Ҷонами зи дарди чашм бҷон омад аз азоб

جانم ز درد چشم بجان آمد از عذاب

ё раб чаҳ дид хоҳам азин чашми дрдёб ?

یا رب چه دید خواهم ازین چشم دردیاب ؟

Ҳар шаби зрўшноиии худ , то сипедаи дам

هر شب زروشنایی خود، تا سپیده دم

Сӯзон дар оби дида чу шамъами зи дарду тоб

سوزان در آب دیده چو شمعم ز درد و تاب

Инсони айни гашт чу фарзанди нохалаф

انسان عین گشت چو فرزند ناخلف

Буданаши ранҷи хотиру нобуданаши азоб

بودنش رنج خاطر و نابودنش عذاب

Дар чашми ман зи бас ки шуд оҳхтаҳи тиғбо

در چشم من ز بس که شد آهخته تیغبا

Гӯйӣ якеаст чашми ману чашми офтоб

گویی یکیست چشم من و چشم آفتاب

Гӯйанд машк ноб шавад хӯни брўзгор

گویند مشک ناب شود خون بروزگار

Дидам бичишам хеш ки шуд машки хӯни ноб

دیدم بچشم خویش که شد مشک خون ناب

Андари диёри чашми зи баси ёвагии дард

اندر دیار چشم ز بس یاوگی درد

Мардум намонад зонка бекора шуд хароб

مردم نماند زانکه بیکاره شد خراب

Аз рахнаҳо ки гашти зи ҷӯшаши брўпдид

از رخنه ها که گشت ز جوشش بروپدید

Чашмам дуруст кард ббодоми интисоб

چشمم درست کرد ببادام انتساب

Пайкони тофтаи сет чу ғунчаи бъинаҳ

پیکان تافته‌ست چو غنچه بعینه

ТҷўиФҳои чашми ман аз фарти илтиҳоб

تجویفهای چشم من از فرط التهاب

Монанди анкабути сатри лоб рахна шуд

مانند عنکبوت سطر لاب رخنه شد

Атбоқи анкабутии ин дидаи ибоб

اطباق عنکبوتی این دیدۀ یباب

Ва зи изтироби мардуми чашмам дар ӯ чунонк

و ز اضطراب مردم چشمم در او چنانک

Дар нсҷи анкабут тпидн кунад збоб

در نسج عنکبوت طپیدن کند ذباب

Дандони ашки домани аҷФони гирифтаи чуст

دندان اشک دامن اجفان گرفته چست

Ҷустаи зи дасти дард ва давон гашта дар шитоб

جسته ز دست درد و دوان گشته در شتاب

Дар андаруни чашми зи алвони мухталиф

در اندرون چشم ز الوان مختلف

Ҳамчун биҳишт ҷӯй шаробасту шеру об

همچون بهشت جوی شرابست و شیر و آب

Ин рӯзгори дидаи ман байн ки ногаҳон

این روزگار دیدۀ من بین که ناگهان

Шудаи ширхораи ваз даҳанаш мечакад луоб

شده شیرخواره وز دهنش میچکد لعاب

Пайкии даванда буд , шудаш пои обила

پیکی دونده بود، شدش پای آبله

Ва акнӯн алоҷаши он ки бҳно кунад хизоб

و اکنون علاجش آن که بحنّا کند خضاب

Ин сояи парварида ки тифлӣаст нозанин

این سایه پروریده که طفلیست نازنین

Рухсора дар кашид зи хуршеду моҳтоб

رخساره در کشید ز خورشید و ماهتاب

Ҳамчун ситораи чашмами равшани бтиргист

همچون ستاره چشمم روشن بتیرگیست

Мелам басӯии зулмат , чун рои носавоб

میلم بسوی ظلمت، چون رای ناصواب

Карда чу соя рӯй бдиўори рӯзу шаб

کرده چو سایه روی بدیوار روز و شب

Бо офтобу моҳи гуҳами ҷангу гуҳи итоб

با آفتاب و ماه گهم جنگ و گه عتاب

Гаштаст аз офтоби гурезон сиёҳа ам

گشتست از آفتاب گریزان سیاهه ام

Гӯйии ббхти кӯрии ман бум шуд ғроб

گویی ببخت کوری من بوم شد غراب

Дар чашм ман кашад бастами майли оташин

در چشم من کشد بستم میل آتشین

Аз серумаи дони чарх , чу партав занад шаҳоб

از سرمه دان چرخ، چو پرتو زند شهاب

намедид аз масофати даҳ майли чашми ман

می دید از مسافت ده میل چشم من

Ва акнӯн чу майл дид , кндрои инқилоб

و اکنون چو میل دید، کندرای انقلاب

Ширинем зиён чу ҳаме дошт ме кунад

شیرینیم زیان چو همی داشت می کند

Бодоми чашми ман зи шукри хоби иҷтиноб

بادام چشم من ز شکر خواب اجتناب

Хозин шуд ибни мқлаҳи ман дар влъл ро

خازن شد ابن مقلۀ من درّ ولعل را

Ва акнӯн намекунад назари андари хату китоб

و اکنون نمی کند نظر اندر خط و کتاب

Байнами з ҳарчӣ байнами баъзе , магар ки кард

بینم ز هرچه بینم بعضی، مگر که کرد

Аз мубсироти мухтасарии чашмами интихоб

از مبصرات مختصری چشمم انتخاب

Сайёраи сиришк падед омад аз шафақ

سیارۀ سرشک پدید آمد از شفق

Хуршеди босира чу фурӯ рафт дар ҳиҷоб

خورشید باصره چو فرو رفت در حجاب

Ногуҳ чу дид ҷорӣаи алъайни хӯни узр

ناگه چو دید جاریه العین خون عذر

Рухсора кард пинҳон аз шарм дар ниқоб

رخساره کرد پنهان از شرم در نقاب

Борони ашки хонаи чашмам хароб кард

باران اشک خانۀ چشمم خراب کرد

Аз баҳри онкӣ аз сҳрш буд фатҳи боб

از بهر آنکه از سهرش بود فتح باب

Бар сихҳо кабоби басии дида ӣӣ бибин

بر سیخها کباب بسی دیده یی ببین

Бар пилки чашми ман мижа чун сих бар кабоб

بر پلک چشم من مژه چون سیخ بر کباب

Дарё ва маъданаст бикҷои чашми ман

دریا و معدنست بیکجای چشم من

Ҳам лаъли ноб дар вай ва ҳам гавҳари хўшоб

هم لعل ناب در وی و هم گوهر خوشاب

Чун шабнамасту лола чун ахтару шафақ

چون شبنمست و لاله چون اختر و شفق

Чун ханҷарасту гавҳар ва чун соғару ҳубоб

چون خنجرست و گوهر و چون ساغر و حباب

Чашмами гули шукуфтау ашками гулоби гарм

چشمم گل شکفته و اشکم گلاب گرم

Ҳаргиз мабод кас чу ман андари гулу гулоб

هرگز مباد کس چو من اندر گل و گلاب

Бросмони чашми ман аз ашку облдст

برآسمان چشم من از اشک و آبلدست

Сайёрау савобат бе ъад ва бе ҳисоб

سیّاره و ثوابت بی عد و بی حساب

Ин ҳам зи ҷўрҳост ки давр замона кард

این هم ز جورهاست که دور زمانه کرد

Дар чашми ёри мастӣ ва дар чашми ман шароб

در چشم یار مستی و در چشم من شراب

Лаълу гавҳар ки моя ӣ хандаи сет дар лабаш

لعل و گوهر که مایه ی خنده ست در لبش

Зорӣ ва гиря кард аз ӯ чашмами иктисоб

زاریّ و گریه کرد از او چشمم اکتساب

БФшонди муҳраи мардуми чашм аз мрмдӣ

بفشاند مهره مردم چشم از مرمّدی

Чун бо ҳариф дарднабӯдаш тавону тоб

چون با حریف درد نبودش توان و تاب

Пайкони обдодаҳи мижгон чаҳ фоида

پیکان آبدادۀ مژگان چه فایده

Онро ки тирҳои назар ҳаст тиртоб

آنرا که تیرهای نظر هست تیرتاب

Мисбоҳ босира шавад аз нафхи мантиқӣ

مصباح باصره شود از نفخ منطقی

Чун оядам бухори духонӣ дар изтироб

چون آیدم بخار دخانی در اضطراب

Ман хӯни чашми рехта байнам бичишам хеш

من خون چشم ریخته بینم بچشم خویش

Ҳргаҳ ки рӯй мода бошад бонсбоб

هرگه که روی ماده باشد بانصباب

Дар пеши нур баста шуд аз нами ғшоўаҳ ӣӣ

در پیش نور بسته شد از نم غشاوه یی

Зон сон ки дар ҳаво мутароким шавад збоб

زان سان که در هوا متراکم شود ضباب

Роҳ назар бибаста саҳоби ақиқи ранг

راه نظر ببسته سحاب عقیق رنگ

Рухшандаи барқи хотФ аз аснои он саҳоб

رخشنده برق خاطف از اثنای آن سحاب

Монам бичишам бастаи бгоўи хрос лек

مانم بچشم بسته بگاو خراس لیک

Ҳастам зи оби чашми чўхри монда дар хлоб

هستم ز آب چشم چوخر مانده در خلاب

Ин ҳар ду гирди болаши мишкӣни дида ро

این هر دو گرد بالش مشکین دیده را

Шбҳост то бакор наомад зи баҳри хоб

شبهاست تا بکار نیامد ز بهر خواب

Гоҳе бичишам бар нуҳуми ангушти ҳамчу ноӣ

گاهی بچشم بر نهم انگشت همچو نای

Гуҳи пеши рӯ дароз кунам панҷа чун рубоб

گه پیش رو دراز کنم پنجه چون رباب

Гарчи сиёҳаи зи аблаҳи тарсии мкўкбст

گرچه سیاهه ز ابله ترسی مکوکبست

Бо захм ва дард нест ҳамаш рӯй антқоб

با زخم و درد نیست همش روی انتقاب

Дар пардаи мшимӣ хӯн хӯрд чун ҷанин

در پردۀ مشیمی خون خورد چون جنین

Тифлӣ ки зоҳираст бирав ҳиялати шабоб

طفلی که ظاهرست برو حیلت شباب

Ин гирди хаймаро ки пар аз мех доманаст

این گرد خیمه را که پر از میخ دامنست

Вази партав ашаъа бирав тофтаи таноб

وز پرتو اشعه برو تافته طناب

Бдхўобгоаҳи рӯҳи табиӣ ва зу биҷуст

بدخوابگاه روح طبیعی و زو بجست

Ҳаргиз ки сохт хўобгаҳи андрмёни об ?

هرگز که ساخت خوابگه اندرمیان آب؟

Дида чу осёўи дарави донаи обилаи сет

دیده چو آسیاو درو دانه آبله ست

Гардони бхўни дил шуда ин грдосёб

گردان بخون دل شده این گردآسیاب

Бар тофт тези мардуми чашмами Аннани хеш

برتافت تیز مردم چشمم عنان خویش

Чун дид мардумии ҳамаи ҷои пой дар рикоб

چون دید مردمی همه جا پای در رکاب

Кӯрии худ ҳамеи бдъои хостами зи дард

کوریّ خود همی بدعا خواستم ز درد

Миннат хдоиро нашуд он низ мустаҷоб

منّت خدایرا نشد آن نیز مستجاب

Кӯҳли алҷўоҳрӣ ки ҷлоء басар диҳад

کحل الجواهری که جلاء بصر دهد

Кардам барои онкӣ диҳад эзадами савоб

کردم برای آنکه دهد ایزدم ثواب

Бахшанда ӣӣ куҷост ки чунин қасида ро

بخشنده یی کجاست که چونین قصیده را

Мухлис кунам бмдҳш ва бо ӯ кунам хитоб ?

مخلص کنم بمدحش و با او کنم خطاب؟

Мухлиси ҳамеи бмрдмки чашм худ кунам

مخلص همی بمردمک چشم خود کنم

Комрўз нест мардумии алои дарин ҷаноб

کامروز نیست مردمی الّا درین جناب

Кӯи остину домани ман пар гуҳар кунад

کو آستین و دامن من پر گهر کند

Ҳар гуҳ каз ва буд назари ман бар иҷтиноб

هر گه کز و بود نظر من بر اجتناب

Атни нуктаҳо ки бар ҳадақаи ман нишонда ам

اتن نکته ها که بر حدقه من نشانده ام

Шояд ки баҳр зеб кашад Зуҳра дар схоб

شاید که بهر زیب کشد زهره در سخاب

Бар чашми худ ншонмш аз ноз агар касе

بر چشم خود نشانمش از ناز اگر کسی

Аз шоирон бигӯед ин гуфтаро ҷавоб

از شاعران بگوید این گفته را جواب