Сарварӣ ки сарвамоне ббоғи фазл

سروری که سرو امانی بباغ فضل

Аз чашмасор лутфи ту сероб ме равад

از چشمه سار لطف تو سیراب می رود

Дар рӯзгори дасти ту пои умеди халқ

در روزگار دست تو پای امید خلق

Чун хомаи ту пари гуҳар ноб ме равад

چون خامۀ تو پر گهر ناب می رود

Аз нанги ранги рӯзи ҳасудати шаби сиёҳ

از ننگ رنگ روز حسودت شب سیاه

Чун зулфи моҳи рӯйон дар тоб ме равад

چون زلف ماه رویان در تاب می رود

Аз бим куштанаст ки ғалтони сӯии адам

از بیم کشتنست که غلتان سوی عدم

Хасми гурези пой чу симоб ме равад

خصم گریز پای چو سیماب می رود

Ози шиками фарох ки ҳаргиз нахурд сайр

آز شکم فراخ که هرگز نخورد سیر

Аз неъмати ту бо ҳама асбоб ме равад

از نعمت تو با همه اسباب می رود

Бар коми ақли боди ту ҳамчун нафаси гузашт

بر کام عقل باد تو همچون نفس گذشت

Дар чашми шери саҳми ту чун хоб ме равад

در چشم شیر سهم تو چون خواب می رود

Алфози длФрўзи ту дар кисвати ҳуруф

الفاظ دلفروز تو در کسوت حروف

Ҳам бар сиблати гавҳар шбтоб ме равад

هم بر سبیل گوهر شبتاب می رود

Чун писта ҳар ки бо ту дил ӯ дўрнг шуд

چون پسته هر که با تو دل او دورنگ شد

Дар хӯни хеши ғарқа чу унноб ме равад

در خون خویش غرقه چو عنّاب می رود

Махдуму судӯри Сайиду мавлоу муқтадо

مخدوم و صدور سیّد و مولا و مقتدا

Алқоби хоси тест на ағроб ме равад

القاب خاص تست نه اغراب می رود

Локини ҷалоли алислом аз ҷумлаи хўштрст

لکن جلال الاسلام از جمله خوشترست

Чун баҳс дар маҷорӣ алқоб ме равад

چون بحث در مجاری القاب می رود

Аз воҷиботи мадҳи ту сад поя нозиласт

از واجبات مدح تو صد پایه نازلست

Чндонкаҳ дар санои ту итноб ме равад

چندانکه در ثنای تو اطناب می رود

Гар банда бар вазоиф хизмат муқассираст

گر بنده بر وظایف خدمت مقصرّست

ё гуҳи гуҳии бснт ағбоб ме равад

یا گه گهی بسنّت اغباب می رود

То рӯз ҳар шаб аз паии вирди дуои ту

تا روز هر شب از پی ورد دعای تو

Чун шамъи сўзнок бмҳроб ме равад

چون شمع سوزناک بمحراب می رود

Сармои ин чунин ки ҳаме ларзад офтоб

سرمای این چنین که همی لرزد آفتاب

Аз абр агар чаҳ дар бар санҷоб ме равад

از ابر اگر چه در بر سنجاب می رود

Чун ашки шамъи даҳ ту афсурда бар ҳамаст

چون اشک شمع ده تو افسرده بر همست

Ҳар қатра каз даҳона мизоб ме равад

هر قطره کز دهانۀ میزاب می رود

Аз бас ки сатҳи аби зи ях банд муҳкамаст

از بس که سطح اب ز یخ بند محکمست

Фосиқ чу зоҳидии з бар аб ме равад

فاسق چو زاهدان ز بر اب می رود

Вҳлии чунин ки пой агар бар замини нуҳум

وحلی چنین که پای اگر بر زمین نهم

То хоя поем аз пай поёб ме равад

تا خایه پایم از پی پایاب می رود

Борандагии чунин ки баҳри зарра ӣӣ зи хок

بارندگی چنین که بهر ذرّه یی ز خاک

Гӯйии ҳазор тир ба партоб ме равад

گویی هزار تیر به پرتاب می رود

Ин ъзрҳости равшану андаки ътобкӣ

این عذرهاست روشن و اندک عتابکی

Гуҳи гоҳ бо ҳавошӣ асҳоб ме равад

گه گاه با حواشی اصحاب می رود

Чндонкаҳи шукр ҳазрат олӣаст банда ро

چندانکه شکر حضرت عالیست بنده را

АзъоФи он шикоят наввоб ме равад

اضعاف آن شکایت نوّاب می رود

Мақсӯди ҳамгинони з ту нақдаст пас чаро ?

مقصود همگنان ز تو نقدست پس چرا؟

Ходим ҳамеша аз пай ноёб ме равад

خادم همیشه از پی نایاب می رود

Зини ваъдаи дароз ки дар пеш май наад

زین وعدۀ دراز که در پیش می نهد

Ҳар дами дилами зи ҷой чу тбтоб ме равад

هر دم دلم ز جای چو طبطاب می رود

То вақти иртифоъ маъаттал нишаста ам

تا وقت ارتفاع معطّل نشسته ام

Зон бар ҳавои дилам чу стрлоб ме равад

زان بر هوا دلم چو سطرلاب می رود

намегӯям ин ва дар хуии худ ғӯта ме хӯрам

می گویم این و در خوی خود غوطه می خورم

Аз баси маболиғат ки дарин боб ме равад

از بس مبالغت که درین باب می رود

Умед афв дорам агар чаҳ зи инбисот

امیّد عفو دارم اگر چه ز انبساط

Лафзӣ на бар қзит одоб ме равад

لفظی نه بر قضیّت آداب می رود