Марои зи хоби барангехти дӯши вақти саҳар

مرا ز خواب برانگیخت دوش وقت سحر

Насими боди сабо чун зглстони бўзид

نسیم باد صبا چون زگلستان بوزید

Бигӯаш ҷонам дар гуфт муждаи кини соъат

بگوش جانم در گفت مژده کین ساعت

Яке мусофири фархундаи пай зғиб расед

یکی مسافر فرخنده پی زغیب رسید

Бросмони бузургии ҳилолӣ аз нав тофт

برآسمان بزرگی هلالی از نو تافت

Бабўсатон мъолии гулии зи нави шкФид

ببوستان معالی گلی ز نو شکفید

Даҳон ӯ фалак аз офтоби пар зар кард

دهان او فلک از آفتاب پر زر کرد

Бад-ӣни бишорати хуши субҳ чун забон бикашед

بدین بشارت خوش صبح چون زبان بکشید

Нисори мақдам ӯро сипеҳр аз анҷум

نثار مقدم او را سپهر از انجم

Бирехт ҳолеи қробаҳҳои марворид

بریخت حالی قرّابه های مروارید

Бдонкаҳ то нарасад чашми захмаш аз ахтар

بدانکه تا نرسد چشم زخمش از اختر

Бихонад фотиҳа ӣӣ субҳ ва бар ҷаҳон бидиҳед

بخواند فاتحه یی صبح و بر جهان بدهید

Сипеҳри мдхнаҳи осо бар оташи хуршед

سپهر مدخنه آسا بر آتش خورشید

Чу дхнаҳи сӯхт ҳар он донаи ситора ки дид

چو دخنه سوخت هر آن دانۀ ستاره که دید

Аҷаби шабӣ ! ба ду хуршед гашта обистан

عجب شبی ! به دو خورشید گشته آبستن

Ки ҳар ду дар нафас субҳ омаданд падед

که هر دو در نفس صبح آمدند پدید

Бшб , вилодат ӯ иттифоқ аз он афтод

بشب، ولادت او اتّفاق از آن افتاد

Ки ҳам зғиби сӯии матраҳ сиёҳ чамед

که هم زغیب سوی مطرح سیاه چمید

Шаби сиёҳи блолоигӣ ӯ бархест

شب سیاه بلالایگیّ او برخاست

Чу дар канораши оради хуши дрўхндид

چو در کنارش آرد خوش دروخندید

Дурусти мағрибии хури ниҳод бар рӯйиш

درست مغربی خور نهاد بر رویش

Спҳрчўнкаҳи бад-ӣни моҳи пораи дрнгрдид

سپهرچونکه بدین ماه پاره درنگردید

Дуяту коғаз тартиб кард аз шабу субҳ

دویت و کاغذ ترتیب کرد از شب و صبح

Дабир чарх бидон то нўисдши тъўиз

دبیر چرخ بدان تا نویسدش تعویذ

Сабо ки манеҳӣ ахбори рӯҳ парвар ӯст

صبا که منهی اخبار روح پرور اوست

Барои анҳо ин ҳоли сӯии боғи давид

برای انها این حال سوی باغ دوید

Гул арча муфлис ва бебарг буд ҳам дар ҳол

گل ارچه مفلس و بی برگ بود هم در حال

Қабои лаълу кулоҳ зумуррадаш бахшед

قبای لعل و کلاه زمرّدش بخشید

Чу офтоби тбошири ғарраашро дид

چو آفتاب تباشیر غرّه اش را دید

зи рашки қртаҳи кӯҳлӣ хештан бадаред

ز رشک قرطۀ کحلّی خویشتن بدرید

зи нури он гуҳари шаби чароғи рӯзи афрӯз

ز نور آن گهر شب چراغ روز افروز

Шаби сиёҳи салби доман аз ҷаҳони дрчид

شب سیاه سلب دامن از جهان درچید

Паии қмоти вори дасти дояи тақдир

پی قماط وار دست دایۀ تقدیر

Зотлси шафақи чархи ҷома ҳо бибаред

زاطلس شفق چرخ جامه ها ببرید

Барои соиди дасти муборакаши гардун

برای ساعد دست مبارکش گردون

Зхти абизи восўди клоўаҳ ӣӣ бетонед

زخطّ ابیض واسود کلاوه یی بتنید

Фалаки зсбҳтши пистони шер пеш оварад

فلک زصبحتش پستان شیر پیش آورد

Бдоигонии пиндошти кўбхўости мазид

بدایگانی پنداشت کوبخواست مزید

Зиҳии хрФ ки фалаки бӯ ӯ наме донист

زهی خرف که فلک بو او نمی دانست

Казин нажод касе шер сифлагон намакед

کزین نژاد کسی شیر سفلگان نمکید

Биёади шодии фархундаи толеъи саъдаш

بیاد شادی فرخنده طالع سعدش

Чу Зуҳраи муштарӣ андар кашид ҷом набед

چو زهره مشتری اندر کشید جام نبید

Фазои чархи пари овози хайри мақдами гашт

فضای چرخ پر آواز خیر مقدم گشت

Чу гӯши гетии шарҳи қудум ӯ бишунид

چو گوش گیتی شرح قدوم او بشنید

Вадиъа ки зобри карам садаф медошт

ودیعه که زابر کرم صدف میداشت

Брўзгори гуҳари гашту дӯши азуи бчкид

بروزگار گهر گشت و دوش ازو بچکید

Хдоигони шариъат ки низ напасандад

خدایگان شریعت که نیز نپسندد

Барроқи ҳимматаш аз сабзаи зор гардун хуед

براق همّتش از سبزه زار گردون خوید

Зиҳӣ ки ханҷари сари тези боҳамаи ҳадат

زهی که خنجر سر تیز باهمه حدّت

Зҳибт ту наёрад бадаст дар бчхид

زهیبت تو نیارد بدست در بچخید

Бъҳди адли ту рмҳ арттоўлӣ кардаст

بعهد عدل تو رمح ارتطاولی کردست

Бтнгнои дили хасм дар чу мори хазид

بتنگنای دل خصم در چو مار خزید

Чу хома бо сари бибрида ҳам тавонад зист

چو خامه با سر ببریده هم تواند زیست

ЗФизи табъи ту ҳаркас ки шарбатӣ бичишед

زفیض طبع تو هرکس که شربتی بچشید

Биёади қаҳри ту заҳраши фаро даҳон омад

بیاد قهر تو زهرش فرا دهان آمد

Забони мор аз ин рӯй дар даҳони бкФид

زبان مار از این روی در دهان بکفید

Ҳам эҳтишоми ту дар кӯза Фқоъш кард

هم احتشام تو در کوزۀ فقاعش کرد

Мухолифӣ ки чу симоб бар ту май бтпид

مخالفی که چو سیماب بر تو می بطپید

Нгркаҳи дӯстятро баҳо чаҳ бошад худ

نگرکه دوستیت را بها چه باشد خود

Чу душмании турои душманат биҷой бихаред

چو دشمنیّ ترا دشمنت بجای بخرید

Намондааст фалакро бар аҳли маънии даст

نمانده است فلک را بر اهل معنی دست

зи рашки қадари ту аз бас ки пушт даст гузид

ز رشک قدر تو از بس که پشت دست گزید

Забон аз он наниҳанд дар мухолифати ханҷар

زبان از آن ننهند در مخالفت خنجر

Ки поки гавҳари парҳезад аз забони палид

که پاک گوهر پرهیزد از زبان پلید

Змолши ситами инсофи ҳеҷ боқӣ нест

زمالش ستم انصاف هیچ باقی نیست

Ки дод адли ту тартиб ӯ чунонкии сзид

که داد عدل تو ترتیب او چنانکه سزید

Ки дасти бӯси ту чун хотами ту андар ёфт ?

که دست بوس تو چون خاتم تو اندر یافت ؟

Ки на зи бори зару лаъли қоматаши бхмид

که نه ز بار زر و لعل قامتش بخمید

Кушода гардад банди тилисми Искандар

گشاده گردد بند طلسم اسکندر

Гар иҳтимоми ту дандони намоядаш чу калид

گر اهتمام تو دندان نمایدش چو کلید

Сипеҳри қадро ! андари адои мадҳати ту

سپهر قد را! اندر ادای مدحت تو

Раҳяти хомшӣ аз аҷз ва изтирор гузид

رهیت خامشی از عجز و اضطرار گزید

Гирифтам онкии бҳФтм фалак расед сухан

گرفتم آنکه بهفتم فلک رسید سخن

Бар остони ҷалоли ту , кор ҳаст расед

بر آستان جلال تو ، کار هست رسید

Сухани зшўқи санои ту гарчи сад пар шуд

سخن زشوق ثنای تو گرچه صد پر شد

Ҳануз май натавонади барон мақом парид

هنوز می نتواند برآن مقام پرید

На зери даст ман омад сухан , пас ӯ ки буд ?

نه زیر دست من آمد سخن ، پس او که بود؟

Ки пои қадари рафеъи ту боядаш бӯсед

که پای قدر رفیع تو بایدش بوسید

Бздии ту шод , ки чашм бидон збди чашмӣ

بزدی تو شاد، که چشم بدان زبد چشمی

Зҳзрти ту бад-ӣни маснади сияҳи бармеад

زحضرت تو بدین مسند سیه برمید

Кушода буд яке муҳра бар бисоти ҷалол

گشاده بود یکی مهره بر بساط جلال

Вазин сабаби дили халқии ҳамеи нёромид

وزین سبب دل خلقی همی نیارامید

Кунун ки гашти қавии пушти азин дигар ҳам пушт

کنون که گشت قوی پشت ازین دگر هم پشت

Замонаи дасти тасарруфи зҳрдўи бозкшид

زمانه دست تصرّف زهردو بازکشید

Агарчӣ қофия лаҳнаст аз барои дуо

اگرچه قافیه لحنست از برای دعا

Бигуфт хоҳам байтии бзўқи неки лазиз

بگفت خواهم بیتی بذوق نیک لذیذ

Ҳамяш сояи ин офтоби миллату дайн

همیش سایۀ این آفتاب ملّت و دین

Бад-ӣни ду пайкари пояндаи бод то ҷовид

بدین دو پیکر پاینده باد تا جاوید