтоб
روشنست این: آفتابست، آفتابست، آفتاب
Остони рукни дайни соид , эмоми шарқу ғарб
آستان رکن دین صاعد ، امام شرق و غرب
Сарвари хуршеди ҳмкт , хоҷаи гардуни ҷаноб
سرور خورشید همکّت ، خواجۀ گردون جناب
Офтоб ар чаҳ з шухӣ меравад дар чашми шер
آفتاب ار چه ز شوخی می رود در چشم شیر
Зарду ларзон аз наҳифаш рӯй дорад дар ниқоб
زرد و لرزان از نهیبش روی دارد در نقاب
Гар мҷоротӣ кунад бо хотири вафоад ӯ
گر مجاراتی کند با خاطر وفّاد او
Офтоби гарми рӯ чун хар бимонад дар хлоб
آفتاب گرم رو چون خر بماند در خلاب
Зуҳра дорад кандар ояд офтоб аз роҳи бом
زهره دارد کاندر آید آفتاب از راه بام
Посбони қаҳраш ар бо вай кунад рӯзии хитоб
پاسبان قهرش ار با وی کند روزی خطاب
Офтоби давлаташгар соя бар оби афканд
آفتاب دولتش گر سایه بر آب افکند
Бар наёяд обилаи андомаш аз шакли ҳубоб
بر نیاید آبله اندامش از شکل حباب
Офтоби вароӣ ӯ , дар ақл гунҷад ин сухан ?
آفتاب ورای او، در عقل گنجد این سخن؟
ё касе ҳаргиз раво дорад азин сони иртикоб ?
یا کسی هرگز روا دارد ازین سان ارتکاب؟
Он нафас накушод ҳаргизи ҷуз ки аз роҳи хато
آن نفس نگشاد هرگز جز که از راه خطا
Вена қадам наниҳод беруни икдм аз сўби савоб
وین قدم ننهاد بیرون یکدم از صوب صواب
эй сиёҳии дўотт чун саҳари хуршеди зой
ای سیاهّی دواتت چون سحر خورشید زای
Ваии Аёдии ҳисомат чун тамаъи молики рқоб
وی ایادیّ حسامت چون طمع مالک رقاب
Офтоб аз ҷоми лутфати ҷуръа ӣӣ хӯрдаст аз он
آفتاب از جام لطفت جرعه یی خوردست از آن
Бар дар ва девор меуфтад , чу мисатони хароб
بر در و دیوار می افتد، چو مستان خراب
Ресмон созад ҳаме то бар ту бандади хеш ро
ریسمان سازد همی تا بر تو بندد خویش را
Зон диҳад ҳамвора хити алшмси рғо дар тоби ноб
زان دهد همواره خیط الشّمس رغا در تاب ناب
Гуҳи бхок андар шудаст аз шарми рои ту чу мех
گه بخاک اندر شدست از شرم رای تو چو میخ
Гуҳи зи тоби ҳайбати нави тофта ҳамчун таноб
گه ز تاب هیبت نو تافته همچون طناب
Гар на шогирдӣ дастат карда будӣ сол ҳо
گر نه شاگردی دستت کرده بودی سال ها
Теғи кӯҳ аз бахшиш ӯ кӣ шудӣ соҳиби нассоб ?
تیغ کوه از بخشش او کی شدی صاحب نصاب؟
Бодбони киштии хургар на роят бар кунад
بادبان کشتی خور گر نه رایت بر کند
Равад нили осмон якборагӣ гардад сароб
رود نیل آسمان یکبارگی گردد سراب
Зарра ӣӣ нуқсон наёяд сояро аз офтоб
ذرّه یی نقصان نیاید سایه را از آفتاب
Гар баранд дар ҷаҳони адли ту расми эҳтисоб
گر براند در جهان عدل تو رسم احتساب
Гар нахоҳад рои ту ҳам дар замон зоӣл шавад
گر نخواهد رای تو هم در زمان زائل شود
Рўзбонии зи офтобу шаб рӯй аз моҳтоб
روزبانی ز آفتاب و شب روی از ماهتاب
Аз дилу даст ту маъмураст офоқи ҷаҳон
از دل و دست تو معمورست آفاق جهان
Кини дурахшон чун хур омад ва он дар афшон чун саҳоб
کین درخشان چون خور آمد و آن در افشان چون سحاب
То зи хуршеди замират дар нагирад машъала
تا ز خورشید ضمیرت در نگیرد مشعله
Кӣ шабихуни баради ёрад бар сари девони шаҳоб ?
کی شبیخون برد یارد بر سر دیوان شهاب؟
Худ гирифтам коФтоби офоқро дар зар гирифт
خود گرفتم کآفتاب آفاق را در زر گرفت
Аз зар ӯ бар нишоед басти тараф аз ҳеҷ боб
از زر او بر نشاید بست طرف از هیچ باب
Ҷӯад , ҷӯади тест каз вай то биравӣу чашми хасм
جود، جود تست کز وی تا بروی و چشم خصم
Ҷумлаи зар ноб бигирифтасту лؤлؤии хўшоб
جمله زّر ناب بگرفتست و لؤلؤی خوشاب
СрФрозо ! дар саноят назм шуд шеърии чунон
سرفرازا! در ثنایت نظم شد شعری چنان
КоФтобш чун Уторид сабт кард андари китоб
کآفتابش چون عطارد ثبت کرد اندر کتاب
Пушти гармии замирами зи офтоби ҷоҳи тест
پشت گرمی ضمیرم ز آفتاب جاه تست
Варна табъ чун манӣ ракӣ буд ин туашу тоб ?
ورنه طبع چون منی راکی بود این توش و تاب؟
Ҳазрат хуршед шаръаст арнаҳ даъвӣ кардамӣ
حضرت خورشید شرعست ارنه دعوی کردمی
Шеър азин дастаст , бисмии аллоҳ , ки мегуяд ҷавоб ?
شعر ازین دستست ، بسم الله، که میگوید جواب؟
Сояи иқболи ту поянда май бояд мудом
سایۀ اقبال تو پاینده می باید مدام
Гар нтобад офтоб аз чарх , гӯи ҳаргизи мтоб
گر نتابد آفتاب از چرخ، گو هرگز متاب
Бскаҳ бар ҷонати дуои хайри мигўинд , халқ
بسکه بر جانت دعای خیر میگویند، خلق
Май бғлтди офтоби атдри дуои мустаҷоб
می بغلتد آفتاب اتدر دعای مستجاب