Бзргўоро ! садро ! марои чунон бояд

بزرگوارا! صدرا ! مرا چنان باید

Ки хоки пои ту бар авҷи чархи бФзоид

که خاک پای تو بر اوج چرخ بفزاید

Маро хушаст ки хок дарат ки аФсрмост

مرا خوشست که خاک درت که افسرماست

Бабўса лаби хуршеду маи бёлоид

ببوسۀ لب خورشید و مه بیالاید

Агар нахоҳад рои ту , низ натавонад

اگر نخواهد رای تو ، نیز نتواند

Ки дасти шоми бгли офтоби андоид

که دست شام بگل آفتاب انداید

Хуҷастаи наъли самандат бсиқлӣ монад

خجسته نعل سمندت بصیقلی ماند

Ки всмти клФ аз рӯй моҳи бзоид

که وصمت کلف از روی ماه بزاید

Хатост , наъл чаҳ бошад , бобрўиӣ монад

خطاست ، نعل چه باشد، بابرویی ماند

Ки ҷабҳаи фалак аз зеб он биорояд

که جبهۀ فلک از زیب آن بیاراید

Аҷаби мадор ки заррин забон шавад чун шамъ

عجب مدار که زرّین زبان شود چون شمع

Касе ки дасти турои гоҳ ҷӯад бастоед

کسی که دست ترا گاه جود بستاید

Бсдҳзори забони оташ арча гуяд ман

بصدهزار زبان آتش ارچه گوید من

Чу табъи тези туам , дон ки жож ме хоед

چو طبع تیز توام، دان که ژاژ می خاید

Ки ин бқтраҳи обии бимираду ҳрдм

که این بقطرۀ آبی بمیرد و هردم

Ҳазор чашмаи ҳайвон аз он бурун ояд

هزار چشمۀ حیوان از آن برون آید

Дҳои ту басари ангушти рои дурандеш

دهای تو بسر انگشت رای دوراندیش

Гиреҳи гиреҳи зсри вай гавазн бигушоед

گره گره زسر وی گوزن بگشاید

Бҳркаҳи бозхурди туфи кӣнаи ту чу шамъ

بهرکه بازخورد تفّ کینۀ تو چو شمع

Вуҷӯди хештан аз дидагони биполояд

وجود خویشتن از دیدگان بپالاید

Бануш доруии лутфи ту бор ёбад ҷон

بنوش داروی لطف تو بار یابد جان

Касе ки ӯро афъии фақри бгзоид

کسی که او را افعّی فقر بگزاید

Чу шохи беди хилофи ту ҷумла тан теғаст

چو شاخ بید خلاف تو جمله تن تیغست

Ки то чу сарви срдшмнти бпироид

که تا چو سرو سردشمنت بپیراید

Агар иҷозат ёбад зҳзрти олӣ

اگر اجازت یابد زحضرت عالی

Раҳеи яке тараф аз ҳол хеш бинмоед

رهی یکی طرف از حال خویش بنماید

Ҳуқуқи хизмату онч аз назоир инаст

حقوق خدمت و آنچ از نظایر اینست

Ки шарҳи қоидаи он забони бФрсоид

که شرح قاعدۀ آن زبان بفرساید

Шурӯ менакунам андари он ки то лутфат

شروع می نکنم اندر آن که تا لطفت

Нагӯядам ки фулонӣ дароз ме лоед

نگویدم که فلانی دراز می لاید

Аҷаб бимонадаам аз бахти худ ки мавлоно

عجب بمانده ام از بخت خود که مولانا

з рӯй лутфи тафаққуд шабӣ нафармоед

ز روی لطف تفقّد شبی نفرماید

Фалон куҷо шуд охир ? чаҳ мехӯрд ? чунаст ?

فلان کجا شد آخر؟ چه می خورد ؟ چونست؟

Чаро бҳзрти мо бештар намеояд ?

چرا بحضرت ما بیشتر نمی آید؟

Се сол дар ғами дили ёри ғор мо будаст

سه سال در غم دل یار غار ما بودست

Кунун бдўлти мо чндгаҳи бросоид

کنون بدولت ما چندگه برآساید

Чу хоссагон агараш тарбият нафармоем

چو خاصگان اگرش تربیت نفرمایم

Зъомёнши бории тамиз май бояд

زعامیانش باری تمیز می باید

Худ он мгир ки баъд аз савобиқи хизмат

خود آن مگیر که بعد از سوابق خدمت

Зсди ҳазор таваққуъ якем бурноед

زصد هزار توقّع یکیم برناید

Касе бхдмти ту дар сафари чунон наздик

کسی بخدمت تو در سفر چنان نزدیک

Чунин зҳзрти ту давр дар ҳзр шояд

چنین زحضرت تو دور در حضر شاید

Пиёда ӣӣ ки кунад хизмати шаҳи шатранҷ

پیاده یی که کند خدمت شه شطرنج

Чу ҳафт манзил дар хизматаш бипаймоед

چو هفت منزل در خدمتش بپیماید

Чу боз гардад дастури хоси шоҳ буд

چو باز گردد دستور خاص شاه بود

Чунонкии паҳлуи бопаҳлуяш ҳаме сояд

چنانکه پهلو باپهلویش همی ساید

Ту шоҳи арсаи фазлии ман он пиёда ки ӯ

تو شاه عرصۀ فضلی من آن پیاده که او

Биҷузи бхдмти ту ҳеҷ сӯии нгроид

بجز بخدمت تو هیچ سوی نگراید

Аз он сипас ки паймӯд бо ту ҳафт иқлӣм

از آن سپس که پیمود با تو هفت اقلیم

Раво буд ки кунун ҳам пиёда меояд ?

روا بود که کنون هم پیاده می آید؟

Зҳсни аҳди ту навмед нестам кохр

زحسن عهد تو نومید نیستم کآخر

Чу ҳоли банда бидонад бирав бибахшоед

چو حال بنده بداند برو ببخشاید

Қарини муддати умри ту бод то ба абад

قرین مدّت عمر تو باد تا به ابد

Ҳрони нафас ки замона зсбҳ бирабоед

هرآن نفس که زمانه زصبح برباید